Κόντρα σε αυτήν τη ψυχολογική διάθεση αποφάσισα να σας μεταφέρω με μια μικρή δόση χιούμορ και αρκετή δόση αλήθειας ένα παράδειγμα του τρόπου λειτουργίας των περιβόητων πακέτων διάσωσης ,το οποίο διάβασα στο διαδίκτυο και προσάρμοσα κατά την κρίση μου στην Ελληνική πραγματικότητα. Χάριν προβληματισμού και ο νοών νοείτω…
«Είναι μια υγρή ημέρα σε ένα μικρό Ιρλανδικό χωριό. Βρέχει ακατάπαυστα και οι δρόμοι
είναι άδειοι.
Οι καιροί είναι δύσκολοι, όλοι χρωστάνε και ο καθένας ζει με πίστωση. Αυτήν τη συγκεκριμένη μέρα ένας πλούσιος Γερμανός τουρίστας οδηγεί μέσα από το χωριό, σταματά σε ένα τοπικό ξενοδοχείο και αφήνει 100 ευρώ στο γραφείο της ρεσεψιόν , λέγοντας στον ξενοδόχο ότι θέλει να ελέγξει τα επάνω δωμάτια, ώστε να βρει κάποιο για να περάσει τη νύχτα.
Ο ξενοδόχος του δίνει μερικά κλειδιά και μόλις ο επισκέπτης αρχίζει να ανεβαίνει τα
σκαλιά ,αρπάζει τα 100 ευρώ από το τραπέζι και τρέχει στο διπλανό κατάστημα του χασάπη για να ξεπληρώσει το χρέος του.
Ο χασάπης παίρνει τα 100 ευρώ και αμέσως πάει λίγο πιο κάτω να ξεπληρώσει το χρέος του στον χοιροτρόφο.
Μετά ο χοιροτρόφος σπεύδει με τα 100 ευρώ να ξεπληρώσει το λογαριασμό του στον
προμηθευτή ζωοτροφών.
Ο προμηθευτής λαμβάνει τα 100 ευρώ και τρέχει να πληρώσει τα ποτά που χρωστάει στο
μπαράκι του χωριού.
Ο ιδιοκτήτης του μπαρ δίνει πονηρά κάτω από το τραπέζι τα 100 ευρώ που χρωστούσε σε μια γυναίκα θαμώνα του μπαρ , η οποία τον τελευταίο καιρό έχει μείνει άνεργη και έχει αναγκαστεί να προσφέρει «έξτρα υπηρεσίες» σε μοναχικούς άντρες.
Η γυναίκα χώνει τα 100 ευρώ βαθιά μέσα στην τσέπη του τζην της και με γοργό βήμα
καταφτάνει στο ξενοδοχείο που βρίσκεται ο Γερμανός τουρίστας .Επιτέλους ξεπληρώνει
εκείνο το δωμάτιο που είχε νοικιάσει πριν μερικές ημέρες.
Τα 100 ευρώ παραλαμβάνει, ποιος άλλος, ο ξενοδόχος. Τα ακουμπά αμέσως στο τραπέζι όπου τα είχε αφήσει ο πλούσιος τουρίστας, έτσι ώστε να μην κινήσει την παραμικρή υποψία.
Ο Γερμανός μετά από λίγο ,κατεβαίνει από τα σκαλιά, δηλώνοντας ότι δεν του άρεσε κάποιο από τα δωμάτια.
Παίρνει τα 100 ευρώ πίσω, μπαίνει στο αυτοκίνητό του και εγκαταλείπει την πόλη.
Κανένας δεν παρήγαγε τίποτα.
Κανένας δεν κέρδισε τίποτα.
Όμως οι κάτοικοι του χωριού έπαψαν να χρωστούν και μπορούν τώρα να ατενίζουν το
μέλλον με αισιοδοξία.»
(πηγή: parapolitika.gr)
Συνεπώς το πρόβλημα δεν είναι μονάχα ο -πολλές φορές ανούσια και έξωθεν
επιβεβλημένος- δανεισμός αλλά και η απουσία απαίτησης του δανειζόμενου και
αποδοχής του δανειστή (σε ιδιαίτερες συνθήκες) μιας ορθολογικής αποπληρωμής ενός
δανείου ,με λογικούς τόκους, μέσα από την παραγωγική διαδικασία και την ανάπτυξη.
(γιατί με 100 ευρώ στο κείμενο ελλείψει τόκων και χωρίς οποιαδήποτε διαδικασία
παραγωγής-κέρδους ξεχρέωσαν όλοι)
Σε μια κρίση πρέπει ο δανειζόμενος να πείσει το δανειστή πάνω απ’όλα για την αξιοπιστία του ,κάτι που εντέχνως δεν έκανε η κυβέρνηση δυο χρόνια τώρα.
Για το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας η διάγνωση είναι γνωστή.
Για το ότι δε διορθώνεται η κατάσταση φταίει η συνταγή, ο γιατρός ή και τα δυο; Γιατί εδώ θέλουν να μας πείσουν ότι φταίει μόνο ο ασθενής παρά το γεγονός ότι παίρνει κανονικά τα φάρμακά του!
Η λύση θα πρέπει να είναι καθαρά πολιτική και κυρίως με γνώμονα το Εθνικό συμφέρον.
Εμείς πρέπει απλά να μην πέφτουμε στην παγίδα των «κοινωνικών αυτοματισμών», γιατί
το μόνο που καταφέρνουν πραγματικά είναι να καλύψουν το τεράστιο κενό στην πολιτική
ζωή της χώρας ,κυρίως της κυβέρνησης, να βρει την καλύτερη λύση για τα προβλήματα που αυτή κληρονόμησε στο λαό της.
(Δημοσιεύτηκε στα Τοπικά Νέα Φιλοθέης –Ψυχικού στις 28/10/2011)
Άρης Νάκας
πρ. Αντιδήμαρχος Νέου Ψυχικού
Πτυχιούχος Σχολής Διοίκησης και Οικονομίας ΤΕΙ Αθήνας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου