Ο
Καραμανλής —τον οποίο ο Μητσοτάκης «νίκησε» το 2016, εκλεγόμενος στην ηγεσία— είναι αρκετά παλιότερος για να ξέρει ότι τα καλοπιάσματα έχουν στην ούγια και την απειλή πολέμου, εναντίον του.
Γράφει ο
Γιώργος Λακόπουλος Βάσιμα μπορεί να υποθέσει κανείς ότι στο Μέγαρο Μαξίμου έκαναν μεταξύ τους —και με τους δημοσκόπους τους— απλούς πολιτικούς υπολογισμούς. Εκλογικούς για την ακρίβεια.
– Αν στις επόμενες κάλπες έχουν αντίπαλο και τον Σαμαρά —που θα τον έχουν, γιατί θέλει να τιμωρήσει τον Μητσοτάκη που τον πέταξε από τη ΝΔ, παρ’ ότι χωρίς αυτόν δεν θα έφτανε ποτέ στην ηγεσία της— λίγο το κακό: η ΝΔ θα αναπληρώσει τις απώλειες ψήφων από άλλες «πηγές».
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή
εδώ.
– Αν όμως ο Σαμαράς έχει μαζί του τον
Καραμανλή, καλύτερα να τα μαζεύουν από τώρα. Δύο πρώην πρωθυπουργοί απέναντι στην οικογένεια Μητσοτάκη δεν αντιμετωπίζονται. Ιδίως όταν ο ένας φέρει το όνομα του ιδρυτή και ήταν δώδεκα χρόνια αρχηγός.
Ο Καραμανλής —ανεξάρτητα από τις πολιτικές θέσεις και τον κυβερνητικό απολογισμό του— έχει δύο προσωπικά πλεονεκτήματα.
Το ένα είναι ότι έμεινε άφθαρτος στη φθορά του. Ηττήθηκε με 34% έχοντας απέναντι τους «νταβατζήδες» —ως χορηγούς του ΓΑΠ που χτύπησαν το κεφάλι τους αργότερα— έφυγε χωρίς να τον διώχνει κανένας από την ηγεσία, όπως έφυγε και το 2023 από τη Βουλή, αλλά δεν μπήκε σε ετεροχρονισμένες αντιπαραθέσεις με κανέναν, για την πρωθυπουργική περίοδο του.
Κανόνας της πολιτικής που εισήγαγε ένας Αμερικανός… συγγραφέας, ο Έλμπερτ Χάμπαρντ, ο οποίος έλεγε: «Ποτέ μην δικαιολογείσαι: οι φίλοι σου δεν το χρειάζονται και οι αντίπαλοι δεν θα σε πιστέψουν».
Οι πρώτοι με τους οποίους βρέθηκε αντιμέτωπος για την πολιτική τους είναι οι Μητσοτάκηδες, παρ’ ότι στις εκλογές τους διευκόλυνε ζητώντας να υπερψηφιστεί η ΝΔ.
Το δεύτερο πλεονέκτημα είναι η οικειότητά του. Στα 17 μεταπρωθυπουργικά χρόνια του διαμόρφωσε ευρύ πανελλαδικό κύκλο προσωπικών σχέσεων.
Παρέες, τραπεζώματα, εκδρομές —με πολιτική ψιλοκουβέντα— και το ανοιχτό πολιτικό γραφείο του στις παρυφές του Λυκαβηττού, αν δεν διαμορφώνουν «καραμανλικό κύμα» —καθώς δεν υπάρχουν πλέον «Καραμανλικοί» ή «Παπανδρεϊκοί» στην άλλη πλευρά— σίγουρα συνθέτουν δίκτυο.
Ένα τηλέφωνο «πάμε με τον Αντώνη» αρκεί. Και αν το κάνει ο Καραμανλής, θα το κάνουν και ο Παυλόπουλος —άλλο που δεν θέλει— ο Μεϊμαράκης και άλλοι.
Έτσι θα βγει στην κάλπη ο εφιάλτης που τρέμει το Μητσοτακέικο: «αντίο 25». Και αντί για τρίτη θητεία πρέπει να διαλέξουν δελφίνο: Δένδιας ή Πιερρακάκης;
Με αυτές τις —μαύρες— σκέψεις, οι επιλογές του απερχόμενου Πρωθυπουργού είναι δύο.
Μια να την πέσει άγρια στον Καραμανλή, οπότε «Alors, c’est la guerre», που θα έλεγε ο Μεταξάς. Η άλλη να τον καλοπιάσει, για να μην αναμειχθεί στην εκκαθάριση λογαριασμών της οικογένειας με τον οργισμένο Μεσσήνιο.
Αρχίζοντας από το δεύτερο, ανέβηκε στη σκηνή η Ντόρα: «Ο Καραμανλής είναι άνθρωπος βαθιά παραταξιακός, που μπορεί ενίοτε να αποστασιοποιείται, αλλά με κανέναν τρόπο δεν θα έβλαπτε την παράταξη».
Ακολούθησε ο πορτ-παρόλ Μαρινάκης —που δεν ανήκει σε κανένα «καραμανλικό κόμμα», αλλά στη ΝΔ. Τονίζοντας ότι «εκπροσωπεί τον πρωθυπουργό», θύμισε ότι ο Καραμανλής έβαλε στη Βουλή τον Κυριάκο —που του δείχνει πάντα «σεβασμό και αναγνώριση».
Χρίζοντας τον πρώην Πρωθυπουργό «μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της παράταξης», κατέληξε: «όλοι τον θέλουμε στην πρώτη γραμμή». Υπέρ του Μητσοτάκη εννοείται. Που ίσως σύντομα του δείξει προσωπικά πόσο τον τιμά.
Ο Καραμανλής —τον οποίο ο Μητσοτάκης «νίκησε» το 2016, εκλεγόμενος στην ηγεσία— είναι αρκετά παλιότερος για να ξέρει ότι τα καλοπιάσματα έχουν στην ούγια και την απειλή πολέμου, εναντίον του.
Από αυτή την άποψη —και επειδή δεν φοβάται κάτι— μάλλον θα χρειαστεί να το προλάβει. Ρίχνοντας πρώτος, βολή με όνομα και διεύθυνση…
