Νομοθετώντας έναν...άστεγο

Της Έρρικας Ρούσσου

Ανεβαίνοντας από τη στάση του μετρό στο Πανεπιστήμιο, λίγο μετά τη νομική, μια έκφραση ακούγεται σιγανά αλλά καθαρά και ψιθυρίζεται από στόμα σε στόμα: "Μην τον πλησιάζεις είναι...άστεγος".

Το σύγχρονο "σπασμένο τηλέφωνο" δεν προκαλεί γέλιο αλλά οίκτο, φόβο, μερικές φορές και ντροπή. Φταίει άραγε το τοπίο ή τα μάτια που το κοιτάζουν με λύπηση χωρίς όχι μόνο να γνωρίζουν το πρόβλημα αλλά ούτε και τη λύση του. Απλώς σχολιάζουν και προσπερνούν.
Σε ένα ακόμη από τα μεγάλο κοινωνικό ζητήμα, η κοινωνία απλώς...σχολιάζει, ενώ από την άλλη, το κράτος...νομοθετεί(!).
Τι είναι αλήθεια χειρότερο;!

Το παρκάκι της Νομικής σιγά σιγά θα γεμίζει. Οι περαστικοί-σχολιαστές θα γίνονται ακόμη περισσότεροι, ως ειδήμονες να κρίνουν μια κατάσταση που αρνούνται να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν συμβάλλει.

Υπάρχουν, φυσικά, κατηγορίες και κατηγορίες σχολιαστών. Για παράδειγμα είναι εκείνοι που θα περάσουν γιατί δεν μπορούν να μην το κάνουν και θα σχολιάσουν "νοητά" στρέφοντας απλώς το βλέμμα προς μια άλλη κατεύθυνση. Επόμενη κατηγορία δεν είναι άλλη από την κλασική περίπτωση οπαδού σε γήπεδο, θα βρίσει ομάδα, προπονητές, διαιτητές, όμως την επόμενη Κυριακή θα αγοράσει και πάλι εισιτήριο, αν δεν έχει ήδη διαρκείας. Με άλλα λόγια, είναι εκείνοι που θα περάσουν και θα βρίσουν το κράτος που "έφερε" αυτήν την κατάσταση και, στην πλειοψηφία τους, θα εκλέξουν το ίδιο κράτος με μερικές ασήμαντες αλλαγές παικτών.

Οι άνθρωποι, ωστόσο, μέρα με τη μέρα θα πληθαίνουν και θα δημιουργούν νέες κατηγορίες περαστικών, ίσως για να "κάνουν παρέα" στην αισθητή αύξηση του αντικειμένου των σχολιασμών τους.

Την ίδια ώρα, οι "ενοικιαστές" του πάρκου πρέπει να... εφησυχάσουν, καθώς εκτός από το "τοπικό θεατράκι κατάντιας", θα κατοχυρωθούν πλέον νομοθετικά ως ειδική κατηγορία αστέγων με συγκεκριμένες προϋποθέσεις .

Μάλιστα, το κράτος δια στόματος του υφυπουργού, κ. Μπόλαρη, αποφάσισε να τους κατατάξει σε ειδικές κατηγορίες πλάι στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες (Ρομά, μετανάστες, αιτούντες άσυλο, θύματα κακοποίησης και trafficking, αποϊδρυματισμένοι, απροστάτευτοι ανήλικοι και ιδίως άτομα με ψυχικές διαταραχές και χρήστες εξαρτησιογόνων ουσιών), υπό τον όρο ενός αριθμού νεοάστεγων ατόμων, που βρίσκονται, αίφνης, αντιμέτωποι ταυτόχρονα με την ανεργία, την έλλειψη ή απώλεια ιδιόκτητης οικίας και την απουσία υποστηρικτικού οικογενειακού περιβάλλοντος.

Ένα κράτος που αντί να σκέφτεται πώς θα μειώσει τους άστεγους, τους κατηγοριοποιεί και μάλιστα με νόμο. (Άραγε να περιμένουν κι εκείνοι χαράτσι που θα σταλεί στην πηγή έξω από το εκκλησάκι, μιας και η ΔΕΗ, προς το παρόν(!) δεν μπορεί να στείλει λογαριασμό)

Μια κοινωνία που τους αντικρύζει για να "διασκεδάζει" τη δική της κατάντια.

Και μέσα σε όλα αυτά μια απορία:

Τι είναι αλήθεια χειρότερο να αντιμετωπίσεις τον άστεγο ως άστεγο, να τον κοροϊδεύεις όσο έχεις στέγη(!), ή να φροντίσεις ώστε να υπάρχει μόνο σε μυθιστορήματα;

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα αγαπήθηκε, όμως οι περισσότεροι προτίμησαν ακόμη και μετά από αυτό, την εύκολη φωτιά ενός..αναπτήρα.

newstrap.gr