Ίσως και να μιλάμε για το απόλυτο πολιτικό αδιέξοδο.
Μια κυβέρνηση που προσπαθεί να μας πείσει ότι το μαύρο που βλέπουμε είναι στην χειρότερη, ανοιχτό γκρίζο, ένας πρωθυπουργός που μεταλλάχθηκε από επαναστάτης, στον καλύτερο και πιο υπάκουο μαθητή.... των δανειστών και ένας αρχηγός του ετέρου κόμματος της συγκυβέρνησης,κυριολεκτικά εξαφανισμένος.
Από την άλλη, το αντίδοτο στο κυβερνητικό δηλητήριο, μια αξιωματική αντιπολίτευση που πέραν του γεγονότος ότι δείχνει ανίκανη και ανήμπορη να προβάλει αντίλογο σ΄αυτή τη σφαγή που διαπράττει η κυβέρνηση, η εμμονή της να κυριαρχήσει στον χώρο του κέντρου, δημιουργεί όλες εκείνες τις προϋποθέσεις να ξεπροβάλλουν εκ δεξιών της σαν τα μανιτάρια κομματικοί σχηματισμοί και έτσι να πραγματοποιούνται οι φιλοδοξίες της κάθε γραφικότητας.
Απαιτήσεις από το διεφθαρμένους πασόκους, Λεβέντες και Ποταμίσιους , έχουν μόνο λωλοί.
Ούτε βεβαίως από τους πορτιέρηδες της Χρυσής Αυγής και τις κλαίουσες του Κ.Κ.Ε.
Όπως καταλαβαίνετε και επειδή η κρισιμότητα αυτής της κατάστασης είναι πλέον αντιληπτή από τον κάθε μέσο νου,
η απελπισία που αναπόφευκτα κυριεύει τον ελληνικό λαό, ίσως να εγκυμονεί απρόβλεπτους κινδύνους.
Γιατί ένας λαός ο οποίος βρίσκεται προ του αδιεξόδου, μην περιμένετε να έχει και συνετή αντίδραση.
Το σίγουρο όμως είναι ότι θα υπάρξει αντίδραση.
Το παρελθόν, σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως έχουμε τονίσει και σε παλαιότερες αναλύσεις μας, θα μπορούσε να γίνει ένας καλός οδηγός του μέλλοντος.
Το θέμα όμως είναι ότι, από το 2009 και έπειτα, η βασική προϋπόθεση για την εφαρμογή αυτού του σοφού κανόνα, εκλείπει.
Και αυτό διότι, η πρέσβειρα της κεντροδεξιάς, το αποκούμπι και το απάνεμο λιμάνι του ελληνικού λαού, το κόμμα των δύσκολων καιρών, μεταλλάχθηκε και μετετράπει και αυτό σε μια μετριότητα.
Έχασε τον βηματισμό του, στην προσπάθεια ειρηνικής εσωτερικής συνύπαρξης με δυνάμεις ξένες προς αυτό.
Αλλά κι αν κάποιος ρίξει μια ματιά στο σημερινό στελεχιακό του δυναμικό, παύει να ελπίζει σε ένα καλύτερο αύριο.
Και αυτό το τελευταίο, δεν αποτελεί αποκλειστική μας παρατήρηση.
Σε όλα τα παραπάνω, αν προσμετρήσει κάποιος και τις δρομολογημένες εξελίξεις, στα πλαίσια της υποτιθέμενης διεύρυνσης, τότε τα πράγματα γίνονται τραγικά.
Καθημερινά πληθαίνουν οι φωνές που μιλάνε περί αναγκαιότητας ενός γενναίου ξεκαθαρίσματος του χώρου,που θα ξεκινάει από την κορυφή και θα καταλήγει στα νύχια.
Όπως επίσης πληθαίνουν και οι φωνές που ζητάνε από τη μοναδική ακτίδα φωτός, αυτή τη στιγμή όχι μόνο στην κεντροδεξιά, αλλά και γενικώς στην πολιτική σκηνή, τον Κώστα Καραμανλή, να αναλάβει πρωτοβουλίες, είτε κάνοντας ένα εσωτερικό βήμα, είτε (ακόμα περισσότερες) επιχειρώντας ένα νέο ξεκίνημα.
Ειλικρινά, δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε, ποιες θα είναι οι τελικές του αποφάσεις.
Μπορούμε όμως να λάβουμε υπόψιν, ορισμένα δεδομένα.
Το πρώτο εξ αυτών είναι ότι για κακή τύχη πολλών, ο Καραμανλής δεν τελείωσε με την πολιτική.
Παραμένει ενεργός.
Ενεργότατος θα λέγαμε.
Κατά δεύτερον, με δεδομένο το πατριωτικό του αίσθημα, μία δυναμική του κίνηση, δεν μπορεί να την αποκλείσει κανείς.
Κάθε άλλο.
Το τρίτο είναι ότι, όσοι πιστεύουν πως ο Κώστας Καραμανλής θα χαρίσει τη Νέα Δημοκρατία σε περαστικούς και ενοικιαστές, πλανώνται πλάνην οικτράν.
Σας το υπογράφουμε ότι ο Καραμανλής, δεν είναι όσο ''χουβαρντάς'' πιστεύετε.
Και δώρα κάνει μόνο σε αυτούς που το αξίζουν.
Δική μας θέση λοιπόν, ας κάνουμε λιγάκι υπομονή.
Κάναμε τόση, μέχρι σήμερα.
Τώρα στα τελειώματα θα απελπιστούμε;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου