Μπαίνουμε στην τελική ευθεία του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες και πολλοί ήταν αυτοί που στοιχημάτιζαν ότι δεν υπήρχε περίπτωση ...να φτάσουμε σε αυτό το σημείο.
Άλλοι πόνταραν στην πτώση της κυβέρνησης και άλλοι στην υπαναχώρηση της αλλά πλέον πήγαν...κουβά.
Το κεντρικό πρόσωπο που δέχτηκε και συνεχίζει να δέχεται σφοδρή επίθεση από το υφιστάμενο μιντιακό σύστημα είναι ο αρμόδιος Υπουργός Νίκος Παππάς. Υπήρξαν ακόμα και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που δεν πίστεψαν ότι θα καταφέρει η κυβέρνηση να φτάσει σ΄ αυτό το σημείο ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες.
Το μιντιακό σύστημα νοιώθοντας πανίσχυρο, όπως και την περίοδο των αντίστοιχων προσπαθειών που έγιναν από την πρώτη κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.
Με την ίδια τακτική και την ίδια πολεμική όπως τότε, λίγο πριν καταθέσει τον νόμο ο τότε αρμόδιος υπουργός Προκόπης Παυλόπουλος, ξέσπασε ξαφνικά το «σκάνδαλο» για τους δήθεν ρουσφετολογικούς διορισμούς που έκανε το γραφείο του από τα ΜΜΕ που αντιδρούσαν στον νόμο.
Μια ανάλογη κατάσταση με ολομέτωπη επίθεση από τους τιμητές της νομιμότητας έζησε η κυβέρνηση με τη γνωστή ιστορία με τους μετακλητούς υπαλλήλους που διόρισε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο στόχος φυσικά ήταν να πετάξει λευκή πετσέτα και να υποχωρήσει.
Η βασική κατηγορία που αποδίδεται από τους πολέμιους αυτής της διαδικασίας εκτός από την νομιμότητα –που τη θυμήθηκαν με καθυστέρηση αλλά σε αυτό αναφέρομαι παρακάτω-είναι ότι η κυβέρνηση θέλει να φτιάξει νέο σύστημα διαπλοκής.
Νέο σύστημα διαπλοκής με τέσσερις άδειες; Γιατί όχι 10 ή 15 ώστε να μπορούν να έχουν τηλεοπτικό σταθμό από κομματικά ΜΜΕ μέχρι όποιος θα ήθελε να «πουλήσει» υπηρεσίες στην κυβέρνηση με ανταλλάγματα;
Διαβάζοντας το κατάλογο των επιχειρηματιών που βρίσκονται στην τελική φάση των διεκδικητών των τεσσάρων τηλεοπτικών αδειών βγαίνουν αβίαστα συμπεράσματα:
Το σύνολο των υφιστάμενων τηλεοπτικών σταθμών συμμετέχουν. Πλην Mega που ο μεγαλομέτοχος του κ. Μπόμπολας παραδέχτηκε στην εξεταστική της βουλής για τα δάνεια των ΜΜΕ και των κομμάτων ότι με ευθύνη των μετόχων του έμεινε εκτός. Επομένως δεν υπήρξε κανένας αποκλεισμός όπως κάποιοι προανάγγελλαν εδώ και καιρό.
Οι μεγάλη πλειοψηφία των διεκδικητών δεν πρόσκεινται στην κυβέρνηση αλλά κάποιοι πρόσκεινται φιλικά-ιδεολογικά ακόμα και με κουμπαριές με την αξιωματική αντιπολίτευση.
Πριν από λίγες ημέρες πολιτικός παράγοντας της χώρας που δεν είναι ενεργός, είναι καλός γνώστης του παρασκηνίου αλλά και του συγκεκριμένου θέματος, μου έλεγε, «Το ευκολότερο σε αυτές τις συνθήκες κρίσεις για την κυβέρνηση θα ήταν να κάνει συμφωνία με τους Μιντιάρχες και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Ακόμα και οι νεοεισερχόμενοι στη διαδικασία στη μεγάλη τους πλειοψηφία δεν μπορούν να ελεγχθούν από την κυβέρνηση».
Επομένως μια απλή ανάγνωση του καταλόγου των διεκδικητών είναι αρκετή για να απαντηθεί η μομφή για το νέο σύστημα διαπλοκής στο τηλεοπτικό τοπίο που θέλει να στήσει η κυβέρνησης. Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Παππάς δεν επέλεξαν την πεπατημένη των προηγούμενων και άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας και θα κριθούν στην πράξη για αυτήν την επιλογή.
Εντυπωσιάζομαι από την ανάγκη ορισμένων εκτός φυσικά των ενδιαφερόμενων καναλαρχών –τους δικαιολογώ γιατί έχουν συμφέρον- να προσπαθούν να δικαιολογήσουν μια καραμπινάτη «παρανομία» σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος με την καταπάτηση δημόσιας περιουσίας.
Ενός μοναδικού δημόσιου αγαθού που έχει να κάνει με τον πυρήνα της δημοκρατικής λειτουργίας της τηλεόρασης όπως αυτή ορίζεται από το Σύνταγμα. Πολέμησαν με όλα τα όπλα που είχαν στη διάθεση τους, νομικά ακόμα και τις δημόσιες συχνότητες χρησιμοποιήσαν εναντίον της κυβέρνησης με σποτάκια αλλά και ρεπορτάζ που παρουσίαζαν κυρίως τη δική τους άποψη.
Η συζήτηση για κάποιους εξελίσσεται σαν το παιχνίδι της κολοκυθιάς, γιατί τέσσερις και όχι δεκατέσσερις τηλεοπτικές άδειες ... Είναι αυτοί που θέλουν να γίνουν αρεστοί σε ένα παλαιό πολιτικό-οικονομικό καθεστώς και είναι πρόθυμοι να διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον. Είναι αυτοί που και με δική τους ευθύνη η χώρα βρίσκεται σε αυτά τα χάλια και προσπαθούν να στείλουν αλλού τον λογαριασμό αντί να κρυφτούν, είναι και οι άλλοι που είχαν την ευκαιρία αλλά την άφησαν να χαθεί μέσα στην αδυναμία τους να συγκρουσθούν με τα ισχυρά συμφέροντα.
Η αλήθεια να λέγεται, λοιπόν, για ένα καθεστώς που τελειώνει και κάποιοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, κάποιοι νομίζουν ότι οι πολίτες τρώνε σανό και δεν καταλαβαίνουν.
Δεν χρειάζεται να ψάξω σε κανένα google για το απερχόμενο τηλεοπτικό καθεστώς και το πως αυτό στήθηκε και γιγαντώθηκε με την ευθύνη και την ανοχή όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων και δεν χρειάζεται να είναι κανείς ούτε καν... αρμόδιος επί αυτών των θεμάτων.
Η ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης θα είναι τεράστια αν δεν καταφέρει να ολοκληρώσει τον πρώτο διαγωνισμό, ναι τον πρώτο νόμιμο διαγωνισμό παραχώρησης τηλεοπτικών αδειών από το 1989! Αλλά και να διασφαλίσει την ομαλή μετάβαση και στην συνέχεια την δεοντολογική λειτουργία των καναλιών υπό τον έλεγχο ανεξάρτητης αρχής, ΕΣΡ.
Αλήθεια όσοι σχολιάζουν αυτόν τον διαγωνισμό έψαξαν στον google για την παράνομη λειτουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης -συγνώμη την προσωρινή νομιμότητα- που ξεκίνησε με τον νόμο Βενιζέλου (2328/1993);
Έψαξαν για το καθεστώς παράνομης λειτουργίας που είχε δημιουργηθεί χωρίς άδειες από το 1989; Αυτοί που μιλάνε σήμερα με θράσος για παραβίαση του Συντάγματος, είναι οι ίδιοι που το έκαναν κουρελόχαρτο τόσα χρόνια με την ανοχή και τη συμμετοχή των κυβερνήσεων.
Έψαξαν πως έγινε η μετάβαση στο ψηφιακό σήμα; Γιατί δεν έγινε πρώτα ο διαγωνισμός για το αναλογικό σήμα; Πώς δημιουργήθηκε η DIGEA; Πώς έγινε ο διαγωνισμός; Πως γίνεται τα ίδια τα κανάλια να έχουν και την εταιρεία που «διανέμει» το ψηφιακό σήμα; «Γιάννης πίνεις, Γιάννης κερνάει»;
Αλήθεια γιατί το παλιό πολιτικό σύστημα δεν δημιούργησε θεσμικό πλαίσιο για ομαλή έναρξη της λειτουργίας της ιδιωτικής τηλεόρασης;
Το καθεστώς «ολίγον έγκυος» για τις τηλεοπτικές άδειες το 1993 και το 1995 θεσμοθετήθηκε εν όψει της προκήρυξης των αδειών. Στη συνέχεια εφαρμόστηκε τον Οκτώβριο του 1998, λίγο μετά την πρώτη απόπειρα να δοθούν τηλεοπτικές άδειες, και επαναλήφθηκε με την κατάργηση του τηλεοπτικού διαγωνισμού το 2002.
Από τότε αυτήν την παρανομία την νομιμοποιούσαν με τροπολογία σε άσχετα νομοσχέδια με τη η φράση «το άρθρο 17 παρ. 1 του ν. 2644/1998 συνεχίζει να ισχύει μέχρι τις 31/12» του κάθε επόμενου έτους». Και η ζωή συνεχιζόταν, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ εναλλασσόταν στην εξουσία μα οι καναλάρχες έμεναν... ισόβιοι. Μετά ήρθε η μετάβαση στο ψηφιακό σήμα μια «κολυμβήθρα» για τους «προσωρινής νομιμότητας» αναλογικούς να γίνουν ...ψηφιακοί νόμιμοι...
Το μονοπώλιο εξασφαλισμένο μέχρι την απόφαση την απόφαση 3578/2010 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας που έκρινε πως η διοίκηση ξεπέρασε κάθε ανεκτό όριο συνταγματικότητας και κήρυξε τη λειτουργία των ιδιωτικών καναλιών παράνομη. Η Ολομέλεια του ΣτΕ έκρινε πως η «επ’ αόριστον ανοχή της λειτουργίας τηλεοπτικών σταθμών οι οποίοι ιδρύθηκαν και λειτούργησαν παρανόμως αντίκειται προς το Σύνταγμα», η ρύθμιση της προσωρινής νομιμότητας αντιβαίνει προς τη συνταγματική αρχή της ισότητας και η υπέρβαση αυτού του ορίου δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να γίνει ανεκτή από τη συνταγματική τάξη. Αυτοί που σήμερα με θράσος επικαλούνται το Σύνταγμα συνέχισαν να το γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και παρά την απόφαση αυτή, οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συνέχισαν την τακτική της «προσωρινής νομιμότητας» έως και το 2014, οπότε η λειτουργία των ιδιωτικών καναλιών θεωρούνταν για τη διοίκηση του κράτους «νόμιμη» μέχρι τον Δεκέμβριο του 2015.
Όσοι, λοιπόν, διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον ας μας πουν για τη συνταγματική νομιμότητα αυτών που διαχειρίστηκαν τόσα χρόνια αυτό το καυτό θέμα και καλά οι επιχειρηματίες έκαναν τη δουλειά τους, η πολιτεία τι έκανε;
Ακούω κάποιους να επαναλαμβάνουν σαν χαλασμένα γραμμόφωνα τα περί τεσσάρων αδειών, πριμοδότησης των υπαρχόντων καναλιών και μάλιστα με συνταγματική και δήθεν δημοκρατική ευαισθησία που όμως τόσα χρόνια την είχαν ξεχάσει.
Η εξεταστική για τα θαλασσοδάνεια των καναλιών είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους μιλάνε για ρύθμιση της αγοράς που την ανακάλυψαν όταν κρίθηκε παράνομο το υφιστάμενο καθεστώς και απαιτούν μάλιστα να πριμοδοτηθεί...
Δηλαδή εκεί που μας χρωστάγανε, ζητάνε και το βόδι, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, έχει έρθει η ώρα να βάλουν το χέρι στην τσέπη χωρίς εξαιρέσεις και ειδικά καθεστώτα και
κάποιοι που αγωνιούν προσπαθώντας να βγουν και από πάνω γιατί φοβούνται διαδικασίες διαφάνειας και ανταγωνισμού, έχουν απόλυτο δίκιο...
Τα όσα συμβαίνουν με τις τηλεοπτικές άδειες, αναδεικνύουν την απόλυτη ασυδοσία μιας πολιτικής εξουσίας που ήθελε να κρατάει σε ομηρία τη χώρα. Επί χρόνια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν εφάρμοσαν τους νόμους που ψήφιζαν, ούτε και το Σύνταγμα που ψήφισαν.
Είχαν μια ευκαιρία να εφαρμόσουν το Σύνταγμα και τους νόμους για μία φορά αλλά δεν το έκαναν, αρνούμενοι να συμφωνήσουν στη σύνθεση του ΕΣΡ.
Αλλά και από την άλλη πλευρά ο πολύπαθος χώρος της τηλεοπτικής αγοράς με χρέη, περικοπές σε μισθούς, απλήρωτους εργαζόμενους και μη εξυπηρετούμενο δανεισμό πως θα μπορούσε να αναχρηματοδοτηθεί; Η διαδικασία αδειοδότησης δίνει μια μεγάλη ευκαιρία για εξυγίανση αλλά και δυνατότητα να μπουν νέα χρήματα και να γίνει μια κανονική αρχή. Σαφώς και όλα θα κριθούν στη εφαρμογή του πλαισίου λειτουργίας του νέου τηλεοπτικού τοπίου και η κυβέρνηση θα κριθεί στην πράξη αν θα διαψευστούν ή όχι οι κατηγορίες της αντιπολίτευσης ότι στήνει νέα διαπλοκή.
Επομένως όσοι παίζουν την κολοκυθιά μια, δυο τρεις ή δέκα άδειες στέλνουν την μπάλα στην εξέδρα καθώς η συμμετοχή και οι προσφορές στη διαδικασία θα κρίνουν στο τέλος και τον αριθμό. Η ουσία, όμως, είναι ότι για πρώτη φορά έχουμε ανοιχτή διαγωνιστική διαδικασία και όχι παρατάσεις προσωρινής νομιμότητας σε μια μονοπωλιακή κατάσταση έτσι όπως είχε διαμορφωθεί η τηλεοπτική αγορά.
Τελικά πότε είχαμε καθεστώς Κολομβίας ή Βενεζουέλας, τότε ή σήμερα που γίνεται ανοιχτός διαγωνισμός; Ο ελληνικός λαός θα κρίνει...
npanagiotopoulos.blogspot.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου