Η Αθήνα αναζητά λύση στο "αίνιγμα" του νέου προέδρου των ΗΠΑ
Στο Μέγαρο Μαξίμου αλλά και στο κυβερνητικό επιτελείο υπάρχει ιδιαίτερη κινητικότητα, καθώς η επίσκεψη του Πλανητάρχη θεωρείται ύψιστης σημασίας.
Άλλωστε δεν είναι λίγοι εκείνοι που ποντάρουν - με προεξέχοντα....
τον Αλέξη Τσίπρα- σε χείρα βοηθείας από την μεριά του Μπάρακ Ομπάμα όσον αφορά την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους καθώς και την αναγνώριση των θυσιών του ελληνικού λαού, με ένα μήνυμα παραμονής της Ελλάδας στη ζώνη του Ευρώ..
Ωστόσο η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στον προεδρικό θώκο των ΗΠΑ την περασμένη Τρίτη, ανάγκασε τον Αλέξη Τσίπρα να αναπροσαρμόσει τα πλάνα του καθώς ο ίδιος επιθυμούσε την επικράτηση της Χίλαρι Κλίντον στις προεδρικές εκλογές.
Η Αθήνα αναζητά λύση στο "αίνιγμα" Τραμπ
του Κωνσταντίνου Ι. Αγγελόπουλου - Εφημερίδα Παραπολιτικά
Οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ πάντοτε ενδιαφέρουν τις ελληνικές κυβερνήσεις, αφού όλες οι εξωτερικές υποθέσεις και οι πολιτικές ασφάλειας της Ελλάδας συνδέονται από τις αρχές της δεκαετίας του ’50 με τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή μας και με τις στρατηγικές του ΝΑΤΟ.
Σήμερα, συνεπώς, η εκλογική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ έχει ιδιαίτερη σημασία για την Αθήνα, πόσω μάλλον που αυτή ειδικά την περίοδο η χώρα μας βρίσκεται βυθισμένη σε μια πρωτοφανή για τα μεταπολεμικά δεδομένα οικονομική κρίση και με «ανοικτά» ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, λόγω της γεωπολιτικής της θέσης σε μια περιοχή όπου σήμερα σημειώνονται δραματικές διεθνείς εξελίξεις.
Η εκλογή του κ. Τραμπ και η ήττα της κ. Χίλαρι Κλίντον είναι μια μεγάλη νίκη των Ρεπουμπλικάνων των ΗΠΑ έναντι των Δημοκρατικών, οι οποίοι κυβέρνησαν για οκτώ χρόνια, φτιάχνοντας για λογαριασμό τους ένα «βαθύ κατεστημένο», που επηρέασε σημαντικές εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο. Με αυτή την κυβερνητική γραφειοκρατία των Δημοκρατικών βρέθηκε να συνομιλεί επί οκτώ χρόνια η Ευρώπη, «παλαιά» και «νέα», και η κυβέρνηση του κ. Αλέξη Τσίπρα από την αρχή του 2015 έως σήμερα.
Η «οικειότητα» που είχε αναπτύξει ο πρωθυπουργός και μια ομάδα στενών συνεργατών του με τη διοίκηση του προέδρου Ομπάμα και στον οικονομικό τομέα και σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής ήταν κάτι που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ περίμενε ότι θα είχε συνέχεια και μετά τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ. Ο απερχόμενος, πλέον, πρόεδρος ήταν μεν επίμονος στην πίεσή του προς την Αθήνα για «μεταρρυθμίσεις», είχε δε καθαρή διαφωνία με το γερμανικό δόγμα της διαρκούς λιτότητας και υποστήριξε ότι για το αμυντικό σύστημα της Δύσης και για γενικότερους γεωπολιτικούς λόγους η Ελλάδα δεν πρέπει να αφεθεί να «συντριβεί» λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Ο κ. Τσίπρας, στο πλαίσιο αυτό, είχε την υποστήριξη των Δημοκρατικών, που κάποιες φορές του «συνέστησαν» μάλιστα και συγκεκριμένα πρόσωπα προκειμένου να ενισχύσουν τις προσπάθειές του για επενδύσεις και τεχνικές συμβουλές – όπως είναι τώρα και η περίπτωση του νέου υπουργού Οικονομίας, κ. Δ. Παπαδημητρίου. Ετσι, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ήλπιζε, ήθελε και θεωρούσε βέβαιη την εκλογική νίκη της κ. Κλίντον, με την εκτίμηση ότι η νέα πρόεδρος δεν θα άλλαζε τη «γραμμή Ομπάμα» για την Ελλάδα στα οικονομικά.
Τελικά, το «φαβορί» στις αμερικανικές δημοσκοπήσεις έχασε τη μάχη. Και ο κ. Τσίπρας έχει τώρα απέναντί του το «αίνιγμα Τραμπ». Η ελληνική κυβέρνηση δικαίως βρίσκεται σε αμήχανη αναμονή. Ισως μεθαύριο ο κ. Ομπάμα της εξηγήσει κάποια πράγματα. Αλλά ο ριζοσπάστης εθνικιστής των Ρεπουμπλικάνων -που τρόμαξε ακόμα και το «κατεστημένο» του ίδιου του κόμματός του με τις ακραίες απόψεις του- θα ασκεί προεδρικά καθήκοντα από τον ερχόμενο Ιανουάριο. Και για την ώρα η Αθήνα αγνοεί το πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής που θα ασκήσει ο κ. Τραμπ, αφού ο ίδιος εμφανίζεται γενικώς χωρίς άποψη συγκεκριμένη στα ζητήματα και στις «καυτές λεπτομέρειες» των υποθέσεων που εξελίσσονται στην περιοχή μας, σε Βαλκάνια, Ελληνοτουρκικά, Αιγαίο και Εγγύς Ανατολή. Μόνη «γεύση» από τον κ. Τραμπ στον τομέα αυτό είναι η γνωστή, εκδηλωμένη πρόθεσή του να τα «βρει» με τη Μόσχα.
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Απέναντι στην αμήχανη κυβέρνηση, η αξιωματική αντιπολίτευση έχει κατ’ αρχήν λόγο να χαιρετίζει τη νίκη των Ρεπουμπλικάνων. Είναι παραδοσιακά καλές οι σχέσεις της Νέας Δημοκρατίας με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και ειδικότερα ο Κώστας Μητσοτάκης από τη δεκαετία του ’90 είχε στενές σχέσεις με τον τότε πρόεδρο, Τζορτζ Μπους, και το δικό του «κατεστημένο». Σήμερα, ο αρχηγός της Ν.Δ., κ. Κυρ. Μητσοτάκης, και ο κύκλος των στενών συνεργατών του έχουν έναν επιπλέον λόγο να χαίρονται από την ήττα των Δημοκρατικών: Είναι από καιρό αρνητικά τοποθετημένοι απέναντι στο γεγονός ότι οι Δημοκρατικοί του Μπαράκ Ομπάμα πρόσφεραν από το 2015 «στήριξη» στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και ο Κώστας Καραμανλής υπέφερε από την Ουάσινγκτον επί των ημερών του.
Αυτά σήκωσαν στη συντηρητική κεντροδεξιά Ν.Δ. «αντι-αμερικανικούς» ανέμους. Και έντονη ήταν η «γαλάζια» δυσφορία στη σκέψη ότι μια νίκη των Δημοκρατικών θα συνέχιζε να παρέχει αυτή τη «στήριξη» στον κ. Τσίπρα. Ερώτημα: Θα συνεχισθεί η καλή «χημεία» Τσίπρα - Ουάσινγκτον στα οικονομικά;
Ανάμεικτα είναι τα πολιτικά συναισθήματα στον ευρύτερο χώρο της «Κεντροαριστεράς» μετά τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ. Πρώτον, οι κύκλοι που βρίσκονται κοντά στο Βερολίνο περιμένουν να δουν την εξέλιξη των ευρω-αμερικανικών σχέσεων με τον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ. Και, δεύτερον, οι θεωρούμενοι «Αμερικανοί» (της «σχολής» Γ.Α. Παπανδρέου) σε αυτόν τον χώρο ήταν για πολύ καιρό «παιδιά» των Δημοκρατικών.
Τα «γεράκια» και...
η γεωπολιτική θέση
Πρέπει να σημειωθεί ότι στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας τα πράγματα είναι μπερδεμένα για την Αθήνα. Διπλωματικοί παράγοντες επισημαίνουν μια σειρά στοιχεία: Οι κυβερνήσεις του Μπαράκ Ομπάμα ακολούθησαν πολιτικές «γερακιών» στην υπόθεση της Ουκρανίας, στις σχέσεις με τη Ρωσία και στην Εγγύς Ανατολή και τη Λιβύη. Αν είχε κερδίσει η κ. Κλίντον τις εκλογές, η κυβέρνηση της Αριστεράς του κ. Τσίπρα θα έπρεπε να περιμένει μια «σκληρή» πολιτική της νέας προέδρου στη διεθνή σκηνή, που θα είχε την υποστήριξη και τη συνεργασία των «γερακιών», του Στ. Ντιπάρτμεντ (βλ. Βικτόρια Νούλαντ) και του Πενταγώνου. Αλλά και η Νέα Δημοκρατία, λένε οι ίδιοι κύκλοι, έχει φυσικά «σημειώσει» ότι, όταν ο αγώνας Τραμπ-Κλίντον αγρίεψε, ένα τμήμα του ρεπουμπλικανικού «κατεστημένου» του κύκλου των «γερακιών» των Μπους έκανε στροφή προς τη Χίλαρι Κλίντον. Συνεπώς, το τι μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά στο εξής για την ελληνική γεωπολιτική δεν είναι σήμερα σαφές. Η Αθήνα έχει, π.χ., κάθε λόγο να είναι κατ’ αρχάς ευνοϊκά διακείμενη στην προοπτική μιας «συνεννόησης» του Ντόναλντ Τραμπ με τον Βλαδίμηρο Πούτιν στην υπόθεση της Συρίας και στην Ευρώπη. Ωστόσο, αυτό δεν οδηγεί υποχρεωτικά σε προβλέψεις για μια εξωτερική πολιτική του νέου προέδρου των ΗΠΑ με θετικές επιπτώσεις στα ελληνικά ζητήματα.
Οι απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα θα αφορούν στο εξής κάθε ελληνική κυβέρνηση: Θα αλλάξει στοιχεία της αμερικανικής - ΝΑΤΟϊκής γεωστρατηγικής ο κ. Τραμπ; Μια αλλαγή σχέσεων Ουάσινγκτον - Μόσχας στη βάση μιας νέας στρατηγικής αντίληψης του κ. Τραμπ θα τον έφερνε σε σύγκρουση με τα «γεράκια». Τι θα σήμαινε αυτή η αλλαγή για τα Ελληνοτουρκικά στο Αιγαίο, στο Κυπριακό και στα θέματα της ΑΟΖ στην Αν. Μεσόγειο; Θα «κτυπηθεί» ο Τραμπ με τον Ταγίπ Ερντογάν; Θα συνεχίσει να υποστηρίζει η Ουάσινγκτον το τετράγωνο συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου; Και πώς θα διαχειρισθεί ο νέος πρόεδρος το όλο ζήτημα του στρατηγικού ελέγχου που ήθελε να διατηρεί η πολιτική Ομπάμα-Χίλαρι στη γραμμή από τα Στενά έως το Σουέζ; Η νίκη του «πορτοκαλί» (orange hair) Τραμπ έφερε παντού στη διεθνή σκηνή τα πάνω-κάτω. Τουλάχιστον επί χάρτου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου