του Χρυσόστομου Τσιρίδη.
.
Καιρός να ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ την διδασκαλία της ΕΝΙΑΙΑΣ (!) Ελληνικής γλώσσας, ΩΣ ΜίΑΣ (!!!) γλώσσας.
....
.
Ή ξαναβάζουμε την ομιλούμενη Ελληνική γλώσσα, δυναμικό πρωταγωνιστή στο παιχνίδι, όπως λ.χ στην Αλεξανδρινή εποχή (δες σημείωση) ή την προσφέρουμε «βοηθητική» στις Ξένες γλώσσες και στις αριστουργηματικές μελέτες των ξένων κι εμείς κρατάμε την βολική «περηφάνια» του… ραγιά. (σπουδαίοι οι πρόγονοί μας, δείτε τί γράφει ο…Lesky).
δεύτερο «ΕΥΡΗΚΑ»:
Η π ί σ τ η στην ΟΜΙΛΟύΜΕΝΗ γλώσσα, δεν σημαίνει «κατάργηση» των αρχαίων καταβολών της. Σημαίνει την ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ διαρκή α ν α δ η μ ι ο υ ρ γ ί α και ΑΣΦΑΛή ΣΥΝΕΧΕΙΑ της ΕΝΙΑίΑΣ Ελληνικής μας γλώσσας».
.
Άπαιχτες οι αρχαίες καταβολές της Ελληνικής μας γλώσσας. Α Λ Λ Α:
.
Ποιο είναι το ΣΗΜΕΡΙΝΟ δικό μας ομιλούμενο «σκιόωντο άπασαι αι αγυιαί» / Ποιο είναι το σημερινό δικό μας ομιλούμενο «παρά θιν’ αλός»/ Ποιο είναι το σημερινό δικό μας ομιλούμενο «μή περιοράσθε» κλπ κλπ.
.
ΑΡΚΕΙ η «μετάφραση» από τις παλιότερες μορφές ή μήπως οι ομιλούμενες, σε κάθε εποχή, γλώσσες είναι πολύ πέραν ΑΥΤΟΝΟΜΑ και ΑΥΤάΡΚΗ γλωσσικά «εποικοδομήματα»;
.
Ενδεικτικά:
Ο ΡΗΓΑΣ ΔΕΝ θα «μεταφράσει», ούτε και θα… «αποδώσει ελεύθερα» (όπως συνηθίζουμε να λέμε εναλλακτικά) το «εύδαιμον το ελεύθερον…», ΑΛΛΑ θα ΑΝΑΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ την ΠΑΤΡΟΓΟΝΙΚΗ του γλώσσα: «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή…».
.
Θα ΕΜΠΝΕΥΣΤΕΙ από την… «αρχαία αξία», αλλά θα ΕΚΦΡΑΣΤΕΙ στην ομιλούμενη δική του γλώσσα, με όρους ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ, όχι τυπολατρικής (!) ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ.
.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτό είναι ίσως που ΔΕΝ θέλουμε να καταλάβουμε.
.
Ας πούμε ένα δυο ακόμη.
.
Έχει νόημα ΣΗΜΕΡΑ η εξαντλητική (γραμματική και συντακτική) «επεξεργασία» (=ανάλυση- αναγνώριση) μιας «αρχαίας» λέξης ή ενός «αρχαίου λεκτικού συνόλου»;
.
Αν όχι, γιατί να διδαχθεί σε βάρος της ζωντανής ομιλούμενης, πάντα και μόνο Ελληνικής, γλώσσας;
.
Και είναι αυτό «κατάργηση»;;;; Θα το ονομάσουμε τόσο ανεύθυνα «κατάργηση»; Σαν τί καταργούμε δηλαδή. Την… ημιαπόθεσιν;;
.
Ελάχιστα ενδεικτικά και ας απαντήσει ο καθένας.
.
Τί προσφέρει στην σημερινή ομιλούμενη, η διδασκαλία του «καταληκτικού ή ακατάληκτου» / του αφωνόληκτου ή ημιφωνόληκτου / του… ενρινόληκτου ή του υγρόληκτου στις κλίσεις των ονομάτων;
.
Σε τί βοηθάει στην σημερινή ομιλούμενη, η αγχωτική-κοπιαστική απομνημόνευση: πᾶς, ἅπας, σύμπας, ὅλος, μόνος, ἕκαστος, αὐτός, ἄκρος, μέσος, ἔσχατος, χωρίς άρθρο είναι «κατηγορηματικοί προσδιορισμοί»;
.
Αν πράγματι ΑΓΑΠΑΜΕ την Ελληνική μας γλώσσα, αυτό θα φανεί από τον ΣΕΒΑΣΜΟ μας στην δ ι δ α σ κ α λ ί α της ΟΜΙΛΟΥΜΕΝΗΣ, που έχει τα ΠΑΝΤΑ και…συμφέρει…
.
Βεβαίως και τα αρχαία Ελληνικά θα έχουν την θέση τους (!).
.
όχι όμως στην βάση της διγλωσσικής- διασπαστικής λογικής: ΠΡΩΤΑ αρχαία Ελληνικά, μέχρις… εξαντλήσεως (τας ρίζας και τα.. σπέρματα των ριζών του «αγλαός») και ΜΕΤΑ ό, τι…. περισσέψει σε χρόνο και διάθεση, αφιερώνεται στην ομιλούμενη.
.
Ουδέν λαθέστερον. Τίποτε πιο λάθος, κατά την γνώμη μου.
.
Σε επόμενο σημείωμα: Η γλωσσική… πολυδιάσπαση και η σύγχυση που προκαλεί στο Ελληνόπουλο εποχής internet.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου