Το τέταρτο debate της «Εφ.Συν.» -και πρώτο για το 2019- συνέπεσε με την...
αναζωπύρωση της κινητικότητας μεταξύ Αριστεράς και Σοσιαλδημοκρατίας, την οποία σε μεγάλο βαθμό πυροδοτούν οι διεργασίες στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο εξαιτίας της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Στη συζήτησή μας ο Νίκος Ξυδάκης (ΣΥΡΙΖΑ) και ο Νίκος Ανδρουλάκης (ΚΙΝ.ΑΛΛ.) διασταύρωσαν τα επιχειρήματά τους διαφωνώντας κάθετα στην ανάλυσή τους για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, ενώ αντίθετα έδειξαν να εντοπίζουν ορισμένα κοινά σημεία αναφορικά με τα τεκταινόμενα στο ευρωπαϊκό πεδίο.
Με οδηγό την Ισπανία και την Πορτογαλία
• Θα ήθελα να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας από το εξής: Οπως διαμορφώνεται η κατάσταση στο πολιτικό σκηνικό, πιστεύετε ότι υπάρχει χώρος για ενδιάμεσους παίκτες και κόμματα; Βλέπουμε μια τάση ενίσχυσης του δικομματισμού, διπολισμού για να το εκφράσω καλύτερα. Αριστερά - Δεξιά, αποδέχεστε το δίπολο και πού «στέκεται» η Σοσιαλδημοκρατία;
ΝΙΚΟΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ: Το ερώτημά σας προφανέστατα έχει να κάνει με το «πασοκικό παράδειγμα» ενός ισχυρού κόμματος το οποίο έφτασε σε πολύ χαμηλά ποσοστά. Εγώ λοιπόν ξέρω πολλά παραδείγματα στην Ευρώπη και τον κόσμο, όπου κόμματα είχαν την πορεία του εκκρεμούς και από μια πολύ ισχυρή θέση πήγαν σε μια ανίσχυρη θέση και σιγά σιγά, φτιάχνοντας ένα νέο αφήγημα, ένα σύγχρονο πρόγραμμα, με ανανέωση προσώπων, έφτασαν να είναι ξανά μια βασική επιλογή των λαών τους.
Ας δούμε το παράδειγμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ισπανίας. Πριν από μερικά χρόνια λέγαμε ότι οι Podemos «τελειώνουν» τους Σοσιαλιστές. Και τελικά οι Σοσιαλιστές ξανάγιναν κυβέρνηση. Αρα εγώ βλέπω περιθώρια, όχι μόνο για ενδιάμεσους παίκτες, αλλά ο χώρος της Σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα να ξαναπρωταγωνιστήσει.
Διότι η δεξιά στροφή του κ. Μητσοτάκη σε μια μεγάλη ατζέντα κοινωνικών θεμάτων και του εθνικού θέματος (σ.σ. Μακεδονικού), όπως επίσης η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να αποδείξει ότι μπορεί να παίξει αυτό τον ρόλο, σεβόμενος τους θεσμούς, έχοντας ένα οικονομικό πρόγραμμα που βγάζει τη χώρα από τα αδιέξοδα, δίνει ένα πολύ μεγάλο πεδίο στην Κεντροαριστερά να παίξει σημαντικό ρόλο τα επόμενα χρόνια, αρκεί βέβαια να κάνει αυτό που πρέπει. Χωρίς εμμονές, χωρίς ιδεοληψίες και χωρίς να μην κατανοεί την εξέλιξη.
Είναι μεγάλο θέμα τα κόμματα να εξελίσσονται, ώστε να προσαρμόζονται στις κοινωνικές συνθήκες και να είναι πάντα χρήσιμα για τον λαό και όχι μόνο για μια μικρή ομάδα προσώπων.
• Κύριε Ξυδάκη, έρχομαι σε εσάς. Να δούμε λίγο το ευρωπαϊκό τοπίο. Παρατηρούμε δηλαδή ότι εκεί γίνονται προσπάθειες ώσμωσης της Σοσιαλδημοκρατίας με την Αριστερά, στη βάση μιας κατεύθυνσης υπέρ του κοινωνικού κράτους και ενός μετώπου απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό, τον αντιευρωπαϊσμό και την Ακροδεξιά... Πιστεύετε ότι θα μπορούσε το ίδιο να γίνει με επιτυχία και στην Ελλάδα;
ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ: Αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη είναι κυρίως αμυντικού χαρακτήρα με θετικά αποτελέσματα κυρίως στην Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα. Εδώ μπορεί να μη συναντώνται ακόμη οι κορυφές των κομμάτων, ωστόσο έχει συναντηθεί ο κόσμος.
Το 36% του ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη του 2015 είναι από τη μεγάλη δεξαμενή της κεντροαριστερής πλειοψηφίας, η οποία κυριαρχεί σε όλη τη μεταπολίτευση. Στην Ισπανία ο Σάντσεθ (σ.σ. ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός) ήρθε σε σκληρή ρήξη με την παράδοση του Σοσιαλιστικού Κόμματος και έστριψε το τιμόνι αριστερά κοινωνικά και συνεργάστηκε ουσιωδώς με τους Podemos. Ο Κόστα (σ.σ. ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός στην Πορτογαλία) κυβερνά με την ψήφο του Κομμουνιστικού Κόμματος και του Μπλόκο της Αριστεράς.
Στον αντίποδα, έχουμε τη δραματική απομείωση της Κεντροαριστεράς στην Ιταλία, τη συντριβή του Σοσιαλιστικού Κόμματος στη Γαλλία και τη δραματική μείωση της επιρροής των Σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία. Είμαστε σε μια πολύ μεγάλη μετάβαση. Στην Ελλάδα υπάρχει μια μεγάλη κεντροαριστερή πλειοψηφία, μια μεγάλη παράδοση λαϊκής Αριστεράς κυρίως το ’80 που την εξέφρασε το ΠΑΣΟΚ, μια εκσυγχρονιστική εκδοχή επί Σημίτη, υπάρχει η συντριβή του σχεδίου κοινωνικής ολοκλήρωσης πριν από τη χρεοκοπία…
Κι έχουμε μια Αριστερά που εκφράζεται πλειοψηφικά αυτή τη στιγμή από τον ΣΥΡΙΖΑ και εντός του υπάρχουν όλες οι παραδόσεις της μεταπολίτευσης. Ο κυρίαρχος παίκτης για να δημιουργηθεί η μεγάλη δημοκρατική παράταξη αναγκαστικά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και θα εξακολουθήσει να είναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ -με όλες τις αδυναμίες του- έχει κατορθώσει να εκφράσει τις λαχτάρες και τις προσδοκίες μιας πλειοψηφίας του κόσμου της εργασίας, που επλήγη βαρύτατα και από την κρίση. Δεν είναι ίδιος με αυτόν του 2009, του 2012, δεν είναι ο ίδιος ούτε καν με τον ΣΥΡΙΖΑ του καλοκαιριού του 2015.
Διαβάστε τη συνέχεια του debate στην efsyn.gr
Αναρτήθηκε από nonews-NEWS
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου