Επάγγελμα; Κεντροαριστερός

του Νικόλα Ταμπακόπουλου


Ο μήνας που φεύγει, συμπίπτει με δύο ιστορικής σημασίας γεγονότα.

Πρώτον, το πρωτόγνωρο αλισβερίσι κεντροαριστερών, προοδευτικών (sic) δυνάμεων για να
περάσει η συμφωνία των Πρεσπών. Ο πρωθυπουργός πιστεύει ότι γράφει ιστορία. Ωστόσο, η
ιστορία θα τον «γράφει» στο εξής, καθώς οι συνέπειες της συμφωνίας και ο εντεινόμενος
αλυτρωτισμός θα τον καταδιώκουν στο υπόλοιπο της πολιτικής του καριέρας.

Δεύτερον, το δοκίμιο του Μάξ Βέμπερ «Η πολιτική ως επάγγελμα». Ο Γερμανός κοινωνιολόγος
όταν έγραφε το βιβλίο του ενδεχομένως να είχε στο μυαλό του τους γυρολόγους
κεντροαριστερούς. Πάντα πρόθυμοι. Πάντα διαθέσιμοι. Πάντα εκεί, να βοηθήσουν σε
οτιδήποτε αντεθνικό, ανθελληνικό και επιζήμιο για τη χώρα. Το κακό ξεκίνησε με τον
«εκσυγχρονισμό» και τον Κώστα Σημίτη. Συνεχίστηκε με τον Κουβέλη, που «έριξε» τον Σαμαρά
για μια θέση…αναπληρωτή Υπουργού Άμυνας. Καμένη ορντινάντσα, δηλαδή.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο κύριος 0,7% Σταύρος Θεοδωράκης. Έχασε από την πρόεδρο του
ΚΙΝΑΛ και έφυγε από το κόμμα, προσπαθώντας να το διασπάσει. Απέτυχε. Στη συνέχεια
«φλέρταρε» με τη Νέα Δημοκρατία, για να καταλήξει στον ΣΥΡΙΖΑ και την αγκαλιά του Αλέξη
Τσίπρα. Τον οποίον και κατηγορούσε για αντιδημοκρατική, αντιευρωπαϊκή και απολυταρχική
πολιτική συμπεριφορά.
Οι Απόκριες είναι εδώ. Όμως οι μάσκες αντί να φορεθούν, έπεσαν. Καιρός ήταν. Αν υπάρχει
κάτι θετικό από τη Συμφωνία των Πρεσπών, είναι πως διάφορα ευκαιριακά κομματίδια, που
δεν διαθέτουν ιδεολογία, ευτυχώς εξαφανίστηκαν. Μαζί και οι δημιουργοί τους. Το αρνητικό;
Μια χούφτα ανθρώπων, ξεπουλάνε την ιστορία στο όνομα…μιας ελπίδας για μια θέση. Γιατί θα
επανεκλεγούν σίγουρα; Και αν εισέλθουν στην ευρωβουλή μέσω του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ;
Μια τετραετία παρατείνουν το τέλος τους.
Είμαστε μάρτυρες ενός πρωτόγνωρου, άρρωστου και βαθιά αντιδημοκρατικού φαινομένου. Να
δίνεις Μακεδονία, να παίρνεις ελπίδα. Η ελπίδα ήρθε κι άφησε συντρίμμια ή μάλλον έδωσε
ελπίδα σε διάφορους γυρολόγους, αμφιβόλου ήθους και πολιτικού αναστήματος.
Το παιχνίδι είναι στημένο. Και από πριν ξεπουλημένο. Άκουσα τη συνέντευξη του Σταύρου
Θεοδωράκη. «Το 30% των Ελλήνων επιθυμεί επίλυση του Μακεδονικού», είπε. Μα πόσο
δημοκρατικό! Και το υπόλοιπο 70%; Μια δήλωση τόσο «δημοκρατική» που ο Κασιδιάρης να
την έκανε δεν θα είχα εκπλαγεί. Και μάλιστα περισσότερο έντιμο θα ήταν να ακουστεί από τα
χείλη του τελευταίου, δεδομένου ότι όλοι ξέρουν την ιδεολογία του.
Στην Ελλάδα επέρχεται η αλλαγή που ήδη έχει επέλθει διεθνώς. Πλέον οι δήθεν
«κεντροαριστεροί», οι «προοδευτικοί», οι γυρολόγοι που πουλάνε ανθρωπισμό, δεν έχουν
καμία πρόταση. Η μόνη πρότασή τους είναι μια σαββατιάτικη βόλτα στον Λυκαβηττό με
χαζοχαρούμενο χαμόγελο, ποδήλατο, τσάντα πλάτης και ολόσωμη φόρμα εκγύμνασης
γλουτών. Όλα αυτά είναι παρελθόν και τα πάντα έχουν πνιγεί στο βούρκο του Ποταμιού και
στην δυσώδη Λίμνη των Πρεσπών.

Πλέον περνάμε σταθερά στη σύγκρουση που συντελείται παγκοσμίως. Την μάχη των ιδεών. Με
γωνίες, ευθύ πολιτικό λόγο και επιχειρήματα. Αυτόν του κοινωνικού φιλελευθερισμού και του
διεθνιστικού νεοφιλελευθερισμού. Ποιος θα κερδίσει; Αν δούμε τις αλλαγές και πιστέψουμε
τον Κέυνς και τον Μαρξ πως ο «κύκλος ο πολιτικός διαρκεί 20 έτη»… ξέρουμε ήδη. Έκλεισε
πλέον ο κύκλος τους. Τελείωσε. Ευτυχώς για εμάς. Δυστυχώς για αυτούς.