Washington Post: Ελληνικό διυλιστήριο «σπάει» τις κυρώσεις και προμηθεύει με ρωσικό πετρέλαιο ακόμη και το αμερικανικό Πεντάγωνο Ντοκουμέντα από την WP για τον τρόπο που το αμερικανικό Πεντάγωνο προμηθεύεται, χωρίς να το γνωρίζει, ρωσικό πετρέλαιο μέσω ελληνικού διυλιστηρίου.

AP

 

 


Aπό τη στιγμή που τα δυτικά κράτη ανακοίνωσαν κυρώσεις στο ρωσικό πετρέλαιο ως απάντηση στην εισβολή στην Ουκρανία, ένα ελληνικό διυλιστήριο που εξυπηρετεί τον αμερικανικό στρατό έσπευσε να προσαρμοστεί. Μέσα σε μερικούς μήνες ενημέρωσε τους επενδυτές ότι έχει σταματήσει να δέχεται το απαγορευμένο πετρέλαιο και πως έχει βρει άλλες πηγές.


Έτσι ξεκινά το εκτενές ρεπορτάζ της Washington Post, το οποίο είναι αποτέλεσμα έρευνας των δημοσιογράφων Evan Halper, Dalton Bennett και Jonathan O’Connell.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, υπήρχε λόγος που το ρωσικό πετρέλαιο, τουλάχιστον στα χαρτιά, μπορούσε τόσο εύκολα να αφαιρεθεί από την αλυσίδα εφοδιασμού.
 










Τα προϊόντα πετρελαίου που προέρχονταν από τη Ρωσία συνέχισαν να ρέουν στο διυλιστήριο της Motor Oil Hellas στην Ελλάδα.




Απλώς έκαναν μια νέα διαδρομή, εκατοντάδες μίλια μακριά από την οδό ενέργειας μέσω μιας εγκατάστασης αποθήκευσης πετρελαίου στην Τουρκία, ένα ταξίδι που έκρυψε το αποτύπωμα της Ρωσίας καθώς η ιδιοκτησία των προϊόντων άλλαξε χέρια πολλές φορές πριν φτάσουν στην Ελλάδα.

Επιφανειακά, η προμήθεια μαζούτ του διυλιστηρίου από τον ναυτιλιακό τερματικό σταθμό Dortyol στην Τουρκία φαινόταν να επιβεβαιώνει τις δηλώσεις του Λευκού Οίκου και των Ευρωπαίων ηγετών ότι τα εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο λειτουργούσαν όπως είχε προγραμματιστεί, στερώντας στον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν έσοδα τα οποία χρειάζεται για τη χρηματοδότηση της στρατιωτικής εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Το γεγονός ότι αυτές οι αποστολές περιείχαν υλικό που προέρχεται από τη Ρωσία υπογραμμίζει το πορώδες των κυρώσεων και την αποτυχία επιθετικής επιβολής τους.


Οι ποσότητες μαζούτ που αποστέλλονται από το Dortyol στη Motor Oil Hellas και η βιομηχανική πρακτική της ανάμειξης προϊόντων διαφορετικής προέλευσης καθώς αποθηκεύονται, εξασφαλίζουν μεγάλη ποσότητα προϊόντων από τη Ρωσία στο μείγμα, σύμφωνα με ειδικούς του κλάδου με βαθιά γνώση των ροών πετρελαίου και τους κανόνες των κυρώσεων που εξέτασαν τα δεδομένα αποστολής και εμπορίου κατόπιν αιτήματος της Washington Post.

«Δεν βλέπω κανένα άλλο πιθανό συμπέρασμα από το ότι τα ρωσικά καύσιμα πηγαίνουν στην Motor Oil Hellas», δήλωσε ο Robert Auers, σχεδιαστής διυλιστηρίω και αναλυτής της αγοράς διυλισμένων καυσίμων στην ερευνητική εταιρεία RBN Energy, ο οποίος εξέτασε τα ευρήματα της αμερικανικής εφημερίδας.

Η Washington Post χρησιμοποίησε ναυτιλιακά και άλλα αρχεία για να παρακολουθεί τη ροή του μαζούτ, μια κατηγορία υλικών που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή προϊόντων που αγοράζει το Πεντάγωνο για πλοία και αεροπλάνα.


Το Project on Government Oversight, ένας μη κερδοσκοπικός όμιλος εποπτείας με έδρα την Ουάσιγκτον, έφερε στην επιφάνεια μερικά από αυτά τα αρχεία ναυτιλίας ενώ ετοίμαζε μια έκθεση με πληροφορίες από την Data Desk, μια εταιρεία συμβούλων που ερευνά εταιρείες ορυκτών καυσίμων.

Τα τελευταία δύο χρόνια, η Dortyol έλαβε 5,4 εκατομμύρια βαρέλια μαζούτ δια θαλάσσης, όλα εκτός -από 1,9 εκατομμύρια- από τη Ρωσία, σύμφωνα με τα ναυτιλιακά αρχεία και τα εμπορικά στοιχεία από τη Refinitiv, μια εταιρεία χρηματοοικονομικών δεδομένων που ειδικεύεται στις αγορές εμπορευμάτων.



 

Από τότε που τέθηκαν σε ισχύ οι κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Φεβρουάριο, οι ρωσικές αποστολές στο Dortyol ανήλθαν συνολικά σε 2,7 εκατομμύρια βαρέλια, ή περισσότερο από το 69% του μαζούτ που αποστέλλεται δια θαλάσσης στο Dortyol κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Επίσης, από τον Φεβρουάριο, η εφημερίδα διαπίστωσε ότι η Dortyol έχει αποστείλει συνολικά 7 εκατομμύρια βαρέλια μαζούτ, εκ των οποίων τα 4,2 εκατομμύρια βαρέλια πήγαν στην Motor Oil Hellas. Αυτές οι αποστολές αντιπροσώπευαν τουλάχιστον το 56% του συνόλου του μαζούτ που λάμβανε το ελληνικό διυλιστήριο με πλοίο.

Η ακριβής ποσότητα μαζούτ ρωσικής προέλευσης στα προϊόντα που αγοράζει το Πεντάγωνο δεν ήταν δυνατό να προσδιοριστεί. Αυτά τα προϊόντα «εξευγενίζονται» χρησιμοποιώντας πολλαπλά συστατικά που δεν μπορούν όλα να εντοπιστούν μέσω της παραγωγής.