ΑΠΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΟΡΓΗ...
Δεν ξέρω γιατί στην Ελλάδα δεν έτυχε μεγάλης δημοσιότητας, αλλά μαθαίνω ότι στην Ομογένεια συζητήθηκε εντόνως. Μιλάω για ένα επεισόδιο που συνέβη στην Ουάσιγκτον με κεντρικό πρόσωπο τον γνωστό δημοσιογράφο Μιχάλη Ιγνατίου, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον Λευκό Οίκο.
Ο Ιγνατίου καταγγέλλει ότι με εντολή του Αρχιεπισκόπου Αμερικής, κ. Ελπιδοφόρου, με τον οποίο έχει… beef εδώ και χρόνια, σχεδόν τον πέταξε έξω από την αίθουσα των δημοσιογράφων.
Όταν, ωστόσο, έφευγε, στο διάδρομο τον συνάντησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ο οποίος απαίτησε να επιστρέψει στην αίθουσα ενημέρωσης.,
Όταν ένας δημοσιογράφος με 45 χρόνια αδιάκοπης παρουσίας στο πεδίο χρειάζεται την παρέμβαση του Οικουμενικού Πατριάρχη για να του επιτραπεί η είσοδος σε μια δημόσια εκδήλωση, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο δημοσιογράφος. Είναι εκείνοι που τρομάζουν από την παρουσία του.
Όταν η Εκκλησία -ή έστω οι εκπρόσωποί της- αντιμετωπίζουν την ανοιχτή δημοσιογραφία ως απειλή, τότε η ηθική αυθεντία που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν, αδειάζει με πάταγο. Η επιλογή να δημιουργούν «κλειστά clubs δημοσιογράφων», όπου επιτρέπεται μόνο η αυλή και όχι η κριτική, δεν θυμίζει πνευματική καθοδήγηση. Θυμίζει παλαιοκομματικό μηχανισμό χειραγώγησης.
Κι όμως, η στιγμή της αποκατάστασης -η παρέμβαση του ίδιου του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου- ήταν αποστομωτική και λυτρωτική. Η εικόνα του Πατριάρχη να διατάζει την είσοδο του Ιγνατίου στην αίθουσα, παρά τις αντιδράσεις, ήταν όχι μόνο μια νίκη της δημοσιογραφίας, αλλά και ένα χαστούκι στην εκκλησιαστική αυθαιρεσία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου