ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΓΑΡΤΑΝΗ
Πώς ορίζουν οι πλούσιοι τον πλούτο; Μια αριθμητική πράξη δίνει την απάντηση.
Όταν ο Kenn Ricci, πρόεδρος της εταιρείας ιδιωτικών τζετ Flexjet, ρωτήθηκε από την Wall Street Journal πώς καταλαβαίνει κανείς ότι είναι «πλούσιος», η απάντηση ήταν τόσο απλή όσο… ένας πολλαπλασιασμός. «Είσαι πλούσιος όταν έχεις 25 φορές τα ετήσια έξοδά σου», ήταν η γρήγορη και σαφής απάντησή του. Εξήγησε ότι αν ένα άτομο ζει με 1 εκατομμύριο δολάρια τον χρόνο, για να θεωρείται πλούσιο χρειάζεται περιουσία 25 εκατομμυρίων δολαρίων. Αν ζει με 100.000 δολάρια τον χρόνο, τότε τα 2.500.000 δολάρια είναι αρκετά. Κι αν καταφέρει να ζει με 10.000 δολάρια το χρόνο, τότε το ποσό των 250.000 αρκεί να τον χαρακτηρίσει πλούσιο.
Αυτή η «Αρχή του 25 Χ» κυκλοφορεί στο ευρύ κοινό ειδικά στους επιχειρηματικούς κύκλους των ΗΠΑ. Κι έχει κάνει πολλούς να σταματούν να σκέφτονται «πόσα πρέπει να βγάζω» και να αρχίζουν να μετρούν «πόσα πρέπει να έχω» για να νιώθουν οικονομικά ανεξάρτητοι.
Σύμφωνα με τον δισεκατομμυριούχο Kenn Ricci “είσαι πλούσιος όταν έχεις 25 φορές τα ετήσια έξοδά σου”. Photo: Getty Images/Ideal Image
Από πού, όμως, προέρχεται το 25 Χ;
Δεν είναι απλώς μια αυθαίρετη ιδέα ενός δισεκατομμυριούχου. Στον κόσμο των οικονομικών και του προσωπικού σχεδιασμού, υπάρχει ένας πολύ συγκεκριμένος κανόνας του 25 (Rule of 25) που έχει τις ρίζες του στον κανόνα του 4% για συνταξιοδότηση. Ο κανόνας του 4% είναι ένας δημοφιλής οδηγός στη σχεδίαση συνταξιοδοτικών εισοδημάτων: αν υποθέσουμε ότι μπορείτε να αποσύρετε 4% από την επένδυσή σας τον πρώτο χρόνο και να προσαρμόσετε τις αναλήψεις σας για τον πληθωρισμό μετά, τότε ένα χαρτοφυλάκιο που είναι 25 φορές τα ετήσια έξοδά σας έχει πολλές πιθανότητες να διαρκέσει για περίπου 30 χρόνια.
Με απλά λόγια: Αν ένα άτομο ξοδεύει 100.000 δολάρια τον χρόνο, το 25Χ του δίνει στόχο 2,5 εκατ. δολαρίων για να έχει ένα βιώσιμο εισόδημα με βάση τον κανόνα του 4%. Ο «κανόνας του 25», λοιπόν, δεν περιγράφει το όριο μεταξύ του πλούσιου και του φτωχού, αλλά το πώς να έχει κανείς «ασφαλή» εισόδημα χωρίς να εξαντλήσει τα κεφάλαιά σου. Δηλαδή, μια μορφή οικονομικής ανεξαρτησίας.
Το συμπέρασμα της οικονομικής κοινότητας είναι ξεκάθαρο
Αυτός ο αριθμός είναι μια πρακτική εκτίμηση, όχι μια αυστηρή οικονομική ορολογία για τον πλούτο. Πρόκειται για έναν δείκτη, που χρησιμοποιείται κυρίως στη συνταξιοδοτική και προσωπική χρηματοοικονομική, για να καθορίσει πότε μπορεί κάποιος να ζήσει από τις επενδύσεις του χωρίς εισόδημα από εργασία. Το αν η απάντηση του Ricci είναι «αυθαίρετη» ή ουσιαστική εξαρτάται από το πώς ερμηνεύει κανείς τον πλούτο. Ο ίδιος είναι δισεκατομμυριούχος, με μια καριέρα που ξεκίνησε από πιλότος και τον οδήγησε να επενδύσει και να ηγηθεί εταιρειών ιδιωτικής αεροπορίας, μια ιστορία που περιγράφεται σε συνεντεύξεις του όπου μιλά για την πορεία του από την ανεργία στην επιτυχία.
Ο Αμερικανός μεγιστάνας Kenn Ricci είναι επικεφαλής της Directional Aviation Capital, ενός ομίλου που διαχειρίζεται μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες ιδιωτικών τζετ παγκοσμίως. Photo: kennricci.com
Αλλά στην οικονομική θεωρία, ο καθορισμός του «πλούσιου» δεν γίνεται με έναν αριθμό πολλαπλασιαστή καθαρά. Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες που χρησιμοποιούν χρηματοοικονομικοί επαγγελματίες. Για παράδειγμα, οι High-Net-Worth individuals (HNWI) συνήθως ορίζονται ως άτομα με επενδύσιμα περιουσιακά στοιχεία άνω του 1 εκατ. δολαρίων (όχι ακίνητη περιουσία). Αυτό είναι ένα «συμβατικό» όριο για να θεωρείσαι «ευκατάστατος». Υπάρχουν, επίσης, επίσης διαβαθμίσεις όπως Very-High-Net-Worth (πάνω από 5 εκατ. δολάρια) και Ultra-High-Net-Worth (πάνω από 30 εκατ. δολάρια), που χρησιμοποιούνται στην χρηματοοικονομική βιομηχανία για στόχευση υπηρεσιών. Αυτοί οι ορισμοί, βέβαια, έχουν σχέση με κατάσταση επενδύσιμου πλούτου, δηλαδή πόσα χρήματα μπορεί κανείς να κινητοποιήσει σε επενδύσεις. Δεν περιγράφουν απαραίτητα αν μπορεί κάποιος να ζήσει άνετα χωρίς να δουλεύει.
Ένα κρίσιμο σημείο που η απλή αρχή του Kenn Ricci δεν αντιμετωπίζει είναι η διάκριση μεταξύ εισοδήματος και πλούτου. Στην οικονομική θεωρία, το εισόδημα είναι μια ροή χρημάτων (όσα βγάζεις σε μια χρονιά), ενώ ο πλούτος είναι ένα απόθεμα περιουσιακών στοιχείων μείον τις υποχρεώσεις. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να έχει υψηλό εισόδημα αλλά λίγη καθαρή περιουσία (δηλαδή να μην είναι «wealthy» στην οικονομική χρήση του όρου) ή, αντίστροφα, ένα άτομο μπορεί να έχει σημαντική περιουσία που του δίνει εισόδημα χωρίς εργασία.
Η οπτική του Ricciι είναι μια απολύτως πρακτική ιδέα για να σκεφτεί κανείς πότε έχει επαρκή κεφάλαια ώστε να υποστηρίζει τον τρόπο ζωής του χωρίς εισοδήματα από εργασία, ίδιας λογικής με τον κανόνα του 4%. Την ίδια στιγμή, βέβαια, αποτυπώνει μια καλά εδραιωμένη νοοτροπία στις προσωπικές χρηματοοικονομικές κοινότητες (π.χ. FIRE – Financial Independence, Retire Early), που χρησιμοποιούν αυτόν τον πολλαπλασιαστή για να θέσουν στόχους οικονομικής ανεξαρτησίας. Αλλά αν κάποιος ρωτήσει έναν οικονομολόγο ή έναν στατιστικολόγο αν αυτή η αρχή καθορίζει με ακρίβεια ποιος είναι «πλούσιος» στην κοινωνία, η απάντηση θα είναι πιο σύνθετη. Δεν υπάρχει ένας ενιαίος επιστημονικός ορισμός του πλούτου. Εξαρτάται από το πλαίσιο, από την αναλογία μεταξύ περιουσίας και υποχρεώσεων, από το κοινωνικό περιβάλλον και από το πώς αξιολογείται η οικονομική ελευθερία.
Ακόμα κι αυτοί οι οικονομικοί όροι, πάντως, επιβεβαιώνουν τη θεωρία της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Η περιουσία σε απόλυτους αριθμούς δεν μπορεί να αποτιμηθεί, ούτε να κολλήσει ταμπέλες.
Eισαγωγική φωτογραφία: 123RF
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου