Τέμπη: «Θέλουμε ο κόσμος να είναι στο πλευρό μας»

 
Γονείς που έχασαν τα παιδιά τους στα Τέμπη μιλούν για τον γολγοθά της απώλειας, το χυδαίο παιχνίδι της συγκάλυψης και τον ατέρμονο αγώνα για δικαιοσύνη.
 


INTIME


Οι γονείς των θυμάτων στα Τέμπη έχουν στο πλευρό τους τη συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, ωστόσο μέχρι σήμερα, τρία χρόνια μετά το έγκλημα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα υψηλόβαθμα κλιμάκια της Δικαιοσύνης συνεχίζουν τις ύβρεις και τους εμπαιγμούς σε βάρος τους, καθώς το χυδαίο «παιχνίδι» της συγκάλυψης δεν έχει τελειωμό. Παράλληλα, οι άνθρωποι που έχασαν τα παιδιά τους με αυτό τον φρικτό τρόπο ανεβαίνουν τον προσωπικό τους γολγοθά και αναζητούν την αλήθεια στο σκοτάδι, εν μέσω αβάσταχτου πένθους.
«Πιο δύσκολη η 1η Μαρτίου»

«Για μας δεν έχει περάσει ούτε μία μέρα από τότε. Το ζούμε κάθε μέρα. Είναι τεράστια η απώλεια και θα μας συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή. Αλλες φορές προσπαθούμε να την απομακρύνουμε αυτή την ημέρα από το μυαλό μας, αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην επανέρχονται οι στιγμές που ζήσαμε εκείνες τις πρώτες μέρες» λέει στο Documento μιλώντας για τη συμπλήρωση τριών ετών από το έγκλημα ο Αντώνης Ψαρόπουλος, πατέρας της 19χρονης Μάρθης, που έχασε τη ζωή της στα Τέμπη.


Σε ερώτηση αν θυμάται κάτι από τις πρώτες ώρες της τραγωδίας απαντά συναισθηματικά φορτισμένος: «Προτιμώ να μη μιλάω, να μην το λέω. Αυτό που μπορώ όμως να πω είναι ότι η επόμενη μέρα ήταν ακόμη πιο επώδυνη για μας, η 1η Μαρτίου, διότι δεν μπορούσαν να μας δοθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα σαφείς απαντήσεις αν τα παιδιά μας, οι άνθρωποί μας, ήταν ζωντανοί ή αν είχαν χάσει τη ζωή τους. Ακόμη είχαμε ελπίδες ότι ίσως κάπου να βρίσκονταν σε κατάσταση αφασίας, που δεν θα μπορούσε να γίνει ταυτοποίηση ότι οι άνθρωποί μας ήταν ζωντανοί».

Ο Αντ. Ψαρόπουλος υπενθυμίζει ότι «η μεγάλη δίκη θα αρχίσει στις 23 Μαρτίου με ένα ελλιπέστατο κατηγορητήριο. Συνεπώς οι προσδοκίες μας να χυθεί άπλετο φως και να λογοδοτήσουν όσοι πρέπει και όπου κι αν βρίσκονται, όποια θέση και αν κατέχουν, σαφώς έχουν εξασθενίσει αρκετά στις σκέψεις μας» λέει και προσθέτει ότι «πάντα θα δίνουμε τη μάχη να χυθεί άπλετο φως σε αυτή την υπόθεση και να λογοδοτήσουν αυτοί που πρέπει να λογοδοτήσουν ακόμη και σε δεύτερο χρόνο. Ωστόσο δεν μπορώ να πω ότι είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος, έχοντας και την ιδιότητα του δικηγόρου και γνωρίζοντας πώς λειτουργούν τα όργανα της Δικαιοσύνης».


Ενόψει των κινητοποιήσεων ο πατέρας της Μάρθης ζητά «ο κόσμος να είναι μαζί μας, να μας συμπαραστέκεται έμπρακτα και να εκδηλώσει τη δυσαρέσκειά του σε αυτούς που πρέπει. Και να δώσει, να περάσει το μήνυμα ότι μας αξίζει κάτι καλύτερο σε αυτήν τη χώρα και όχι αυτά που βιώνουμε όλα αυτά τα χρόνια. Και μιλάω φυσικά για κράτος δικαίου και σεβασμό της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας από όλες τις εξουσίες, και από την εκτελεστική και από τη δικαστική».


Για το αν υπάρχουν πράγματα τα οποία δεν έχει πει ακόμη δημόσια σχετικά με τα Τέμπη, ο Αντ. Ψαρόπουλος σημειώνει: «Αυτά που έχω πει νομίζω είναι τόσα πολλά, που έχουν καλύψει το μεγαλύτερο κομμάτι. Υπάρχουν και κάποια άλλα τα οποία, όταν χρειαστεί η ώρα, θα βγουν και αυτά στη φόρα. Δεν θα αφήσω τίποτα. Θα ακουστούν ενδεχομένως στις δικαστικές αίθουσες ή και κάπου αλλού, εν πάση περιπτώσει, που μπορεί να υπάρχουν και πιο ευήκοα ώτα να τα ακούσουν».
«Εξαιρετικά επώδυνο»

Επιπλέον συμπληρώνει ότι «αυτό που βιώνουμε οι συγγενείς για τη συγκεκριμένη τραγωδία είναι εξαιρετικά επώδυνο, γιατί μπορεί να έχει δοθεί αυτή η δημόσια έκταση στο συγκεκριμένο δυστύχημα-έγκλημα, ωστόσο αυτό λειτουργεί ιδιαίτερα επώδυνα για όλους μας. Μας γεμίζει από τη μία προσδοκίες ότι με τη δημόσια έκταση που έχει λάβει κάτι μπορεί να αλλάξει και κάτι μπορεί να γίνει. Από την άλλη πάλι όμως είναι εξαιρετικά επώδυνο. Και πάρα πολλοί συγγενείς πλέον έχουν μια άρνηση στο να ακούν πράγματα που σχετίζονται με την υπόθεση. Είναι εντελώς ανθρώπινη η αντίδρασή τους. Κάποιοι είμαστε πιο ανθεκτικοί, κάποιοι άλλοι ίσως είναι λιγότερο ανθεκτικοί και έχουν τάσεις απομόνωσης και φυγής».
«Είμαστε ακρωτηριασμένοι»

Ο Χρήστος Χούπας, πατέρας της 28άχρονης Ελπίδας, έχει συγκινήσει το πανελλήνιο με τη στάση του, ενώ παράλληλα εμφανίζεται μαχητικός και αποφασισμένος για αγώνα μέχρι τέλους, δηλαδή δικαίωση της μνήμης των θυμάτων και απονομή δικαιοσύνης. «Την οικογένειά μου πλέον τη χαρακτηρίζει μόνο μία λέξη» μας λέει. «Είναι ακρωτηριασμένη. Περνάμε πολύ δύσκολα. Η απώλεια ενός παιδιού δεν καταπίνεται με τίποτα». Ωστόσο, όπως αναφέρει, περισσότερο τον εκνευρίζει «η κοροϊδία της κυβέρνησης που τελικά με κάνει να μανιώνω και να μάχομαι για την αλήθεια και για τα πραγματικά αίτια του δυστυχήματος. Δεν μπορεί άλλοι να πλούτισαν με αυτό το γεγονός και εγώ να θρηνώ πάνω από το μνήμα της κόρης μου. Δεν γίνεται, δεν νοείται».
«Ο μακελάρης των Τεμπών»

Ο Χρ. Χούπας δηλώνει επίσης στο Documento ότι χάνει την ψυχραιμία του όταν βλέπει «τον μακελάρη των Τεμπών να κουνάει το δάχτυλο. Ποιο; Το λέσιο (σ.σ.: υποτιμητικός χαρακτηρισμός, χαμένος, τιποτένιος) που αν δεν ονομαζόταν Καραμανλής ούτε για αχθοφόρος του λιμανιού δεν θα έκανε. Ο άνθρωπος της σφαλιάρας είναι ούτως ή άλλως. Αυτός όμως μεγάλωσε με Carnation διότι λέγεται Καραμανλής. Εμείς μεγαλώσαμε με τσάγαλα, τα άγρια τα αμύγδαλα. Παρ’ όλα αυτά όμως εμείς έχουμε το κεφάλι ψηλά και την αξιοπρέπειά μας».

Για τον πρώην υπουργό Μεταφορών Κώστα Αχ. Καραμανλή ο Χρ. Χούπας τονίζει επίσης: «Παραπέμπουν, λέει, τον μακελάρη των Τεμπών για πλημμέλημα. Και είναι ακόμη έξω. Πλημμέλημα, φίλε μου, είναι όταν σε πιάσει ο τροχονόμος 20 μέτρα παρακάτω χωρίς κράνος. Το να σκοτώνεις 57 άτομα είναι πλημμέλημα; Hταν εν γνώσει του όλα. Η γραμματέας του τον καίει στην κατάθεσή της. Oμως η πολιτική ηγεσία κωφεύει. Eχει πάρει τη μήνυσή μου παραμάσχαλα ο πρόεδρος της Bουλής και τη φυλάει. Ως κόρη οφθαλμού. Μην πειράξουμε τον μπέμπη. Μου τον δίνεις εμένα τον μπέμπη, φιλαράκι, σε ένα δωμάτιο για 10 λεπτά; Χαρτοπόλεμο θα τον πάρεις απ’ τα χέρια μου. Δεν μασάω με τίποτα. Eχω μάθει στη ζωή μου να τα βγάζω πέρα μόνος μου. Ο,τι και να μου τύχει».

Ο πατέρας της Ελπίδας, που μοιράζεται μαζί μας την αλήθεια του, μας λέει ότι αισθάνεται σαν να είναι μέσα σε έναν ωκεανό και να κολυμπά μόνος του. «Στην αρχή έπεσε όλος ο κόσμος να με φάει. Oλοι οι δικαστές και οι κριτές του καναπέ. Μόνο εγώ ήξερα πόσα μποφόρ είχα στο κεφάλι μου, στην ψυχή μου. Μάλιστα κάποιο κανάλι δεν ξέρω ποιο ήταν είχε γράψει στην οθόνη “Πα-τέρας”. Επειδή δέχτηκα τα μέτρα (σ.σ.: στήριξης στις οικογένειες) είμαι τέρας. Γιατί ήταν λέει προϊόν συναλλαγής. Από πού κι ως πού κρίνουν έναν άνθρωπο χωρίς να τον γνωρίζουν;» Για τις σοβαρές παραλείψεις και τα ηχηρά λάθη της Δικαιοσύνης ο Χρ. Χούπας καταγγέλλει: «Το Μαξίμου είναι αυτό που κινεί τα νήματα. Τι να λέμε τώρα».
Η δίκη για τα βίντεο

Επίσης αποκαλύπτει έναν έντονο διάλογο που είχε στη δίκη για τα χαμένα βίντεο της εμπορικής αμαξοστοιχίας. «Εγώ αρπάχτηκα με έναν λιμοκοντόρο σε ένα διάλειμμα της δίκης μέσα στο δικαστήριο. Του φώναξα “μη σκαλίζεις ένα ηφαίστειο, δεν ξέρεις ποτέ αν θα εκραγεί” και γυρίζει και μου λέει “με απειλείς;”. Του απάντησα “όχι, φίλε μου, σε συμβουλεύω, ελληνικά μιλάω”. Ζήτησε λοιπόν από αστυνομικό να πάρει τα στοιχεία μου. Πήγα να του πω “εγώ είμαι στη θάλασσα και εσύ μου λες μη βγεις έξω, βρέχει και θα βραχείς”· τι να του απαντήσεις του καημένου. Συμμερίζομαι το ότι είναι μεροκαματιάρης, αλλά σε καμία περίπτωση να μην προσβάλλει τη μνήμη των 57. Εγώ είμαι στη θάλασσα μέσα και κολυμπάω και αυτός ο πτωχός στο πνεύμα δικηγορίσκος μού λέει “μη βγεις έξω γιατί βρέχει”. Εγώ έχασα το παιδάκι μου. Καταστράφηκε η οικογένειά μου και αυτός εκεί απειλεί…».

Σύμφωνα με τον Χρ. Χούπα, από τη δίκη για τα βίντεο προκύπτει ότι «ο Τερεζάκης (σ.σ.: διευθύνων σύμβουλος του ΟΣΕ) ανέλαβε να κάνει τη βρόμικη δουλειά εκ μέρους της κυβέρνησης. Για να δικαιολογήσουν τα λεφτά οι δικηγόροι δήθεν εκνευρίζονται, πουλάνε τσαμπουκά, πουλάνε δεν ξέρω τι και προσβάλλουν τη μνήμη των ανθρώπων μας. Λοιπόν, έχουν γίνει αρκετά επεισόδια και ενστάσεις εκ μέρους μας και το κάνουν επίτηδες για να μας βγάλουν έξω από την αίθουσα, να πάρει απόφαση το δικαστήριο να βγουν οι γονείς έξω και να μείνουν αυτοί μέσα να αλωνίζουν».
«Δεν θέλω να θυμάμαι»

Για την ημέρα τις τραγωδίας και τις αναμνήσεις του από εκείνες τις εφιαλτικές στιγμές σημειώνει: «Δυστυχώς τα έχω πάει σε ένα σακούλι και τα έχω αποθηκεύσει στο πίσω μέρος του μυαλού μου διότι τρέμω με την ιδέα αυτή. Δεν θέλω να τα θυμάμαι, τα έχω βάλει στο απωθημένο».
«Σαν σκηνή από ταινία επιστημονικής φαντασίας»

Για τις δραματικές στιγμές της 28ης προς 29η Φεβρουαρίου 2023 μιλά στο Documento ο Γιάννης Γούλας, πρόεδρος εργαζομένων στο ΕΚΑΒ Θεσσαλίας.

Ειδοποιήθηκα από το τηλεφωνικό κέντρο γύρω στις 11.30-12.00. Αρχικά είπαν ότι έγινε εκτροχιασμός τρένου. Κλήθηκα στο επιχειρησιακό κέντρο του ΕΚΑΒ και προσπαθήσαμε με τους συναδέλφους να μπορέσουμε να οργανώσουμε την επιχείρηση. Πρωτίστως να δούμε τα ασθενοφόρα τα οποία υπήρχαν στη βάρδια. Να φτάσουν στο σημείο να μας δώσουν σαφή εικόνα. Και κατά δεύτερο και κύριο λόγο, εάν χρειαζόμασταν, να φέρναμε και έξτρα πληρώματα για να μπορέσουμε να στέλνουμε περισσότερα ασθενοφόρα». Σύμφωνα με τον Γ. Γούλα, στη συνέχεια ενημερώθηκε από τον γιατρό της μονάδας ότι επρόκειτο για σύγκρουση δύο τρένων και μεγάλη φωτιά στο σημείο. «Ως ΕΚΑΒ δεν μπορούσαμε να πλησιάσουμε στο σημείο όπου έκαιγε η φωτιά. Αλλά υπήρχε η πυροσβεστική. Πυροσβέστες βρέθηκαν μέσα στα βαγόνια, έβλεπαν και φώναζαν αν υπήρχαν άτομα τα οποία ήταν εγκλωβισμένα. Εμείς παραλάβαμε, ψάχναμε να βρούμε άτομα τα οποία ήταν εκτός βαγονιών και χρειαζόταν να μεταφερθούν στο νοσοκομείο. Μεταφέραμε αρκετά άτομα που βρίσκονταν εκτός των βαγονιών. Τα περισυλλέξαμε, δώσαμε κάποιες πρώτες βοήθειες. Εκεί στο σημείο γινόταν το λεγόμενο triage (διαλογή) που χρειάζεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Βλέπουμε ποιος είναι πιο σοβαρά ασθενής. Αυτός θα φύγει πρώτος και στη συνέχεια αυτός που δεν απειλείται άμεσα η ζωή του φεύγει αργότερα». Οπως τονίζει, «όλη αυτή η επιχείρηση στο σημείο από την πλευρά τη δική μας ως ΕΚΑΒ περίπου γύρω στις 2.00 τα ξημερώματα είχε τελειώσει. Δεν υπήρχαν άλλοι τραυματίες για να μεταφέρουμε. Μέχρι τις 2.00 είχαμε αρκετά ασθενοφόρα, φέραμε και έξτρα βάρδια, με συναδέλφους που είτε είχαν ρεπό είτε ήταν πρωινοί και δεν εργάζονταν εκείνο το βράδυ. Ηρθαν ασθενοφόρα από την ευρύτερη περιοχή, από Τρίκαλα, Καρδίτσα, Θεσσαλονίκη και από αλλού». Ο Γ. Γούλας σημειώνει ότι «ήταν μια πολύ δύσκολη κατάσταση, φορτισμένη και πολεμική. Δεν μπορώ να πω ότι το έχω ξαναζήσει. Οι εικόνες αυτές που βλέπεις με δύο τρένα που είναι το ένα πάνω στο άλλο… Ηταν κάτι το εξωπραγματικό. Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Ολο αυτό το οποίο ζήσαμε και λέγαμε ήταν άξιο απορίας… Πώς έγινε; Πώς συνέβη; Ηταν πολύ τρομακτικό. Η περιοχή ήταν καμένη λόγω της φωτιάς που υπήρχε εκεί. Ηταν σαν μια σκηνή την οποία βλέπεις μόνο σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Αναρωτιέσαι: “Τι βλέπουν τα μάτια μου;”».