Υπό το πρόσχημα του «εκσυγχρονισμού», ο Πρωθυπουργός προωθεί την άλωση της μονιμότητας στο Δημόσιο και τον έλεγχο της Δικαιοσύνης – Η «βιτρίνα» των μη κρατικών πανεπιστημίων και η εξαετής θητεία Προέδρου ως αντιπερισπασμός στην κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας πάνω στη δημοσιονομική πολιτική
Με ένα μήνυμα που βρίθει επικοινωνιακών ευλογημάτων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανοίγει την κερκόπορτα για την πλήρη αποδόμηση του δημόσιου τομέα, βαφτίζοντας την κατάργηση της μονιμότητας ως «αποτελεσματικότητα». Στην επιστολή του προς την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός κάνει λόγο για την ανάγκη να τεθεί η έννοια της μονιμότητας σε «εντελώς νέα βάση», μια ρητορική που στην πραγματικότητα προαναγγέλλει την ομηρία των δημοσίων υπαλλήλων μέσω μιας υποκειμενικής αξιολόγησης.
Παρουσιάζοντας τη δημόσια διοίκηση ως εχθρό που πρέπει να ηττηθεί, ο κ. Μητσοτάκης επιχειρεί να ενσωματώσει στο Σύνταγμα διατάξεις που θα επιτρέπουν την ευκολότερη χειραγώγηση του κρατικού μηχανισμού. Η επίκληση του «βαθέος κράτους» λειτουργεί ως το τέλειο άλλοθι για τη δημιουργία ενός κομματικού στρατού, όπου η σταθερότητα της εργασίας θα αντικατασταθεί από την ανασφάλεια, πάντα υπό το πρόσχημα του εκσυγχρονισμού για τον 21ο αιώνα.
Συνταγματικό «φρένο» στη λαϊκή βούληση και οικονομικός αυταρχισμός
Η πλέον επικίνδυνη πτυχή της πρότασης Μητσοτάκη αφορά την προσπάθεια επιβολής μόνιμων «δικλίδων» δημοσιονομικής ισορροπίας εντός του καταστατικού χάρτη. Πρόκειται για μια απόπειρα συνταγματικής κατοχύρωσης της λιτότητας, η οποία θα αφαιρεί από τις μελλοντικές κυβερνήσεις το δικαίωμα να ασκούν κοινωνική πολιτική, εάν αυτή κρίνεται «λαϊκιστική» από τα όργανα ελέγχου.
Ο Πρωθυπουργός επιδιώκει να μετατρέψει το Σύνταγμα σε έναν μόνιμο μηχανισμό επιτροπείας, όπου η «ορθότητα των κομματικών υποσχέσεων» θα ελέγχεται προκαταρκτικά, ακυρώνοντας στην πράξη τη δημοκρατική διαδικασία και την εναλλαγή των πολιτικών προγραμμάτων. Είναι μια κίνηση που στοχεύει στον εκφοβισμό κάθε αντιπολιτευτικής φωνής, εγκλωβίζοντας τη χώρα σε ένα άκαμπτο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο που δεν θα μπορεί να αμφισβητηθεί ούτε από τη λαϊκή ετυμηγορία.
Δικαιοσύνη και Παιδεία: Η αναδιανομή της ισχύος
Στο πεδίο της Δικαιοσύνης, η πρόταση για συμμετοχή των δικαστών στην επιλογή της ηγεσίας τους εμφανίζεται ως «θωράκιση», ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να οδηγήσει σε ένα κλειστό σύστημα αυτοαναπαραγωγής που θα εξυπηρετεί την εκάστοτε εκτελεστική εξουσία μέσω παρασκηνιακών συναινέσεων. Ταυτόχρονα, η επιμονή στην άρση του κρατικού μονοπωλίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (άρθρο 16) αποτελεί την τελική επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιο, ανοίγοντας τον δρόμο για την εμπορευματοποίηση της γνώσης.
Η επίκληση του Πρωθυπουργού για «απάντηση στην τοξικότητα» ηχεί υποκριτική, όταν ο ίδιος ανοίγει μια διαδικασία που διχάζει την κοινωνία και στοχεύει στην αποδόμηση κεκτημένων δεκαετιών. Η «γενναία» αναθεώρηση που επαγγέλλεται δεν είναι παρά μια θεσμική οχύρωση της εξουσίας του, μακριά από τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών για δίκαιη ανάπτυξη και ισχυρό κοινωνικό κράτος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου