Το δόγμα του «ανταρτοπολέμου»: Γιατί ο Σαμαράς δεν θα κάνει κόμμα, αλλά θα «λιώνει» καθημερινά το Μαξίμου

Η στρατηγική της «συστηματικής φθοράς» επιλέγεται από τον Αντώνη Σαμαρά και τον Κώστα Καραμανλή, οι οποίοι φαίνεται να συμφωνούν πως η ίδρυση ενός νέου φορέα θα τους περιόριζε, ενώ η παραμονή τους εντός των τειχών ως «εσωτερική αντιπολίτευση» μετατρέπει τη ζωή του Κυριάκου Μητσοτάκη σε καθημερινό εφιάλτη

Γράφει η Αίθρα Χόφμαν

Η αξιολόγηση της παρουσίας τους στην Καλαμάτα κατέδειξε ότι η ισχύς των δύο πρώην πρωθυπουργών δεν βρίσκεται στην αριθμητική ενός νέου ψηφοδελτίου, αλλά στην ικανότητά τους να ακυρώνουν το κυβερνητικό αφήγημα εκ των έσω. Καραμανλής και Σαμαράς «μέτρησαν» τις αντιδράσεις και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο ανταρτοπόλεμος είναι πολύ πιο αποτελεσματικός από μια μετωπική σύγκρουση μέσω ενός νέου κόμματος. Όσο παραμένουν οι «θεματοφύλακες» της παράταξης, κάθε τους λέξη για τα εθνικά θέματα, τα ελληνοτουρκικά ή την κοινωνική ατζέντα, λειτουργεί ως δηλητήριο που διαχέεται στη βάση της ΝΔ, προκαλώντας τριγμούς που το Μαξίμου αδυνατεί να κατασιγάσει.
Η στρατηγική της «τρομακτικής φθοράς»: Ο Μεσσήνιος «ζυγίζει» την ενόχληση του Πρωθυπουργού

Ο Αντώνης Σαμαράς, έμπειρος στην πολιτική επιβίωση και τη φθορά αντιπάλων, αντιλήφθηκε από τη συνέντευξή του στο Best TV ότι οι «ευαίσθητες χορδές» που άγγιξε είναι το αδύναμο σημείο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η ενόχληση που προκλήθηκε στο επιτελείο του Μαξίμου δεν ήταν απλώς επικοινωνιακή, αλλά βαθιά δομική. Ο Μεσσήνιος πολιτικός δεν χρειάζεται να μπει στη βάσανο των οργανωτικών ενός νέου κόμματος όταν μπορεί, με μια μόνο παρέμβαση, να «κονταίνει» τη Νέα Δημοκρατία και να αμφισβητεί την ηγεμονία του Πρωθυπουργού στον δεξιό χώρο. Αυτός ο διαρκής έλεγχος δημιουργεί μια κατάσταση ομηρίας για την κυβέρνηση, η οποία αισθάνεται την ανάσα των δύο πρώην σε κάθε της νομοσχέδιο ή διπλωματική κίνηση.
Το Μαξίμου μπροστά στο φάσμα του «αργού θανάτου»: Όταν η αμφισβήτηση έρχεται από τα σπλάχνα

Στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν καλά ότι ένας «ελεύθερος σκοπευτής» με το βάρος του Αντώνη Σαμαρά είναι πολύ πιο επικίνδυνος από έναν πολιτικό αρχηγό ενός μικρού κόμματος. Ο Σαμαράς, έχοντας και την κάλυψη του Καραμανλή, θα συνεχίσει να χτυπά εκεί που πονάει η κυβέρνηση: στη συναλλακτική εξωτερική πολιτική, στην απομάκρυνση από τη λαϊκή δεξιά και στην αλλοίωση της ιδεολογικής ταυτότητας της παράταξης. Αυτός ο ανταρτοπόλεμος δεν στοχεύει σε μια άμεση ανατροπή, αλλά σε μια σταδιακή αποσύνθεση της συνοχής της ΝΔ. Όσο οι παρεμβάσεις συνεχίζονται, η ΝΔ θα συρρικνώνεται, οι βουλευτές θα αμφιταλαντεύονται και ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα διαπιστώνει ότι η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι η αντιπολίτευση, αλλά οι δύο «σκιές» που δεν λένε να αποχωρήσουν από το προσκήνιο.