Πολιτικό «μπλέντερ»: Η κυριαρχία Μητσοτάκη, ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης και τα ερωτήματα

Κυριάκος Μητσοτάκης και Νίκος Ανδρουλάκης (ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI)


Πώς η «γκρίζα ζώνη» και οι υπό ίδρυση φορείς των Καρυστιανού και Τσίπρα αναδιατάσσουν το πολιτικό σκηνικό, την ώρα που η Νέα Δημοκρατία παραμένει σταθερά πρώτη και με διαφορά


Αν κάτι μπορεί κάποιος να διαπιστώσει με ευκολία παρακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις και διαβάζοντας με προσοχή της δημοσκοπήσεις, είναι ότι το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε κατάσταση ακραίας ρευστότητας, με τις τελευταίες μετρήσεις των MRB, PULSE και Metron Analysis να καταγράφουν και τελικά να επιβεβαιώνουν ανατροπές στον κατακερματισμένο χώρο της αντιπολίτευσης.


Από την άλλη το κύριο χαρακτηριστικό των μετρήσεων είναι η ανθεκτικότητα της Νέας Δημοκρατίας, η οποία παρά την επταετή διακυβέρνηση εμφανίζει το παράδοξο της οριακής ανόδου εκμεταλλευόμενη για τη σταθεροποίηση των ποσοστών της τη διάσπαση του αντιπολιτευτικού χώρου σε πολλούς, ανταγωνιστικούς μεταξύ τους, πόλους.



Ωστόσο, η πραγματική εικόνα και τα μεγάλα ερωτηματικά για το πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση στο πολιτικό σκηνικό κρύβονται στην πρόθεση ψήφου, όπου η αδιευκρίνιστη ψήφος παραμένει ο αστάθμητος παράγοντας που επιβάλλει επιφυλακτικότητα απέναντι σε κάθε απόπειρα τελικής εκτίμησης.

Η πρόθεση ψήφου και η «ασφάλεια» της ΝΔ



Στην πρόθεση ψήφου της πρόσφατης μέτρησης της MRB για το OPEN (30 Ιανουαρίου 2026), η Νέα Δημοκρατία καταγράφει ποσοστό 22,3%, διατηρώντας ένα καθαρό προβάδισμα 12,2 μονάδων από τον δεύτερο. Η διαφορά αυτή από την εκτίμηση ψήφου (που την φέρνει στο 29,2%) οφείλεται στη μεγάλη δεξαμενή της «γκρίζας ζώνης», η οποία αγγίζει το 23,6%. Αυτό το υψηλό ποσοστό των αναποφάσιστων καθιστά κάθε πρόβλεψη για αυτοδυναμία επισφαλή, καθώς η τελική κατανομή τους μπορεί να ανατρέψει το σκηνικό.



Η κυβέρνηση επωφελείται από την ενδο-αντιπολιτευτική σύγκρουση, προβάλλοντας τον εαυτό της ως τον μοναδικό πυλώνα θεσμικής ομαλότητας. Όσο τα φώτα της δημοσιότητας στρέφονται στις διεργασίες για το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και την πολιτική κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού, η Νέα Δημοκρατία φιλοδοξεί να παραμένει στο απυρόβλητο της κριτικής.



Μητσοτάκης/ΙΝΤΙΜΕ






Η στρατηγική του Μαξίμου επενδύει συστηματικά στο επιχείρημα ότι απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν υπάρχει συγκροτημένη κυβερνητική πρόταση, αλλά ένα «χαοτικό τοπίο» μικρών κομμάτων. Και βέβαια, όσο η κατάσταση στον χώρο της αντιπολίτευσης παραμένει ρευστή, όσο το τοπίο θολώνει απο το ενδεχόμενο ίδρυσης νέων κομμάτων, τo Μαξίμου έχει ξεκινήσει να θέτει το δίλημμα: «Μητσοτάκης ή χάος» ή «σταθερότητα έναντι αστάθειας».
Το «φαινόμενο Καρυστιανού» και η πίεση στον Τσίπρα



Η δυναμική που αναπτύσσει το κόμμα Καρυστιανού αποτελεί την κρισιμότερη παράμετρο των πρόσφατων μετρήσεων. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Interview, η κ. Καρυστιανού καταγράφει εντυπωσιακή διείσδυση στο εκλογικό σώμα και στους πολιτικούς φορείς της αντιπολίτευσης. Εκλογικά σενάρια που αναπτύσσονται, ενώ ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα ο νέος φορέας, φέρνουν τη Μαρία Καρυστιανού ακόμα και στη δεύτερη θέση.



Mαρία Καρυστιανού (ΙΝΤΙΜΕ)





Στη μέτρηση της MRB, το 32,4% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι «σίγουρα» ή «μάλλον» θα ψήφιζε έναν νέο φορέα υπό την ηγεσία της. Στην πρόθεση ψήφου, η δυναμική αυτή μεταφράζεται σε οριζόντια διείσδυση που αφαιρεί ζωτικό χώρο από άλλα κόμματα, λειτουργώντας ως «πολιτικός κανίβαλος» για την αντιπολίτευση.



Η παρουσία της προκαλεί σοβαρά εμπόδια και στον σχεδιασμό του Αλέξη Τσίπρα. Το εν αναμονή κόμμα του τέως πρωθυπουργού διατηρεί τις δυνάμεις του, με το 20,4% των ερωτηθέντων στην ίδια μέτρηση να δηλώνει θετικό στη στήριξή του. Ωστόσο, ο κ. Τσίπρας βρίσκεται αντιμέτωπος με μια προσωπικότητα που διαθέτει ισχυρότερη ηθική φόρτιση στον αντιμητσοτακικό χώρο.



Αλέξης Τσίπρας (INTIME NEWS/ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ ΘΩΜΑΪΣ)






Αυτός ο ανταγωνισμός οδηγεί σε περαιτέρω κατακερματισμό, επιτρέποντας στη Νέα Δημοκρατία να διατηρεί την κυριαρχία της παρά τη χαμηλή συσπείρωση. Οι αναλυτές σημειώνουν πως αν δεν υπήρχε ο παράγοντας Καρυστιανού, ο κ. Τσίπρας ίσως θα είχε ήδη προχωρήσει στην εξαγγελία του φορέα του ή θα προχωρούσε σε ανακοινώσεις σύντομα, αλλά η υψηλή δημοφιλία της τον αναγκάζει να τροποποιεί τα χρονοδιαγράμματα.

Η κρίση στο ΠΑΣΟΚ και η άνοδος της Κωνσταντοπούλου



Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη βρίσκεται σε μια εξαιρετικά δύσκολη θέση άμυνας. Στην πρόθεση ψήφου της MRB, το Κίνημα υποχωρεί στο 9,7%, ισοβαθμώντας στην τρίτη θέση με την Ελληνική Λύση. Η «δημοσκοπική κόπωση» της Χαριλάου Τρικούπη είναι εμφανής, καθώς σε δημοσκόπηση της Opinion Poll το 60,3% των ψηφοφόρων του δηλώνει «λίγο έως καθόλου ικανοποιημένο» από την αντιπολίτευση που ασκεί. Το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να συμπιέζεται από τη μία πλευρά από τη Νέα Δημοκρατία, η οποία διεμβολίζει το κέντρο, και από την άλλη από τα νέα κόμματα που προσφέρουν ριζοσπαστική ή δήθεν ριζοσπαστική ρητορική.



Νίκος Ανδρουλάκης (ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ/EUROKINISSI)







Αντιθέτως, η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου εμφανίζει αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση στην πρόθεση ψήφου με 10,1% και στην εκτίμηση ψήφου με 13,2%.



Η κ. Κωνσταντοπούλου επωφελείται από την πλήρη κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πλέον κινείται στο 3,5% (πρόθεση) και 4,6% (εκτίμηση), ωστόσο η δική της άνοδος απειλείται άμεσα από το κόμμα Καρυστιανού. Σύμφωνα με την PULSE, το κόμμα Καρυστιανού συγκεντρώνει το 20% των θετικών γνωμών μεταξύ των ψηφοφόρων της Πλεύσης Ελευθερίας, γεγονός που προμηνύει μια σφοδρή σύγκρουση για την κυριαρχία στον λεγόμενο αντισυστημικό χώρο.



Ζωή Κωνσταντοπούλου (EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ)


Η ακτινογραφία της «γκρίζας ζώνης»



Η αδιευκρίνιστη ψήφος, που ανέρχεται στο 23,6%, αποτελεί το μεγάλο ερωτηματικό των επόμενων εκλογών. Η «γκρίζα ζώνη» δεν είναι πλέον ομοιογενής μάζα απολιτίκ πολιτών, αλλά δεξαμενή απογοητευμένων ψηφοφόρων που προέρχονται κυρίως από τον χώρο της Κεντροαριστεράς και των νέων ηλικιών. Σύμφωνα με τα ποιοτικά στοιχεία της PULSE, το 11% της γκρίζας ζώνης βλέπει θετικά το κόμμα Καρυστιανού, ενώ ένα σημαντικό τμήμα της περιμένει την επίσημη κίνηση του Αλέξη Τσίπρα για να τοποθετηθεί.



Η ηλικιακή κατανομή δείχνει ότι η Νέα Δημοκρατία διατηρεί την υπεροχή της στις ηλικίες άνω των 55 ετών, όμως στις κατηγορίες 17-34 ετών η κυριαρχία της αμφισβητείται έντονα. Εκεί είναι που τα νέα κόμματα και η αποχή καταγράφουν τα υψηλότερα ποσοστά τους. Η Metron Analysisεπισημαίνει ότι μέσα σε έναν μήνα υπερδιπλασιάστηκε το ποσοστό όσων δηλώνουν πρόθεση ψήφου σε «λοιπά» κόμματα (από 4,6% σε 9,5%), ένδειξη μιας βαθιάς προσδοκίας για την εμφάνιση νέων πολιτικών σχημάτων που θα εκφράσουν την οργή για την ακρίβεια και το έλλειμμα δικαιοσύνης.



Εκλογές


Η δεξιά πολυκατοικία και οι εσωτερικοί τριγμοί



Στον χώρο της Δεξιάς, η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου ισοβαθμεί με το ΠΑΣΟΚ στο 12,7% στην εκτίμηση ψήφου, κεφαλαιοποιώντας τη δυσαρέσκεια για τα εθνικά θέματα και την ακρίβεια. Η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου φαίνεται να εδραιώνεται πάνω από το όριο του 3% (καταγράφοντας 3,4%), ενώ η Νίκη δίνει μάχη επιβίωσης στο 2,9%.



Ο ανταγωνισμός αυτός περιορίζει τις δυνατότητες της ΝΔ να ανακτήσει τις απώλειες προς τα δεξιά της, παρά την έντονη ρητορική για την ασφάλεια και τη θωράκιση των συνόρων.




Βελόπουλος/Eurokinissi





Η κυβέρνηση παρακολουθεί αυτόν τον πολυμερισμό με στρατηγική ψυχραιμία. Στο Μαξίμου πιστεύουν ότι όσο η δεξιά πολυκατοικία παραμένει διαιρεμένη και η κεντροαριστερά αναλώνεται σε εσωτερικές συγκρούσεις για την ηγεσία της «προοδευτικής παράταξης», ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει ο μοναδικός ρεαλιστικός υποψήφιος για την πρωθυπουργία. Στην ερώτηση για τον «καταλληλότερο πρωθυπουργό», ο κ. Μητσοτάκης προηγείται με χαοτική διαφορά, παρά το γεγονός ότι ο «κανένας» συγκεντρώνει πλέον το 37%, αντικατοπτρίζοντας την πλήρη απαξίωση του πολιτικού προσωπικού.
Η επιφύλαξη για την εκτίμηση ψήφου και τα ερωτήματα για την «γκρίζα ζώνη»



Ο πολιτικός χάρτης αποκαλύπτει μια αντιπολίτευση που αδυνατεί να συγκροτήσει ενιαίο μέτωπο. Η πολυδιάσπαση της ψήφου σε πέντε ή έξι διαφορετικούς σχηματισμούς καθιστά την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας δεδομένη στην παρούσα φάση, όμως η επιφύλαξη είναι απαραίτητη. Με το 23,6% των πολιτών να μην αποκαλύπτει την πρόθεσή του, η εκτίμηση ψήφου παραμένει μια στατιστική προβολή που μπορεί να διαψευστεί αν οι νέοι φορείς (Τσίπρα, Καρυστιανού) καταφέρουν να ενεργοποιήσουν τους απογοητευμένους ψηφοφόρους.



Η κοινωνία εμφανίζεται απογοητευμένη, όμως η διοχέτευση αυτής της οργής σε πολλά μικρά και προσωποπαγή κόμματα στερεί από την αντιπολίτευση τη δυνατότητα να αποτελέσει πραγματική απειλή για την κυβέρνηση. Η επόμενη περίοδος θα κριθεί από το αν οι νέοι παίκτες θα καταφέρουν να μετατρέψουν τη «θετική γνώμη» σε «ψήφο εμπιστοσύνης» ή αν θα παραμείνουν απλώς οχήματα διαμαρτυρίας που θα διευκολύνουν την παράταση της κυβερνητικής κυριαρχίας.