Γράφει οΧρήστος Μέγας
Μετά την «Κοινωνική Συμφωνία» (ΣΕΒ, Επαγγελματιών, Εμπόρων, Ξενοδόχων και ΓΣΕΕ), η κυβέρνηση εισηγήθηκε στη Βουλή νόμο όπου:
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.Μια κλαδική Σύμβαση (ΣΣΕ) επεκτείνεται στο σύνολο των μισθωτών εάν τα συμβαλλόμενα μελή καλύπτουν το 40% των απασχολουμένων του κλάδου (ίσχυε 50%).
Η ΓΣΕΕ μπορεί να επικυρώσει κλαδική σύμβαση που θα ισχύσει καθολικά (στον κλάδο).
Μετά τη λήξη της Συλλογικής Συμβάσεις συνεχίζει αυτή να ισχύει (μετενεργεί) σαν ατομική συμβαση, έστω μόνο για για 3 μήνες.
Υπάρχει ευχέρεια προσφυγής στην Διαιτησία.
Οι βελτιώσεις αυτές είναι απότοκες του ευρωπαϊκού δικαίου (Οδηγία Ε.Ε.) που ορίζει ότι το 80% των εργαζομένων πρέπει να καλύπτονται από Συλλογικές Συμβάσεις. Στην Ελλάδα αυτό το ποσοστό είναι κοντά στο απαράδεκτο 20%, εάν δεν έχει υποχωρήσει ήδη πιο κάτω…
Επίσης, οι προβλέψεις αυτές ήταν επιθυμητές από τους μεγάλους εργοδότες (βιομήχανοι, ξενοδόχοι κ.α.), οι οποίοι αφενός πληρώνουν έως και 40% υψηλότερους (μεικτούς) μισθούς, ακριβώς λόγω ύπαρξης (κλαδικών) συμβιώσεων σε πολύ υψηλότερη πυκνότητα και, αφετέρου, προκειμένου να προσεγγίσουν προσωπικό (χαμηλοί μισθοί, υψηλά ενοίκια που δεν βοηθούν την επαγγελματική κινητικότητα).
Σαφώς η μερική βελτίωση του εργατικού δικαίου θα αποβεί σε βάρος των (λεγόμενων) μικρομεσαίων (ουσιαστικά πολύ μικρών) επιχειρήσεων. Αλλά έτσι είναι: Η παραγωγικότητα δεν μπορεί να στηρίζεται στην κακοπληρωμένη εργασία ή, ακόμη χειρότερα, τα κλεμμένα (κυριολεκτικά) Δώρα!
Αν και τα ανωτέρω μοιάζουν θετικά, το εν λόγω «Δίκαιο» αναμένεται, τελικά, να μείνει στα χαρτιά καθώς:
1/ Παραμένει σε ισχύ η δρακόντεια πρόβλεψη για την υπεροχή του ατομικού δικαίου. Με ατομικές συμβάσεις ανατρέπονται πολλοί όροι αμοιβές και εργασίας που συνομολογούνται με ΣΣΕ.
2/ Το καθημερινό 10ωρο χωρίς υπερωρίες (διευθέτηση του χρόνου εργασίας), το 6ήμερο και το 13ωρο θα συνεχίσουν να ρυθμίζονται με υποδείξεις του Διευθυντή Προσωπικού (εργοδότη) και θα συμφωνείται με απλή ατομική σύμβαση.
3/ Η παρέμβαση/διασφάλιση των συνδικάτων τίθεται εν αμφιβόλω. Στην ΑΔΕΔΥ πρώτη δύναμη (πλέον) είναι το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ, στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας (ΕΚΑ) ήταν πρώτη δύναμη εδώ και χρόνια, αλλά πλέον διεκδικεί και την Προεδρία (στο πλαίσιο των αναλογικών προεδρείων). Και το ΚΚΕ μόνο την πολιτική των διαδοχικών προσεγγίσεων και σταδιακή βελτίωση των συνθηκών δεν αποδέχεται. Έχοντας σαν στόχο την…επανάσταση κάνει την επεξεργασία ότι οποιαδήποτε συνδιαλλαγή με τον ταξικό εχθρό αμβλύνει τον επαναστατικό οίστρο.
4/ Στην κυριαρχία του ΚΚΕ στα γραφειοκρατικά συνδικάτα, κυρίως λόγω απομαζικοποίησης και λειτουργίας των μηχανισμών (σε συνδυασμό πάντα με την μη λειτουργία των νόμων αναφορικά με τις προϋποθέσεις και εγγυήσεις των ενδοσυνδικαλιστικών αρχαιρεσιών), έρχεται να προστεθεί η διαφαινόμενη ακινησία στη ΓΣΕΕ λόγω της εμπλοκής του ονόματος του προέδρου της (Παναγόπουλος) στο ζήτημα των Κοινοτικών Προγραμμάτων, χωρίς πάντως μέχρι στιγμής να του έχει απαγγελθεί κατηγορία από τη δικαιοσύνη!
Κοντολογίς, η γραφειοκρατικοποίηση της ΓΣΕΕ και η μακρά θητεία Παναγόπουλου έδωσε την ευκαιρία στην «αριστερά» να ακυρώσει ότι δεν ελέγχει στα συνδικάτα. Ουσιαστικά η εμβέλεια της ΓΣΕΕ κονιορτοποιήθηκε. Και σε αυτό, εκτός από την εύθηνη των ιδίων των συνδικαλιστών, ευθύνη έχουν: α/ο ΣΥΡΙΖΑ (κυρίως όταν κυβερνούσε και δεν διευκόλυνε την διεξαγωγή των Συνεδρίων της), β/η άπω-αριστερά με τις καταλήψεις στα συνδικάτα και τις βιαιοπραγίες στις απεργιακές συγκεντρώσεις και γ/το ΚΚΕ με την κριτική για έλλειψη… ταξικής/συγκρουσιακές ετοιμότητας (δηλαδή την προκήρυξη συχνών απεργιών, κανένα διάλογο και συμβιβασμό κ.α.)
(Παρά ταύτα, πολλοί εκ των προηγηθέντων εκμεταλλευόταν τις παροχές και απολαβές που πηγάζον από την συνδικαλιστική ιδιότητα…)
Γι’ αυτούς του λόγους φαίνεται ότι θα συνεχίσει να κυριαρχεί η ατομική διαπραγμάτευση και θα ενταθεί η εργασιακή ζούγκλα στην αγορά εργασίας.
Και τήρα που η κεντρική εξουσία και η εργοδοσία θέλει έναν αξιόπιστο εταίρο ώστε να περάσει επιμέρους αλλαγές, απλώς στερείται συνομιλητή…
Στην Ελλάδα ότι έχει σχέση η συλλογική έκφραση, από τους φοιτητικούς συλλόγους, τους συνεταιριστές και τους συνδικαλιστές, μέχρι ακόμη και τους πολιτικούς (κυρίως των τελευταίων ετών), έχει λοιδορηθεί και υπονομευτεί. Όχι πάντα χωρίς την εκούσα-άκουσα συμμετοχή και των ίδιων των εκπροσώπων (τους)…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου