Κατά την SZ, «οι δυνάμεις διατήρησης του καθεστώτος είναι τεράστιες» και ακόμη «παραμένει σημαντικά μεγάλη η βάση υποστήριξης της ιρανικής θεοκρατίας
Οι ραγδαίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή μονοπωλούν το ενδιαφέρον του γερμανικού Τύπου.
Η Süddeutsche Zeitung γράφει για τον θάνατο του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος «αποτελεί μία τομή που μπορεί να σηματοδοτήσει το τέλος της Ισλαμικής Δημοκρατίας και την απαρχή μιας καλύτερης πορείας για το Ιράν». Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν είναι βέβαιο, αλλά απλώς «"μπορεί" να συμβεί, διότι μέχρι εκεί ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς και σίγουρα αιματηρός. Η στροφή προς το καλύτερο για τους Ιρανούς δεν είναι σε καμία περίπτωση εγγυημένη».
Κατά την εφημερίδα του Μονάχου, «οι δυνάμεις διατήρησης του καθεστώτος είναι τεράστιες» και ακόμη «παραμένει σημαντικά μεγάλη η βάση υποστήριξης της ιρανικής θεοκρατίας». Παρ’ όλα αυτά, «είναι βέβαιο πως, εκτός από τους σκληροπυρηνικούς υποστηρικτές του Ηγέτη της Δημοκρατίας των Μουλάδων, κανένας Ιρανός δεν θα νοσταλγήσει τον 86χρονο Αγιατολάχ.
Το αντίθετο: πάρα πολλοί Ιρανοί πανηγύρισαν τον θάνατο του αυταρχικού ηγεμόνα με το ένδυμα του θρησκευτικού λειτουργού ήδη από την ίδια ημέρα της ανακοίνωσής του. Και δεν γιόρτασαν μόνο τα θύματα της θεοκρατικής δικτατορίας, οι συγγενείς των δεκάδων χιλιάδων εκτελεσμένων, δολοφονημένων ή φυλακισμένων γυναικών και ανδρών, αλλά και τα εκατομμύρια πολιτών της χώρας που εδώ και χρόνια υποφέρουν από την έλλειψη ελευθερίας και την οικονομική εξαθλίωση, σε ένα σύστημα που έχει αυτοακυρωθεί. Και που μέρα με τη μέρα κλέβει από τους Ιρανούς το μέλλον τους».
Σε κάθε περίπτωση πάντως, «το θεοκρατικό σύστημα είναι επιδέξια δομημένο, ο μηχανισμός διαδοχής περίπλοκος και συνεκτικός. Ο Χαμενεΐ φέρεται τους τελευταίους μήνες, όταν διαγραφόταν το ενδεχόμενο πολέμου, να είχε ορίσει εκ νέου από τέσσερις αναπληρωτές για όλες τις σημαντικές θέσεις στην πολιτική και τον στρατό. Με βεβαιότητα θα είχε επίσης προκαθορίσει και τη δική του διαδοχή», καταλήγει η SZ.
FAZ: Δεν πείθει απολύτως η αιτιολόγηση Τραμπ
Σχολιάζοντας την αιτιολόγηση της επίθεσης από τον Ντόναλντ Τραμπ, η Frankfurter Allgemeine Zeitung επισημαίνει πως αυτή «δεν είναι πειστική ως προς την "αμεσότητα" της ιρανικής απειλής για τις ΗΠΑ. Το ίδιο ισχύει και για το Ισραήλ. Θα μπορούσε μάλιστα να υποστηριχθεί ότι η απειλή είναι αυτή τη στιγμή χαμηλότερη από ό,τι εδώ και πολλά χρόνια».
Βέβαια αυτό «δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει καμία απειλή από το Ιράν, ιδίως μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Το καθεστώς επιθυμεί ρητά την καταστροφή της Αμερικής και του Ισραήλ και στο παρελθόν έχει επανειλημμένως προωθήσει το πυρηνικό του πρόγραμμα πέρα από τα όρια που απαιτούνται για καθαρά πολιτική χρήση».
Ωστόσο, «ο Τραμπ και ο Νετανιάχου θέλουν περισσότερα από τον αφοπλισμό του Ιράν – θέλουν την ανατροπή του καθεστώτος, προσπαθώντας έτσι να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα στη ρίζα του». Οι συγκυρίες φαίνονται ευνοϊκές, καθώς «το καθεστώς είναι αποδυναμωμένο από τις πολυετείς κυρώσεις και το πρόσφατο κύμα διαμαρτυριών, που ήταν ίσως το μεγαλύτερο στην ιστορία της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Μπορεί να ειπωθεί σε αυτό το σημείο πως μια απελευθέρωση του Ιράν από την ισλαμιστική ηγεσία, που έχει προκαλέσει τόσο πόνο στον ίδιο τον λαό της, θα ήταν προς το συμφέρον ολόκληρης της Δύσης».
Παράλληλα, «παρατηρείται πως η Μόσχα και το Πεκίνο δεν μπόρεσαν να κάνουν πολλά τις τελευταίες εβδομάδες για να στηρίξουν την Τεχεράνη. Απέναντι στη σκληρή πολιτική ισχύος του Τραμπ, που έρχεται σε τόσο έντονη αντίθεση με την απομονωτική προεκλογική του υπόσχεση, ο Πούτιν και ο Σι, που βλέπουν τους εαυτούς τους ως νέους παγκόσμιους ηγέτες, δεν έχουν βρει ακόμη αντίδοτο.
Η σύνθετη κατάσταση συμφερόντων αντικατοπτρίζεται και στις πρώτες ευρωπαϊκές αντιδράσεις. Ο Μερτς, ο Στάρμερ και ο Μακρόν δεν καταδίκασαν την επίθεση κατά του Ιράν, αλλά τις αντεπιθέσεις του καθεστώτος στην περιοχή. Οι τρεις ευρωπαϊκές δυνάμεις περιορίστηκαν στην επισήμανση ότι δεν συμμετείχαν στην επιχείρηση και κάλεσαν σε διαπραγματεύσεις. Φαίνεται ξεκάθαρα λοιπόν πως στο Βερολίνο, το Λονδίνο και το Παρίσι δεν θεωρούνται εντελώς λανθασμένοι οι χειρισμοί, αλλά οι ηγέτες δεν θέλουν και να λερώσουν οι ίδιοι τα χέρια τους», καταλήγει η FAZ.
taz: Αβέβαιη η επιτυχία του αμερικανικού εγχειρήματος
Η tageszeitung του Βερολίνου διατυπώνει από την πλευρά της την εκτίμηση πως το αμερικανικό εγχείρημα δεν είναι καθόλου βέβαιο πως θα στεφθεί με επιτυχία.
«Το σύνθημα "Make America Great Again" ερμηνεύεται συχνά ως επιφυλακτικότητα απέναντι σε πολέμους στο εξωτερικό. Αυτή την παρεξήγηση την έχει διαλύσει οριστικά ο πρόεδρος Τραμπ, ιδίως κατά τη δεύτερη θητεία του. Με τις αεροπορικές επιδρομές κατά του Ιράν το Σάββατο, ο ιμπεριαλισμός του MAGA έφτασε στο επόμενο στάδιο κλιμάκωσης». Η επιδίωξη ανατροπής καθεστώτος είναι πάντως «κάτι εντελώς νέο για τον Τραμπ».
Στην επίθεση κατά της Βενεζουέλας «οι ΗΠΑ στόχευαν επίσης έναν ανεπιθύμητο δικτάτορα. Ωστόσο, ο Τραμπ και οι συνεργάτες του δεν μίλησαν ποτέ για αλλαγή καθεστώτος μετά την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο – το σύστημα επρόκειτο μάλλον να διατηρηθεί και οι διάδοχοι του ηγεμόνα να καταστούν πειθήνιοι μέσω απειλών». Όσον αφορά την τωρινή επίθεση στο Ιράν, είναι «αβέβαιο» το εάν θα πετύχει το αμερικανικό εγχείρημα.
Πηγή: Deutsche Welle
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου