Τρόμαξα να πάρω πτυχίο! Σπεύδω να ξεκαθαρίσω εξαρχής πως εκλαμβάνω το διάβασμα ως διαδικασία περισυλλογής και ενδοσκόπησης η...
...οποία δεν προκαλεί άγχη ή τρομώδη συναισθήματα πανικού. Τουλάχιστον όχι σε μένα. Οπως ήδη καταλάβατε, απέκτησα πανεπιστημιακό τίτλο δίχως να πολυδιαβάσω· τουλάχιστον όχι τα μαθήματα της σχολής. Δεν φοβόμουν επίσης μην πιαστώ στα πράσα να αντιγράφω, καθότι τυγχάναμε τρεις ταχύτητες μπροστά κι από τον πιο υποψιασμένο και σχολαστικό επιτηρητή.
Ιδιαζόντως επιμελείς, τρομάζαμε να φτιάξουμε «συνεργείο» αντιγραφής –ιδού ο μόνιμος βραχνάς μας–, αφού ουκ ολίγοι συμφοιτητές αδιαφορούσαν επιδεικτικά για την ατομική τους και τη συλλογική πρόοδο. Είχαμε το προνόμιο να μπούμε στα ΑΕΙ αμέσως μετά τις Καταλήψεις του ’79, τον ετεροχρονισμένο ελληνικό Μάη που έβαλε κυριολεκτικά φωτιά στα τόπια. «Το μόνο κόκκινο πανεπιστήμιο είν’ αυτό που καίγεται» ήταν το σύνθημα που φλόγιζε τις καρδιές μας. Οι στενόμυαλοι προσπαθούσαν να το εφαρμόσουν με κοκτέιλ βενζίνης σε στουπί. Οι πιο ψαγμένοι αμφισβητούσαμε την ιδεολογία και τη δομή της εκπαιδευτικής πυραμίδας, πασχίζοντας να δημιουργήσουμε ρωγμές στους συγκολλητικούς της αρμούς.
Τούβλα δεν είμαστε, ούτε φυγόπονοι. Κάθε άλλο! Αντιμετωπίζαμε τις αντιγραφές σαν οιονεί πολιτική στάση· ένα είδος πρώιμου ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς – αν εννοείτε! Και τις είχαμε αναγάγει σε υψηλή τέχνη, σε προηγμένη επιστήμη. Γίναμε δηλαδή επιστήμονες πολύ πριν αποκτήσουμε τίτλο ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτό. Οι υψηλές βαθμολογίες που συγκέντρωσαν κάμποσοι από τους μυημένους στο κόλπο τούς εξασφάλισαν υποτροφίες για μεταπτυχιακά και διδακτορικά...
από efsyn.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου