Ο κύριος Φώτης Κευγάς είναι ένας άστεγος που έχει βρει καταφύγιο στους διαδρόμους του αεροδρομίου
Στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης, ένας άνθρωπος ζει καθημερινά τη δική του σιωπηλή μάχη επιβίωσης, σε ένα σκηνικό που θυμίζει τρόπον τινά την γνωστή ταινία «The Terminal».
Στην ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ που βγήκε το 2004, η οποία είναι εμπνευσμένη από αληθινή ιστορία, ο Τομ Χανκς υποδύθηκε τον Βίκτορ Ναβόρσκι από την Κρακόζια που φτάνει στο Διεθνές Αεροδρόμιο «Τζον Φ. Κένεντι» της Νέας Υόρκης και μαθαίνει ότι, ενώ βρισκόταν εν πτήσει, έλαβε χώρα πραξικόπημα στη χώρα του. Έτσι, δεν μπορεί να του χορηγηθεί βίζα και καταλήγει να κάνει το αεροδρόμιο, το... σπίτι του.
Στην Θεσσαλονίκη, ο κύριος Φώτης Κευγάς είναι ένας άστεγος που έχει βρει καταφύγιο στους διαδρόμους του αεροδρομίου. Τη νύχτα, όταν οι φωνές στο αεροδρόμιο λιγοστεύουν και τα φώτα είναι ψυχρά, εκείνος μένει εκεί, περιμένει, όχι μια πτήση, αλλά μια ευκαιρία, ζώντας με το προσωρινό επίδομα του μακροχρόνια ανέργου.
«Κοιμάμαι στις πλαστικές καρέκλες, μέσα. Πονάνε οι γοφοί μου, πονάει το σώμα μου. Πονάνε τα πάντα μου. Δύο μήνες τώρα… Να κοιμηθώ δεν έχω άλλο χώρο. Φοβάμαι να κοιμηθώ έξω. Ζητάω έναν χώρο προσωρινά, για να βρω μια δουλειά. Έχω μαζί μου ένα σκυλάκι, 12 χρόνων, δε βλέπει, έχει αφαιρεθεί καρκίνος, είχαμε προβλήματα με τα πόδια. Όσο μπορώ το προσέχω. Απλώς θέλω ένα προσωρινό μέρος για να μείνω, γιατί το βράδυ κοιμάμαι εδώ, αλλά όλη τη μέρα είμαι έξω», λέει μεταξύ άλλων στην ΕΡΤ.
Ζώντας στο αεροδρόμιο: Η αληθινή ιστορία ενός αστεγου στη Θεσσαλονίκη.
Δεν είναι χαρακτήρας σε σενάριο. Ο κύριος Φώτης είναι ένας άστεγος που έχει βρει καταφύγιο στους διαδρόμους του αεροδρομίου.
«Στις τρεις πλαστικές καρέκλες πονάνε οι γοφοί μου, πονάει το σώμα μου, πονάνε τα… pic.twitter.com/JNgYOKNcV5— Chris Avramidis (@chris_avramidis) April 5, 2026
Στην ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ που βγήκε το 2004, η οποία είναι εμπνευσμένη από αληθινή ιστορία, ο Τομ Χανκς υποδύθηκε τον Βίκτορ Ναβόρσκι από την Κρακόζια που φτάνει στο Διεθνές Αεροδρόμιο «Τζον Φ. Κένεντι» της Νέας Υόρκης και μαθαίνει ότι, ενώ βρισκόταν εν πτήσει, έλαβε χώρα πραξικόπημα στη χώρα του. Έτσι, δεν μπορεί να του χορηγηθεί βίζα και καταλήγει να κάνει το αεροδρόμιο, το... σπίτι του.
Στην Θεσσαλονίκη, ο κύριος Φώτης Κευγάς είναι ένας άστεγος που έχει βρει καταφύγιο στους διαδρόμους του αεροδρομίου. Τη νύχτα, όταν οι φωνές στο αεροδρόμιο λιγοστεύουν και τα φώτα είναι ψυχρά, εκείνος μένει εκεί, περιμένει, όχι μια πτήση, αλλά μια ευκαιρία, ζώντας με το προσωρινό επίδομα του μακροχρόνια ανέργου.
«Κοιμάμαι στις πλαστικές καρέκλες, μέσα. Πονάνε οι γοφοί μου, πονάει το σώμα μου. Πονάνε τα πάντα μου. Δύο μήνες τώρα… Να κοιμηθώ δεν έχω άλλο χώρο. Φοβάμαι να κοιμηθώ έξω. Ζητάω έναν χώρο προσωρινά, για να βρω μια δουλειά. Έχω μαζί μου ένα σκυλάκι, 12 χρόνων, δε βλέπει, έχει αφαιρεθεί καρκίνος, είχαμε προβλήματα με τα πόδια. Όσο μπορώ το προσέχω. Απλώς θέλω ένα προσωρινό μέρος για να μείνω, γιατί το βράδυ κοιμάμαι εδώ, αλλά όλη τη μέρα είμαι έξω», λέει μεταξύ άλλων στην ΕΡΤ.
Ζώντας στο αεροδρόμιο: Η αληθινή ιστορία ενός αστεγου στη Θεσσαλονίκη.
Δεν είναι χαρακτήρας σε σενάριο. Ο κύριος Φώτης είναι ένας άστεγος που έχει βρει καταφύγιο στους διαδρόμους του αεροδρομίου.
«Στις τρεις πλαστικές καρέκλες πονάνε οι γοφοί μου, πονάει το σώμα μου, πονάνε τα… pic.twitter.com/JNgYOKNcV5— Chris Avramidis (@chris_avramidis) April 5, 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου