Αυτοί είναι οι ήρωες των 10 τελευταίων Μουντιάλ – Οι ποδοσφαιριστές που έγραψαν ιστορία Ποιοι ξεχωρίζουν στη λίστα με τους κορυφαίους του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι παίκτες που άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στα Μουντιάλ.

 
 
Από τα πρώτα χωμάτινα γήπεδα της Ουρουγουάης το 1930 μέχρι τα υπερσύγχρονα στάδια του Κατάρ το 2022, το Παγκόσμιο Κύπελλο αποτελεί διαχρονικά την απόλυτη σκηνή για τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές του πλανήτη. Η επιλογή των δέκα σπουδαιότερων παικτών στην ιστορία της διοργάνωσης ανάμεσα σε χιλιάδες που έχουν αγωνιστεί, δεν είναι απλώς ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα, αλλά και η αφορμή για ατέρμονες ποδοσφαιρικές συζητήσεις.

Στην παρακάτω λίστα ξεδιπλώνεται η απόλυτη αφρόκρεμα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου: από την αξεπέραστη μαγεία του Πελέ και την αδιαμφισβήτητη ιδιοφυΐα του Ντιέγκο Μαραντόνα, μέχρι την ιστορική λύτρωση του Λιονέλ Μέσι και την εκρηκτικότητα του Κιλιάν Εμπαπέ. Πρόκειται για τους δέκα θρύλους που ξεπέρασαν τα όρια της εποχής τους, σήκωσαν το βάρος των εθνικών τους ομάδων και έγραψαν με χρυσά γράμματα το όνομά τους στο πάνθεον των Μουντιάλ.
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.


Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αφήσει κανείς εκτός τον Μίροσλαβ Κλόζε, για παράδειγμα, παρόλο που ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία της διοργάνωσης θα βρισκόταν οριακά στην 11η θέση. Δεν υπάρχει χώρος ούτε για τον εκθαμβωτικό Βραζιλιάνο εξτρέμ Γκαρίντσα, τον απόλυτο Ιταλό ήρωα Ρομπέρτο Μπάτζιο, αλλά και τον Γάλλο επιθετικό Ζυστ Φοντέν, που σημείωσε 13 γκολ μόνο στο τουρνουά του 1958.

Σπουδαίες μορφές του αθλήματος, όπως ο Ολλανδός Γιόχαν Κρόιφ, ο Πορτογάλος Εουσέμπιο και η γερμανική «μηχανή» των γκολ Γκερντ Μίλερ, απουσιάζουν επίσης – ίσως μια εικοσάδα να έκανε τα πράγματα πιο εύκολα. Παράλληλα, η ομαδική μαγεία της Ισπανίας του 2010 σημαίνει πως κανένα μεμονωμένο μέλος της δεν βρίσκεται σε αυτή την κατάταξη.

Οι δέκα κορυφαίοι παίκτες, τα ονόματα των οποίων έχουν γίνει συνώνυμα με το τουρνουά:
10. Τζεφ Χερστ, Αγγλία, Νικητής Μουντιάλ 1966AP Photo/Alastair Grant

Η ιστορία είναι γνωστή σε όλους. Ο Χερστ δεν προοριζόταν για βασικός, καθώς ο αστέρας της επίθεσης της Αγγλίας, Τζίμι Γκριβς, που είχε τραυματιστεί στη φάση των ομίλων, επέστρεφε δυναμικά για τον τελικό του 1966 απέναντι στη Δυτική Γερμανία και οι φωνές που απαιτούσαν τη συμμετοχή του στο Γουέμπλεϊ πλήθαιναν.


Ο σερ Αλφ Ράμσεϊ, ωστόσο, επέμεινε στον παίκτη που είχε κάνει το διεθνές ντεμπούτο του μόλις λίγους μήνες νωρίτερα, και τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία. Ο επιθετικός της Γουέστ Χαμ πέτυχε ένα εντυπωσιακό χατ-τρικ, οδηγώντας τα «Τρία Λιοντάρια» στην κατάκτηση του σπουδαιότερου τροπαίου για μοναδική φορά στην ιστορία τους – και μάλιστα εντός έδρας.

Ο Χερστ δεν ήταν ούτε ο πιο ταλαντούχος ούτε ο πιο εμβληματικός παίκτης εκείνης της ομάδας, όμως ένα χατ-τρικ σε έναν τελικό δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Πρόκειται για ένα μυθικό κατόρθωμα που έχει ισοφαριστεί μόνο από τον Γάλλο Κιλιάν Εμπαπέ πριν από τέσσερα χρόνια στο Κατάρ, ο οποίος, όμως, βρέθηκε στην πλευρά των ηττημένων.

Χωρίς τον Χερστ, δεν θα υπήρχε η θρυλική φράση «νομίζουν ότι όλα έχουν τελειώσει…», ούτε τα 60 χρόνια ποδοσφαιρικής απογοήτευσης.
9. Καφού, Βραζιλία, Νικητής Μουντιάλ 1994 & 2002AP Photo/Andre Penner

Την «ασίστ» για αυτή την επιλογή τη δίνει ο Κέβιν Μπρίτζες. Αν δεν έχετε δει ακόμη το «In Search of the Beautiful Game», αξίζει να το αναζητήσετε στο iPlayer.

Ο κωμικός αφήνει το Κλάιντμπανκ για την Κοπακαμπάνα αναζητώντας το «jogo bonito» και συναντά τον θρυλικό Καφού – τον μοναδικό άνθρωπο που έχει αγωνιστεί σε τρεις συνεχόμενους τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου.


Ο ορμητικός πλάγιος αμυντικός πέρασε ως αλλαγή όταν η Βραζιλία επικράτησε της Ιταλίας στα πέναλτι στο Ρόουζ Μπόουλ το 1994, ήταν φιναλίστ στη Γαλλία τέσσερα χρόνια αργότερα και στη συνέχεια σήκωσε το τρόπαιο ως αρχηγός στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα το 2002.

Ο Καφού αποτελεί «γαλαζοαίματο» του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με μόνο τον Κλόζε να ξεπερνά τις 16 νίκες του σε τέσσερα τουρνουά, αλλά και έναν θρύλο που δεν ξεχνά τις ρίζες του. «100% Ζαρντίμ Ιρένε», έγραψε με μαρκαδόρο στην κίτρινη φανέλα του πριν σηκώσει την κούπα το 2002, ένα μήνυμα για τη φαβέλα του Σάο Πάολο όπου μεγάλωσε.
8. Πάολο Ρόσι, Ιταλία, Νικητής Μουντιάλ 1982AP Photo/Lionel Cironneau

Το παραμύθι του Ρόσι στο Παγκόσμιο Κύπελλο ξεκίνησε απέναντι στη Βραζιλία, σε ένα από τα πιο εμβληματικά παιχνίδια όλων των εποχών – το ιδρωμένο μπλε της Ιταλίας απέναντι στο έντονο κίτρινο των φαβορί, σε ένα κλασικό ματς στη Βαρκελώνη υπό τον ήχο των εκκωφαντικών κόρνας.

Αν και το δυνατό σημείο της Ιταλίας θεωρούνταν η άμυνά της, ο Ρόσι αναδείχθηκε στον απόλυτο πρωταγωνιστή, σκοράροντας δύο φορές στο πρώτο ημίχρονο και πετυχαίνοντας το νικητήριο γκολ στο δεύτερο.

Αυτά ήταν και τα πρώτα του τέρματα με την εθνική μετά την επιστροφή του από διετή αποκλεισμό λόγω σκανδάλου στημένων αγώνων –κάτι που ο ίδιος πάντα αρνούνταν– αλλά δεν θα ήταν τα τελευταία.


Ο «εκτελεστής» της μεγάλης περιοχής σκόραρε και τα δύο γκολ στον ημιτελικό με την Πολωνία, και άνοιξε το σκορ στον τελικό όπου η Ιταλία επιβλήθηκε 3-1 της Δυτικής Γερμανίας στο Μπερναμπέου, κατακτώντας το πρώτο της Μουντιάλ από το 1938.

Τα έξι γκολ του Ρόσι του χάρισαν το Χρυσό Παπούτσι και τη Χρυσή Μπάλα της διοργάνωσης, καθώς και τον τίτλο του Παίκτη της Χρονιάς στον κόσμο.
7. Ζινεντίν Ζιντάν, Γαλλία, Νικητής Μουντιάλ 1998AP Photo/Francois Mori

Με συνθήματα όπως «Ζιντάν πρόεδρε!», η εικόνα του Ζιντάν και το μήνυμα «Ευχαριστούμε, Ζιζού» φώτισαν την Αψίδα του Θριάμβου, καθώς περισσότεροι από ένα εκατομμύριο εκστασιασμένοι φίλαθλοι κατέκλυσαν τα Ηλύσια Πεδία για να πανηγυρίσουν τον θρίαμβο της Γαλλίας στο Μουντιάλ του 1998.

Ο Ζιντάν, μετανάστης δεύτερης γενιάς από την Αλγερία, που μεγάλωσε στις τσιμεντένιες πολυκατοικίες της βόρειας Μασσαλίας, ήταν ο ηγέτης και το πρόσωπο μιας πολυπολιτισμικής ομάδας που έφερε επιτέλους το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό βραβείο στη χώρα.

«Καταλάβαμε ότι ο Ζιντάν ήταν ο παίκτης που επρόκειτο να κάνει τη διαφορά», δήλωσε ο Γάλλος αμυντικός Λιλιάν Τιράμ.


Η κληρονομιά του επιβλητικού μέσου στα Μουντιάλ είναι ένα μείγμα κρίσιμων γκολ, χορευτικής μαγείας και εκρηκτικών αποβολών. Η ήττα της Γαλλίας στον τελικό του 2006 από την Ιταλία θυμίζει φυσικά σε όλους την κουτουλιά του στον Μάρκο Ματεράτσι. Όμως, είχε χάσει και δύο ματς το ’98, όταν αποβλήθηκε στη φάση των ομίλων κόντρα στη Σαουδική Αραβία.

Επέστρεψε στον προημιτελικό, οδηγώντας τη Γαλλία απέναντι στην Ιταλία και την Κροατία, πριν παραδώσει μαθήματα ποδοσφαίρου στον τελικό με τη Βραζιλία, όπου σκόραρε δύο φορές –και τις δύο με κεφαλιές από κόρνερ– προκαλώντας ξέφρενους πανηγυρισμούς στο Παρίσι.
6. Κιλιάν Εμπαπέ, Γαλλία, Νικητής Μουντιάλ 2018AP Photo/Michel Euler

Ο μύθος του Εμπαπέ στο Παγκόσμιο Κύπελλο γράφεται ακόμη. Σε ηλικία 27 ετών και με την προοπτική για δύο ή ίσως και τρία ακόμη τουρνουά, ο Γάλλος σούπερ σταρ θα μπορούσε κάλλιστα να διεκδικεί την κορυφή αυτής της λίστας μέχρι να αποσυρθεί.

Ο επιθετικός έλαμψε στη Ρωσία ως 19χρονος το 2018 – έγινε ο νεότερος σκόρερ της Γαλλίας, ο πρώτος έφηβος που σκόραρε δις σε νοκ-άουτ αγώνα μετά τον Πελέ το 1958 με τα δύο του γκολ απέναντι στην Αργεντινή στους «16», και ο πρώτος έφηβος μετά τον Πελέ που βρήκε δίχτυα σε τελικό, με τους «Μπλε» να κερδίζουν την Κροατία.

Η καριέρα του Εμπαπέ έχει αγγίξει αναμφισβήτητα το απόγειό της στα Παγκόσμια Κύπελλα. Εξαιρετικά παραγωγικός με την Παρί Σεν Ζερμέν και τώρα με τη Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά χωρίς ακόμη να έχει κατακτήσει το Champions League με καμία από τις δύο, η μεγαλύτερη σκηνή στην οποία έχει λάμψει παραμένει αυτή με την εθνική.


Η εμφάνισή του και μόνο κόντρα στην Αργεντινή στον τελικό του 2022 –ένα χατ-τρικ που περιλάμβανε ένα εκπληκτικό βολέ– άξιζε να του χαρίσει το κορυφαίο έπαθλο για δεύτερη φορά. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι είχε απέναντί του τον Λιονέλ Μέσι…
5. Φραντς Μπεκενμπάουερ, Δυτική Γερμανία, Νικητής Μουντιάλ 1974 (και 1990 ως προπονητής)AP Photo/Matthias Schrader

Φιναλίστ το 1966 και τρίτος τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Φραντς Μπεκενμπάουερ κατάφερε τελικά να σηκώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1974, ως αρχηγός της Δυτικής Γερμανίας στη νίκη επί της ισχυρής Ολλανδίας.

Ο κομψός αμυντικός ηγήθηκε των διοργανωτών στην αναχαίτιση του «Ολοκληρωτικού Ποδοσφαίρου» της ομάδας του Κρόιφ –το στυλ παιχνιδιού που επηρέασε και τον ίδιο– ακόμη και όταν η ομάδα του βρέθηκε πίσω στο σκορ από ένα πέναλτι στο δεύτερο λεπτό, χωρίς καν να έχει ακουμπήσει την μπάλα.

Εκείνη θα ήταν η τρίτη και τελευταία του διοργάνωση ως παίκτης, όμως ο «Κάιζερ» επέστρεψε στον πάγκο για να οδηγήσει τη χώρα του σε συνεχόμενους τελικούς.

Η Δυτική Γερμανία ηττήθηκε από την Αργεντινή το 1986, ωστόσο τέσσερα χρόνια μετά ο Μπεκενμπάουερ μπήκε στο κλειστό κλαμπ όσων έχουν κατακτήσει το Μουντιάλ ως παίκτες και ως προπονητές, όταν η ομάδα του πήρε εκδίκηση από την Αργεντινή στην Ιταλία.
4. Λιονέλ Μέσι, Αργεντινή, Νικητής Μουντιάλ 2022AP Photo/Andre Penner

Φαινόταν πως η στιγμή δεν θα ερχόταν ποτέ για κανέναν από τους δύο καλύτερους παίκτες της γενιάς τους, και ίσως τους κορυφαίους όλων των εποχών.

Ο Μέσι και ο Κριστιάνο Ρονάλντο προχωρούσαν στην τέταρτη δεκαετία της ζωής τους χωρίς να έχουν κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο, και ο εμβληματικός ηγέτης της Αργεντινής βρέθηκε μπροστά στο φάσμα του πρόωρου αποκλεισμού στο Κατάρ, μετά από μια σοκαριστική ήττα στην πρεμιέρα από τη Σαουδική Αραβία.

Στο πέμπτο του όμως τουρνουά, ο Μέσι –ο οποίος είχε οδηγήσει την Αργεντινή στον τελικό του 2014– ανέτρεψε πλήρως τη μοίρα της ομάδας του. Ακολούθησαν ένα γκολ και μια ασίστ κόντρα στο Μεξικό, σκόραρε εναντίον της Αυστραλίας στους «16», ευστόχησε σε πέναλτι στον προημιτελικό με την Ολλανδία και σε ένα ακόμη απέναντι στην Κροατία στα ημιτελικά.

Ο Μέσι πραγματοποίησε άλλη μια μαγική εμφάνιση σε έναν κλασικό τελικό με τη Γαλλία. Ο βραχύσωμος μάγος σκόραρε δύο φορές, φτάνοντας τα επτά γκολ στο τουρνουά, προτού ευστοχήσει και στη διαδικασία των πέναλτι, σφραγίζοντας την κατάκτηση του πρώτου Μουντιάλ της Αργεντινής μετά τα ηρωικά κατορθώματα του Ντιέγκο Μαραντόνα το 1986.
3. Ρονάλντο, Βραζιλία, Νικητής Μουντιάλ 1994 & 2002AP Photo/Kevork Djansezian

Μια κλασική ιστορία λύτρωσης. Όπως ο Καφού, έτσι και ο επιθετικός Ρονάλντο βρισκόταν στην ομάδα όταν η Βραζιλία κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, αλλά σε ηλικία μόλις 17 ετών, δεν κατέγραψε καμία συμμετοχή.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, ήταν στην καλύτερή του φόρμα, ένας ασταμάτητος συνδυασμός ταχύτητας, τεχνικής και αμείλικτης εκτέλεσης που τον καθιστούσε τον κορυφαίο παίκτη στον πλανήτη.

Σκόραρε τέσσερα γκολ οδηγώντας τη Βραζιλία στον τελικό, όμως μια κρίση πριν από τον αγώνα –και η σύγχυση που ακολούθησε σχετικά με το αν θα έπαιζε ή όχι– έκανε τον παραγωγικό επιθετικό να μοιάζει με σκιά του εαυτού του, με τη Βραζιλία να ηττάται κατά κράτος από τη Γαλλία.

Τα χρόνια πριν από το επόμενο Μουντιάλ του 2002 αμαυρώθηκαν από έναν σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο, με τον Ρονάλντο να έχει ελάχιστες συμμετοχές με την Ίντερ ή τη Βραζιλία και την παρουσία του στο τουρνουά να αμφισβητείται.

Όμως στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα κατάφερε να βρει ξανά τη χαμένη του μαγεία, σκοράροντας οκτώ φορές –συμπεριλαμβανομένων δύο τερμάτων στον τελικό με τη Γερμανία– ξορκίζοντας τις οδυνηρές αναμνήσεις του Παρισιού.

Ο Ρονάλντο ανέβασε τον συνολικό του απολογισμό στα Μουντιάλ στο ποσό ρεκόρ των 15 γκολ στη διοργάνωση της Γερμανίας τέσσερα χρόνια αργότερα.
2. Ντιέγκο Μαραντόνα, Αργεντινή, Νικητής Μουντιάλ 1986AP Photo/Luca Bruno

Βρίσκεται στο νούμερο δύο εδώ, ωστόσο δεν υπάρχει κανείς που να τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας περισσότερο από τον Μαραντόνα – ένας ισχυρισμός που αποδεικνύεται απόλυτα από τα καλοκαίρια του στα Παγκόσμια Κύπελλα.

Έχοντας μείνει εκτός αποστολής ως ένας 17χρονος το 1978, όταν η Αργεντινή κέρδισε την Ολλανδία κατακτώντας το πρώτο της Μουντιάλ, η πρώτη επαφή του Μαραντόνα με τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική διοργάνωση ήρθε τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν ο εκρηκτικός επιθετικός αποβλήθηκε για χτύπημα εκδίκησης την ώρα που οι κάτοχοι του τίτλου αποκλείονταν σε μια σκληρή αναμέτρηση με τη Βραζιλία.

Το καθοριστικό καλοκαίρι του Μαραντόνα θα ερχόταν στο Μεξικό το 1986. Αυτό που αναμφίβολα θεωρείται το κορυφαίο ατομικό τουρνουά στην ιστορία, μνημονεύεται πιο έντονα για τα δύο του γκολ κόντρα στην Αγγλία στον προημιτελικό.

Το πρώτο ήταν η διαβόητη στιγμή από το «Χέρι του Θεού». Το δεύτερο, μια ενέργεια απόλυτης ιδιοφυΐας – μια τολμηρή κούρσα από το δικό του μισό, αφήνοντας τους Άγγλους παίκτες καρφωμένους στο χορτάρι του «Αζτέκα», πριν περάσει και τον τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον.

Σκόραρε ξανά δύο φορές στον ημιτελικό με το Βέλγιο, προτού οδηγήσει ως αρχηγός την Αργεντινή στη νίκη επί της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό, ολοκληρώνοντας το τουρνουά με πέντε γκολ και ισάριθμες ασίστ.

Με δάκρυα στα μάτια, ο Μαραντόνα και η Αργεντινή ηττήθηκαν στον τελικό του 1990, και τέσσερα χρόνια αργότερα το «Χρυσό Αγόρι» έκλεισε την πορεία του στα Παγκόσμια Κύπελλα με το γνώριμο δράμα και το σκάνδαλο που έμοιαζε να τον ακολουθεί σαν σκιά – όταν αποβλήθηκε μετά από θετικό έλεγχο για απαγορευμένες ουσίες στη φάση των ομίλων.
1. Πελέ, Βραζιλία, Νικητής Μουντιάλ 1958, 1962 & 1970AP Photo/Luca Bruno

Ποιος άλλος από τον σπουδαίο Πελέ; Ο μόνος άνθρωπος που έχει κατακτήσει τρία Παγκόσμια Κύπελλα, όλα σε διαφορετικές δεκαετίες, και για γενιές, το πιο εμβληματικό όνομα στο άθλημα.

Έχοντας δώσει τη θρυλική πλέον υπόσχεση στον πατέρα του ότι θα του φέρει το Παγκόσμιο Κύπελλο μετά τη σοκαριστική ήττα της Βραζιλίας από την Ουρουγουάη στο Μαρακανά το 1950, ο Πελέ ήταν μόλις 17 ετών όταν εισέβαλε στη συνείδηση του παγκόσμιου ποδοσφαίρου το 1958, πετυχαίνοντας χατ-τρικ στον ημιτελικό με τη Γαλλία και άλλα δύο γκολ στον νικηφόρο τελικό κόντρα στη Σουηδία.

Συμμετείχε στην ομάδα της Βραζιλίας που διατήρησε το τρόπαιο τέσσερα χρόνια αργότερα, αλλά έχασε το μεγαλύτερο μέρος του τουρνουά λόγω τραυματισμού, αφού πρώτα σκόραρε στο εναρκτήριο παιχνίδι – και έλαβε το μετάλλιο του νικητή αρκετά αργότερα. Το 1966, ως ο κορυφαίος παίκτης στον κόσμο, δέχθηκε τόσο σκληρά μαρκαρίσματα που ορκίστηκε να μην παίξει ξανά στη διοργάνωση.

Το 1970, ωστόσο, ο Πελέ είχε επιστρέψει. Κουβαλώντας το βάρος του έθνους του στο Μεξικό, ο επιθετικός βρέθηκε στο ζενίθ της τεχνικής, της δημιουργικότητας και της πρωτοπορίας του, μαγεύοντας στα κίτρινα, καθώς η Βραζιλία έφτασε εμφατικά στον τελικό και στη συνέχεια συνέτριψε την Ιταλία με 4-1. Ο Πελέ άνοιξε το σκορ και έδωσε τις ασίστ για άλλα δύο τέρματα.

Ο Πελέ, φυσικά, αποτελεί τον μεγαλύτερο θρύλο στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.