Το μεγάλο πλιάτσικο της ΤΕΧΑΝ: Υπουργική ομερτά, το ευρωπαϊκό ράπισμα και το μεθοδευμένο κόλπο με τα «χρυσά» σπιτάκια

 


 
Η απόλυτη πολιτική συνενοχή κορυφαίων υπουργών και αυτοδιοικητικών που γνώριζαν άριστα το μέγεθος της σκανδαλώδους υπερτιμολόγησης – Η επιστολή ντοκουμέντο από την Κομισιόν: Πώς τα μηχανήματα των 30.000 ευρώ βαφτίστηκαν «επενδύσεις» των 300.000 ευρώ – Το τέλειο λειτουργικό άλλοθι και η διπλή χρηματοδότηση: Πληρώνονταν από εθνικούς πόρους για δουλειά που ανήκει στα Συστήματα Εναλλακτικής Διαχείρισης – Το καρτέλ της ανακύκλωσης και οι συνειδητές κυβερνητικές αποφάσεις

Η υπόθεση με τα περιβόητα «σπιτάκια ανακύκλωσης» της εταιρείας ΤΕΧΑΝ δεν αποτελεί απλώς μια γραφειοκρατική αστοχία, αλλά αναδεικνύεται στο απόλυτο μνημείο θεσμικής διαφθοράς και μεθοδευμένης διασπάθισης δημόσιου χρήματος. Πίσω από την δήθεν οικολογική ευαισθησία και τις φανταχτερές κορδέλες εγκαινίων, κρύβεται ένα καλά οργανωμένο σχέδιο, το οποίο φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή κορυφαίων κυβερνητικών και αυτοδιοικητικών παραγόντων.

 




Άνθρωποι που γνωρίζουν την ανατομία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των δημόσιων συμβάσεων διαμηνύουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι το αφήγημα της «άγνοιας» ή της «πλάνης» δεν πείθει ούτε μικρά παιδιά. Κορυφαίοι υπουργοί, όπως ο Κώστας Σκρέκας και ο Τάκης Θεοδωρικάκος, σε αγαστή σύμπνοια με τον πρώην περιφερειάρχη Αττικής Γιώργο Πατούλη, γνώριζαν μέχρι κεραίας τις σκανδαλώδεις λεπτομέρειες των συγκεκριμένων συμβάσεων. Η επιλογή τους να προκρίνουν τη συγκεκριμένη «λύση» δεν ήταν προϊόν λάθους, αλλά μια απόλυτα συνειδητή και κυνική απόφαση να διοχετεύσουν πακτωλό χρημάτων σε έναν συγκεκριμένο ανάδοχο, αδιαφορώντας προκλητικά για το δημόσιο συμφέρον.
Το ευρωπαϊκό χαστούκι και ο ιλιγγιώδης πολλαπλασιαστής του κόστους

Αν στο εσωτερικό της χώρας το σύστημα εξουσίας ένιωθε άτρωτο, οι Βρυξέλλες είχαν φροντίσει εγκαίρως να χτυπήσουν το καμπανάκι, ξεγυμνώνοντας την απάτη. Η Γενική Διεύθυνση Περιφερειακής και Αστικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (DG Regio) είχε εντοπίσει από την πρώτη στιγμή το όργιο των υπερτιμολογήσεων.

Σε μια επιστολή-καταπέλτη του επικεφαλής της DG Regio, Nicola de Michelis, προς τον τότε Γενικό Γραμματέα Δημοσίων Επενδύσεων και ΕΣΠΑ, Δημήτρη Σκάλκο, το μέγεθος του σκανδάλου αποτυπώνεται με ανατριχιαστική ακρίβεια. Το ελληνικό κράτος είχε συμφωνήσει, με συνοπτικές διαδικασίες, να πληρώνει 300.000 ευρώ για κάθε αυτόνομη μονάδα ανακύκλωσης. Την ίδια ακριβώς ώρα, σύμφωνα με τα επίσημα ευρωπαϊκά δεδομένα, ο αντίστοιχος εξοπλισμός στις αγορές της Ε.Ε. κοστολογούνταν αυστηρά μεταξύ 30.000 και 70.000 ευρώ. Μιλάμε για μια εξωφρενική ανατίμηση που έφτανε έως και το δεκαπλάσιο της πραγματικής εμπορικής αξίας. Το κράτος αγόραζε με τιμές διαστημικού σταθμού απλά μηχανήματα, ενώ οι αρμόδιοι σφύριζαν αδιάφορα στις προειδοποιήσεις των Ευρωπαίων ελεγκτών.
Το μεθοδευμένο κόλπο των υλικών και η παράνομη χρηματοδότηση

Η τελειότητα του σκανδάλου, ωστόσο, δεν περιορίζεται μόνο στο ύψος των τιμολογίων, αλλά επεκτείνεται και στον ίδιο τον λειτουργικό πυρήνα του έργου. Το μεγάλο, σκοτεινό μυστικό της υπόθεσης κρύβεται στο τι ακριβώς ανακυκλώνουν αυτά τα υπερτιμημένα κουβούκλια.


Όπως διαπίστωσαν οι αρμόδιες κοινοτικές αρχές, τα σπιτάκια της ΤΕΧΑΝ σχεδιάστηκαν αποκλειστικά για την υποδοχή συσκευασιών. Πρόκειται για ένα τεράστιο θεσμικό ατόπημα, καθώς η διαχείριση των συσκευασιών αποτελεί αποκλειστική νομική ευθύνη των Συστημάτων Εναλλακτικής Διαχείρισης (ΣΣΕΔ), τα οποία χρηματοδοτούνται αυτοτελώς από τα ειδικά περιβαλλοντικά τέλη που πληρώνουν οι καταναλωτές. Για να είχε η εν λόγω εταιρεία το παραμικρό δικαίωμα να αντλήσει εθνικούς ή ευρωπαϊκούς πόρους, τα μηχανήματά της θα έπρεπε να διαχειρίζονται το σύνολο των υπόλοιπων αστικών αποβλήτων. Η επιλογή να επιδοτηθεί η ανακύκλωση συσκευασιών μέσω κρατικών κονδυλίων αποδεικνύει ότι το πλαίσιο στήθηκε απολύτως στοχευμένα και φωτογραφικά, παρακάμπτοντας κάθε κανόνα εθνικού και κοινοτικού δικαίου για να εξασφαλιστεί η ροή του χρήματος.