Ο Ολυμπιακός έμεινε στο μηδέν και σε ιδέες(σσ Ο Ολυμπιακος θέλει παικτες θελει μεταγραφές βαστηξε παικτες που επρεπε να δωσει και πηρε μετριους.Και στο τελος θα μας πουν οτι φταιει ο προπονητής.Χωρις παικτες ομάδα δεν φτιαχνεται μια απο τα ιδια ηταν και χθες και καλα εκαναν και οι οπαδοι του και τον αποδοκιμασαν.Στο ιδιο εργο θεατές)

 

ΑΛΈΞΗΣ ΒΙΡΒΊΛΗΣ 

Το 0-0 απέναντι στη Ναϊμέγκεν δεν είναι αποτέλεσμα που καταδικάζει τον Ολυμπιακό. Ούτε μπορεί να ειπωθεί ότι χάθηκε η πρόκριση από το πρώτο παιχνίδι. Οι «ερυθρόλευκοι» εξακολουθούν να είναι η πιο ποιοτική ομάδα του ζευγαριού και έχουν κάθε δικαίωμα να πιστεύουν ότι θα βρουν τον τρόπο να συνεχίσουν. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι το αποτέλεσμα. Είναι ότι για ακόμα μία φορά η εικόνα έστειλε μηνύματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν.

Αυτό που ανησυχεί περισσότερο δεν είναι οι χαμένες ευκαιρίες ή η επιθετική δυστοκία. Είναι ότι από ένα σημείο και μετά ο Ολυμπιακός έπαψε να μπορεί να ακολουθήσει τον ρυθμό της Ναϊμέγκεν. Στο δεύτερο ημίχρονο η διαφορά στις εντάσεις ήταν εμφανής. Όχι χαοτική, αλλά εμφανής.
Δες περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσειςΠρόσθεσε το Sportal στη Google


Οι Ολλανδοί έτρεχαν περισσότερο, πίεζαν καλύτερα, κυκλοφορούσαν την μπάλα με μεγαλύτερη ταχύτητα και έμπαιναν στην περιοχή του Ολυμπιακού με πολύ μεγαλύτερη ευκολία. Οι Πειραιώτες, αντίθετα, έμοιαζαν να κυνηγούν τις φάσεις, να χάνουν μέτρα και να περιμένουν απλώς να κοπάσουν οι διαθέσεις των Ολλανδών.




Προφανώς, αυτή την εποχή η κατάσταση των ομάδων παίζει τεράστιο ρόλο. Οι ολλανδικοί σύλλογοι βρίσκονται παραδοσιακά πιο μπροστά σε επίπεδο αγωνιστικής κατάστασης και ρυθμού. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για όλα. Γιατί ο Ολυμπιακός δεν έδειξε μόνο να υστερεί σε τρεξίματα. Έδειξε να μην έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα σε σχέση με όσα βλέπαμε πέρσι.

Το έργο ήταν σχεδόν ίδιο. Ο Πόποβιτς, που στο πρώτο επίσημο παιχνίδι της χρονιάς υπερασπίστηκε την εστία ως δεύτερος τερματοφύλακας, πραγματοποίησε ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο καθοριστικές επεμβάσεις και κράτησε όρθια την ομάδα του. Παράλληλα, όμως, θύμισε έντονα τον Τζολάκη στον τρόπο παιχνιδιού. Διαρκείς βαθιές μπαλιές προς τον Ελ Κααμπί, με την ελπίδα ότι ο Μαροκινός θα κερδίσει τη μονομαχία ή ότι κάποιος θα προλάβει να μαζέψει τη δεύτερη μπάλα. Σχέδιο ανάγκης; Ναι. Σχέδιο ανάπτυξης; Δύσκολα.


Και κάπου εκεί γεννιέται ο μεγαλύτερος προβληματισμός. Από πέρσι συζητάμε για έναν πιο δημιουργικό, πιο απρόβλεπτο και πιο γεμάτο Ολυμπιακό. Αντί γι’ αυτό, είδαμε ξανά μία ομάδα που δυσκολεύεται να δημιουργήσει οργανωμένα, που εξαρτάται υπερβολικά από τον Ελ Κααμπί και που όταν δεν βρίσκει χώρο να χτυπήσει με άμεσο ποδόσφαιρο, μοιάζει να μην ξέρει τι άλλο να κάνει.

Οι επιλογές της ενδεκάδας αποκαλύπτουν επίσης ότι κάτι δεν κύλησε όπως θα έπρεπε στον σχεδιασμό έως τώρα. Ο Ροντινέι ξεκίνησε ξανά ως εξτρέμ. Ναι, ήταν δραστήριος στο πρώτο ημίχρονο και προσπάθησε να δώσει πλάτος. Το θέμα, όμως, δεν είναι η απόδοσή του. Το θέμα είναι ότι ένας ποδοσφαιριστής που πέρσι μετακινήθηκε στα άκρα από ανάγκη στα πλέι οφ του πρωταθλήματος, βρέθηκε και πάλι να αποτελεί τη βασική λύση στη συγκεκριμένη θέση σε ένα πολύ κομβικό ματς. Δεν έχουμε κάτι άλλο να σχολιάσουμε…

Το ίδιο ισχύει και για τη μεσαία γραμμή. Ο Γκαρθία προοριζόταν για ρόλο βάθους στο φετινό ρόστερ. Τελικά ξεκίνησε βασικός και στο τελευταίο εικοσάλεπτο δεν είχε άλλες δυνάμεις. Δεν φταίει ο ίδιος. Το πρόβλημα είναι ότι ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να ψάχνει τον χαφ που θα ανεβάσει επίπεδο τη μεσαία γραμμή και μέχρι να τον βρει, οι γνωστές αδυναμίες παραμένουν εκεί. Και η αλήθεια είναι ότι δεν τον λες κακό τον Γκαρθία στο πρώτο 45λεπτο. Στο δεύτερο μέρος όμως ξέμεινε από καύσιμα.



Το ίδιο ισχύει και στην επίθεση. Ο Ελ Κααμπί αναγκάστηκε να παίξει ενώ έχει προλάβει να ξεκουραστεί ελάχιστα μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Ταρέμι συνδέεται με σενάρια για τη Βάσκο Ντα Γκάμα, για τη Λιλ, για την Τουρκία και για άλλες ομάδες, ο Γιάρεμτσουκ έχει αλλού το μυαλό του και ο Μαροκινός φορ καλείται ξανά να σηκώσει μόνος του το βάρος τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Το πιο ανησυχητικό, όμως απ’ όλα, δεν είναι ούτε οι επιλογές ούτε οι απουσίες. Είναι ότι όταν η Ναϊμέγκεν αποφάσισε να παίξει ποδόσφαιρο, έδειξε πιο φρέσκια, πιο γρήγορη ομάδα και με περισσότερες ιδέες και συνδυασμούς. Έφτασε περισσότερες φορές στην περιοχή του Ολυμπιακού, κυκλοφόρησε καλύτερα την μπάλα και ανάγκασε τους «ερυθρόλευκους» να αμύνονται πολύ περισσότερο απ’ όσο θα περίμενε κανείς.

Προφανώς δεν χάθηκε τίποτα. Η πρόκριση παραμένει απολύτως ανοιχτή και ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να έχει (έστω στα χαρτιά) περισσότερες ποδοσφαιρικές λύσεις από τη Ναϊμέγκεν. Όμως τα καλοκαιρινά εισιτήρια δεν τα δίνει το όνομα, ούτε το μπάτζετ, ούτε η φανέλα. Τα δίνει η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι τη συγκεκριμένη στιγμή. Και σε αυτό το πρώτο 90λεπτο η Ναϊμέγκεν έδειξε πιο έτοιμη, πιο γρήγορη και πιο… πολυδιάστατη (το γράφουμε κάπως αδόκιμα) από έναν Ολυμπιακό που ακόμη ψάχνεται. Ή μάλλον, έδειξε ότι στηρίζεται στην περσινή του εικόνα, μια εικόνα που όλοι παραδέχονταν (ακόμη και ο Μεντιλίμπαρ) ότι χρήζει διόρθωσης.

Το 0-0 σώζεται. Η εικόνα, όμως, δεν ωραιοποιείται. Και αν οι «ερυθρόλευκοι» δεν ανεβάσουν λίγο ακόμη τις εντάσεις τους και δεν αποκτήσουν περισσότερες λύσεις μέσα από το παιχνίδι τους, τότε η ποιότητα του ρόστερ δεν θα είναι αρκετή για να τους βγάλει από κάθε δύσκολη καλοκαιρινή βραδιά.

Η ρεβάνς στην Ολλανδία θα είναι… αίμα κι άμμος! Η Ναϊμέγκεν πήρε θάρρος με την εμφάνισή της στο Καραϊσκάκη και είναι απολύτως φυσιολογικό.