ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ..

 Ο χρήστης Dionusia Bouterakou-Mouzaki  αισθάνεται εκνευρισμένη στην τοποθεσία Γηπεδο Γ.Καραισκακης.

  

ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΡΙΝΑΚΗ;

Γιατί κάπου εδώ το πράγμα έχει ξεφύγει.

Ένα ολόκληρο γήπεδο φώναξε «Μεντιλίμπαρ» και ξαφνικά κάποιοι αποφάσισαν ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν στηρίζουν τον Ολυμπιακό.

Σοβαρά τώρα; Τι λέτεε;;

Ο κόσμος ΔΕΝ φώναξε εναντίον του Αλγουαθίλ.

Δεν ακύρωσε τον νέο προπονητή.

Δεν γύρισε την πλάτη στην ομάδα.

Φώναξε γιατί ένιωσε ντροπή για τον τρόπο που έφυγε ένας άνθρωπος που έφερε ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ στον Ολυμπιακό.

Ένας άνθρωπος που έδωσε ήθος, σοβαρότητα και ιστορικές στιγμές σε αυτή την ομάδα και μέσα σε μία νύχτα… τέλος.

Και τώρα τι ακούμε;

«Αν είστε απογοητευμένοι, επιστρέψτε τα διαρκείας σας».

Δηλαδή το διαρκείας είναι εισιτήριο για να βλέπουμε την ομάδα ή συμβόλαιο ότι συμφωνούμε με κάθε απόφαση της διοίκησης;

Γιατί αν φτάσαμε στο σημείο το μήνυμα να είναι «ή συμφωνείτε ή φύγετε», τότε έχουμε πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από έναν προπονητή.

Και φυσικά εμφανίστηκαν ξανά οι γνωστοί «πρόθυμοι».

Εκείνοι που κάθε φορά αναλαμβάνουν να μας εξηγήσουν τι πρέπει να σκεφτόμαστε, ποιον πρέπει να χειροκροτούμε και πότε πρέπει να ξεχνάμε.

Μόνο που αυτή τη φορά ο κόσμος δεν ξέχασε.

Και πολύ καλά έκανε.

Γιατί άλλο Ολυμπιακός και άλλο οπαδός μιας διοίκησης.

Η ενότητα δεν σημαίνει σιωπή.�Η αγάπη για μια ομάδα δεν μετριέται από το πόσο υπάκουος είσαι στη διοίκησή της.

Ο φίλαθλος δεν είναι πελάτης που πληρώνει, χειροκροτεί και σωπαίνει.

Έχει κρίση.

Έχει μνήμη.

Έχει φωνή.

Ο Ολυμπιακός είναι μεγαλύτερος από κάθε πρόεδρο, κάθε διοίκηση, κάθε οργανωμένο σύνδεσμο και κάθε «γραμμή».

Και αν πραγματικά θέλουμε ενότητα, ας ξεκινήσουμε από κάτι απλό:

Να σταματήσουμε να απαιτούμε υπακοή και να τη βαφτίζουμε αγάπη για την ομάδα.

Και επειδή κάποιοι μπερδεύουν τη διαφωνία με την αγάπη για την ομάδα…

Σήμερα είμαστε εκεί.

Διαφωνούμε.

Φωνάζουμε.

Κρίνουμε.

Αλλά όταν παίζει ο Ολυμπιακός, είμαστε ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.