Τραγωδία, κωμωδία ή και τα δύο;

Ντάμα

Και ποια είναι, στο κάτω κάτω της γραφής αυτή η Wall Street Journal;

Ό,τι διαβάσατε και ό,τι ακούσατε για τα όσα δήθεν είπε η Κιμπερλάρα μας, μην πιστεύετε τίποτα. Οι ΗΠΑ ποτέ δεν εμπλέκονται στα εσωτερικά άλλων χωρών, δεν είναι από τις χώρες που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, στήνουν πραξικοπήματα και ευθύνονται για πολέμους. Όλα αυτά είναι βλακείες των κομμουνιστών που θέλουν να βάψουν «κόκκινο» τον πλανήτη και εμείς δεν πρέπει επ’ ουδενί να τρώμε αμάσητο το «σανό» τους.

* Και ποια είναι, στο κάτω κάτω της γραφής αυτή η Wall Street Journal; Ναι, έχει πάρει 38 βραβεία Πούλιζερ. Και λοιπόν; Τι νομίζετε ότι αν θέλουν κάποιοι δημοσιογράφοι, εδώ στην Ελλάδα, να πάρουν τέτοιο βραβείο, δεν μπορούν; Είναι μεγάλη η λίστα, εργάζονται κυρίως σε Μέσα που ήταν ψηλά στη «λίστα Πέτσα», αλλά αυτό είναι τυχαίο, δεν έχει σχέση. Δεν θέλουν, όλοι αυτοί, να διεκδικήσουν το βραβείο για να μην το στερήσουν από άλλους που εργάζονται μόνο σε ένα Μέσο και δεν τα βγάζουν πέρα. Αν ήθελαν, θα το έπαιρναν «σβηστά».

* Έγραψε, που λέτε, αυτή η «φυλλάδα» ότι η πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα είπε στον Σταύρο Παπασταύρου, παρουσία Ελλήνων και Αμερικανών αξιωματούχων, ότι «μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε όποια χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε κι εδώ». Το «αυτό» αφορούσε την επικείμενη, τότε, πτώση της κυβέρνησης Μπολοζάν στη Ρουμανία. Βλακείες.

* Ο Παπασταύρου, πάντα σύμφωνα με τη WSJ, της απάντησε ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αλλάξουν την ελληνική κυβέρνηση, γιατί αυτή έχει εκλεγεί από τον ελληνικό λαό. Λες και στη Ρουμανία ή στις υπόλοιπες χώρες όπου ενεπλάκησαν οι ΗΠΑ οι κυβερνήσεις είχαν εκλεγεί στην τύχη. Δεν πιστεύω λέξη απ’ όλα αυτά. Αν πρέπει να πιστέψω κάτι, είναι ότι ο μέγας Παπασταύρου, που δυστυχώς «δεν έχουμε 10 δρόμους με το όνομά του», ρούμπωσε – που λένε και στο χωριό μου – την πρέσβειρα. Δεν ξέρω τι της είπε, ούτε και με νοιάζει, ξέρω ότι της είπε κάτι που σίγουρα μετά θα έχασε τη λαλιά της.

* Εμείς έχουμε κυβέρνηση που πατάει γερά στα πόδια της, που λέει τα σύκα, σύκα και τη σκάφη, σκάφη. Δεν παίζει με την εξωτερική πολιτική η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της και, πολύ περισσότερο, δεν σηκώνει Αμερικανούς να της λένε τι θα κάνουν στην Ελλάδα. Εδώ, αν ειπωθεί κάτι που ξεπερνάει τα όρια, πέφτει αμέσως η γροθιά στο τραπέζι. Τρίζουν τα ποτήρια στην Ουάσιγκτον. Γι’ αυτό και είμαι βέβαιος ότι, αν είχε ειπωθεί ποτέ το «μπορούμε να το κάνουμε κι εδώ», θα είχε υπάρξει τέτοια αντίδραση από την Αθήνα που θα την είχε ακούσει μέχρι και ο Τραμπ. Ευτυχώς, λοιπόν, που δεν ειπώθηκε. Δεν ειπώθηκε, έτσι δεν είναι;

* Ευτυχώς, πάντως, ο Παύλος Μαρινάκης μάς καθησύχασε. «Δεν υπήρξε ποτέ ζήτημα απειλής της ελληνικής κυβέρνησης», είπε και πρόσθεσε ότι κάτι τέτοιο «δεν θα ήταν ποτέ αποδεκτό». Και πολύ σωστά. Διότι άλλο να γράφει η Wall Street Journal ότι η Αμερικανίδα πρέσβειρα είπε «μπορούμε να το κάνουμε κι εδώ» και άλλο να υπάρχει ζήτημα απειλής. Μην τα μπερδεύουμε όλα. Υπάρχουν και όρια στην παραπληροφόρηση. Άλλωστε, σε τρεις διαφορετικές ερωτήσεις με τις οποίες του ζητήθηκε να διαψεύσει ρητά και κατηγορηματικά ότι ειπώθηκε η συγκεκριμένη φράση, εκείνος επέμενε στο ίδιο «ποίημα».
Άρα, καταλαβαίνετε τι διαψεύστηκε και τι όχι.

Η ΝΤΑΜΑ