Η έρευνα για την πρώην πρέσβειρα δεν σταματά στην αποπομπή της – Σύμφωνα με πληροφορίες της στήλης, στην Ουάσιγκτον χαρτογραφούνται πλέον οι στενές επαφές που απέκτησε στην Ελλάδα: μεγάλοι επιχειρηματίες, άνθρωποι των media, μεσάζοντες, σύμβουλοι και πρόσωπα που είχαν ασυνήθιστα εύκολη πρόσβαση σε διπλωματικές και κοινωνικές εκδηλώσεις
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ έφυγε, αλλά ο φάκελός της δεν έφυγε μαζί της. Και, όπως μαθαίνω, στην Αθήνα κάποιοι που μέχρι πριν από λίγες ημέρες διαφήμιζαν περίπου ως παράσημο την προνομιακή σχέση τους με την Αμερικανίδα πρέσβειρα έχουν αρχίσει να μιλούν πολύ λιγότερο. Η Ουάσιγκτον δεν εξετάζει πλέον μόνο τι έκανε η Γκίλφοϊλ. Εξετάζει με ποιους το έκανε, ποιοι βρίσκονταν συνεχώς δίπλα της, ποιοι είχαν πρόσβαση που υπερέβαινε το συνηθισμένο διπλωματικό πρωτόκολλο, ποιοι την φιλοξενούσαν, ποιοι ταξίδευαν μαζί της, ποιοι ζητούσαν χάρες και ποιοι εμφανίζονταν να μπορούν να ανοίγουν πόρτες μέσω της αμερικανικής πρεσβείας. Η «black list» για την οποία μιλούν πηγές της στήλης δεν είναι επίσημος κατάλογος κυρώσεων. Είναι ένα working file επαφών, σχέσεων και διαδρομών επιρροής που επανεξετάζονται μετά την έναρξη της έρευνας του γενικού επιθεωρητή του State Department.
Το ενδιαφέρον είναι ότι το αμερικανικό πολιτικό σύστημα έχει ήδη δείξει προς ποια κατεύθυνση κοιτάζει. Οι επιστολές κορυφαίων Δημοκρατικών της Γερουσίας και της Βουλής προς τον Μάρκο Ρούμπιο δεν περιορίστηκαν στην προσωπική συμπεριφορά της Γκίλφοϊλ. Ζήτησαν να ερευνηθεί αν ιδιώτες αποκτούσαν προνομιακή πρόσβαση σε επίσημες κυβερνητικές συναντήσεις, αν η αμερικανική διπλωματική ιδιότητα χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση ιδιωτικών εμπορικών συμφερόντων και ποιοι συμμετείχαν σε επαφές με κυβερνητικούς αξιωματούχους χωρίς σαφή θεσμική ιδιότητα. Με απλά λόγια, οι Αμερικανοί δεν κοιτούν πλέον μόνο την πρώην πρέσβειρα. Κοιτούν το δίκτυο που δημιουργήθηκε γύρω της. Και όταν μια έρευνα φτάνει σε αυτό το επίπεδο, το τηλέφωνο κάποιου, το ημερολόγιο συναντήσεων, οι λίστες προσκεκλημένων, τα ταξίδια, η φιλοξενία και οι επαναλαμβανόμενες ιδιωτικές επαφές αποκτούν πολύ μεγαλύτερη σημασία από μια φωτογραφία σε κάποιο κοκτέιλ.
Οι άνθρωποι που ήταν συνεχώς «δίπλα στην Κίμπερλι»
Μου περιγράφουν τέσσερις κύκλους που συγκεντρώνουν ενδιαφέρον. Ο πρώτος αφορά ισχυρούς επιχειρηματίες που απέκτησαν στενή προσωπική σχέση μαζί της, με συχνές επαφές εντός και εκτός επίσημου προγράμματος. Στην κατηγορία αυτή βρίσκονται άνθρωποι από τη ναυτιλία, την ενέργεια, τις κατασκευές και άλλους κλάδους στους οποίους οι ΗΠΑ είχαν άμεσο εμπορικό και γεωπολιτικό ενδιαφέρον. Ο δεύτερος αφορά σε πρόσωπα των media που βρέθηκαν εξαιρετικά κοντά στην πρέσβειρα, είχαν συχνή επικοινωνία μαζί της, εμφανίζονταν σε κοινωνικές και ιδιωτικές εκδηλώσεις και σε ορισμένες περιπτώσεις λειτουργούσαν ως άτυποι σύνδεσμοι με την ελληνική πολιτική και επιχειρηματική πιάτσα. Ο τρίτος κύκλος περιλαμβάνει συμβούλους, λομπίστες και μεσάζοντες, ανθρώπους δηλαδή που δεν διέθεταν απαραίτητα επίσημη διπλωματική θέση αλλά είχαν καταφέρει να βρίσκονται κοντά στην αμερικανική αποστολή και σε επαφές με κυβερνήσεις και επιχειρηματικούς παράγοντες. Ο τέταρτος είναι ο ευρύτερος κοινωνικός περίγυρος: διοργανωτές εκδηλώσεων, άνθρωποι δημοσίων σχέσεων, πρόσωπα που άνοιγαν σπίτια, κλαμπ, τραπέζια και ιδιωτικές συναντήσεις και είχαν μετατρέψει για ένα διάστημα την πρόσβαση στην Κίμπερλι σε ένα από τα πιο περιζήτητα «νομίσματα» της αθηναϊκής κοινωνικής ζωής.
Και εδώ αρχίζει η αμηχανία. Γιατί μέχρι πριν από λίγες ημέρες η εγγύτητα με την Γκίλφοϊλ είχε τεράστια αξία. «Μιλάω με την Κίμπερλι», «θα το περάσουμε από την πρέσβειρα», «θα είναι κι εκείνη στο τραπέζι», «έχουμε απευθείας γραμμή στην Ουάσιγκτον». Αυτές οι φράσεις κυκλοφορούσαν πολύ πιο εύκολα απ’ όσο θα πίστευε κανείς. Η θέση της στην Αθήνα παρουσιαζόταν σαν shortcut προς το Trumpworld και αρκετοί άνθρωποι επιδίωκαν να φαίνονται δίπλα της ακριβώς επειδή αυτή η εικόνα παρήγαγε κύρος, πρόσβαση και επιχειρηματική υπεραξία. Μετά την καρατόμησή της, το ίδιο φωτογραφικό αρχείο διαβάζεται διαφορετικά. Όχι επειδή κάθε άνθρωπος που τη γνώριζε έχει κάτι να φοβηθεί. Η Ουάσιγκτον ψάχνει ποιες σχέσεις ξεπέρασαν την απλή κοινωνική συναναστροφή και μετατράπηκαν σε πρόσβαση, επιρροή, παροχές ή επιχειρηματική διευκόλυνση.
Η αποπομπή της μάλιστα δεν έκλεισε την έρευνα. Το Office of Inspector General του State Department έχει ξεκινήσει εξέταση της συμπεριφοράς της, ενώ μετά την απομάκρυνσή της ο Ρούμπιο έστειλε σε ολόκληρο το υπουργείο υπόμνημα που υπενθυμίζει στους διπλωμάτες την υποχρέωση αποφυγής συγκρούσεων συμφερόντων. Και αυτό έχει σημασία, γιατί η υπόθεση Γκίλφοϊλ αντιμετωπίζεται πλέον στην Ουάσιγκτον όχι σαν ένα ατυχές lifestyle επεισόδιο μιας εκκεντρικής πρέσβειρας, αλλά σαν πιθανό ethics failure που μπορεί να άνοιξε την πόρτα ιδιωτικών συμφερόντων σε έναν μηχανισμό που κανονικά οφείλει να υπηρετεί αποκλειστικά την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Αναγνώστριες και αναγνώστες μου, στην Αθήνα υπήρξε για μήνες μια μικρή βιομηχανία ανθρώπων που φρόντιζαν να φαίνονται κοντά στην Κίμπερλι. Επιχειρηματίες που την είχαν σε τραπέζια και ταξίδια, πρόσωπα της επικοινωνίας που διαφήμιζαν την οικειότητα, δημοσιογράφοι και στελέχη media που είχαν απευθείας πρόσβαση, παράγοντες που εμφανίζονταν ξαφνικά σε κύκλους όπου πριν δεν είχαν καμία θέση. Δεν γράφω ονόματα σήμερα. Δεν χρειάζεται. Εκείνοι ξέρουν πολύ καλά ποιοι είναι. Και γνωρίζουν ακόμη καλύτερα ποια επικοινωνία είχαν, πόσο συχνά την έβλεπαν και τι ακριβώς ζητούσαν ή συζητούσαν μαζί της.
Για ορισμένους, η στενή σχέση με την Αμερικανίδα πρέσβειρα ήταν μέχρι προχθές στοιχείο κοινωνικού prestige.
Τώρα μπορεί να γίνει γραμμή σε αμερικανικό φάκελο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου