INTIME | Νίκος Χαλκιόπουλος
Γράφει οΓιώργος Λακόπουλος
Η Μονή Σινά κείται μακράν, για να μπορεί η αμφιλεγόμενη «συμφωνία», που πανηγυρίζει η κυβέρνηση, να διασώσει την ηττημένη εξωτερική πολιτική της.
Αντίθετα, οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι κοντά, για να φτάσουν οι καπνοί τους και στους δρόμους της Αθήνας. Μάταιος ο εξορκισμός τους ως έργο των «αριστερών», καθώς θα πνίγουν και την «καθώς πρέπει» Αριστερά, που θέλει να είναι η ΕΛ.Α.Σ.
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Ακόμη πιο κοντά βρίσκεται η νέα ομοβροντία σκανδάλων, την αποκάλυψη των οποίων ο πρωθυπουργός επιχείρησε να συνδέσει με «δέσμευσή» του να κλείσει τις «τρύπες» των ελεγκτικών μηχανισμών για τα «μεγάλα ψάρια».
Διόλου πειστικό. Αν, για παράδειγμα, μιλήσουμε για τα μπασκετικά, η κυβέρνησή του είναι συνένοχη. Τίνος υπουργός ήταν ο Αυγενάκης που γέννησε τον Λιόλιο και ποιο κόμμα νομοθετούσε για χάρη του;
Σε αυτό το σκηνικό σημειώθηκε μια ενδοπαραταξιακή εξέλιξη, με χαρακτηριστικά τομής εντός της Ν.Δ., στην πορεία προς τις εκλογές: Η νέα παρέμβαση του Κώστα Καραμανλή.
Ο πρώην πρωθυπουργός διέψευσε όσους προέβλεπαν μια ακόμη «διαφοροποίηση με νύξεις» και κατέθεσε οιονεί αντικυβερνητική πλατφόρμα. Με ολική απόρριψη του πρωθυπουργικού αφηγήματος.
Είτε ως συμπεριφορά που οδηγεί σε μείζονα εθνική ήττα στη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής είτε ως εσωτερική πολιτική που προκαλεί εκρηκτικές κοινωνικές διεργασίες.
Ταυτόχρονα, το «αντιμητσοτακικό σχήμα» επικύρωσε τη διεύρυνσή του με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Η παρουσία του ισούται με προσυπογραφή όσων είπε ο Καραμανλής. Και δεδομένου ότι είναι εν ενεργεία μέλος και ευρωβουλευτής της Ν.Δ., η επίσημη εγγραφή του στην αντιμητσοτακική κινητικότητα μεταφέρει την αμφισβήτηση του πρωθυπουργού εντός της Βαστίλης.
Ο Καραμανλής, αξιοποιώντας τα συμφραζόμενα της επικείμενης επετείου, «έκανε κίνηση»: Διαχώρισε τη Ν.Δ. που παραμένει δικό του ακροατήριο από τη Ν.Δ. που ακολουθεί τον Μητσοτάκη.
Προτάσσοντας το «εθνικό κεκτημένο του ’40», με άξονα το τετράπτυχο Ηγεσία – Προετοιμασία – Φρόνημα – Ενότητα, που «παραμένει προαπαιτούμενο και ζητούμενο», επιδίωξε να αφήσει πίσω την πολιτική Μητσοτάκη σε δύο πεδία.
Πρώτα, ως φορέα της δήθεν «δυνατότητας αποδεκτού συμβιβασμού» με την Τουρκία. «Αυτή η προσέγγιση είναι η επιτομή της υποτέλειας. Κανένας δεν λαμβάνει υπ’ όψιν του σοβαρά αυτόν που δεν αντέχει να ορθώσει το ανάστημά του όταν θίγεται».
Η στόχευση περιλαμβάνει και άλλους, όπως ο Τσίπρας: «Σφάλλουν βαρέως όσοι προωθούν αυτές τις αντιλήψεις – διαβάζουν λάθος τη στρατηγική της Τουρκίας». Και εκτείνεται στους «ουδέτερους» Ευρωπαίους: «Ήρθε η ώρα να τους πούμε ότι οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους».
Το άλλο πεδίο είναι η αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική και η ρητορική που αποδίδει την «κοινωνική δυσαρέσκεια και τη συνακόλουθη πολιτική αναστάτωση» σε ταραχοποιούς.
Ο Καραμανλής δείχνει τις περικοπές στο κοινωνικό κράτος, την άκαμπτη δημοσιονομική αυστηρότητα, την έλλειψη προοπτικής για τους νέους, τα όργια των τραπεζών και τα αδιέξοδα στην εργασία, τη στέγαση, την υγεία, την παιδεία, την έλλειψη εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη…
Επικρίνοντας τους λανθασμένους χειρισμούς, ιδίως στα ελληνοτουρκικά, χρησιμοποίησε απρόσωπους όρους, όπως «σφάλλουν όσοι νομίζουν» κ.λπ. Πολλά δείχνουν ότι την επόμενη φορά θα μιλήσει με ονόματα.
Πλέον, στον «μολυβένιο ορίζοντα», διακρίνονται δύο παραταξιακοί πόλοι: το «σύστημα Μητσοτάκη», ως ετερόκλητη αλλά και προσωποπαγής συσπείρωση, και η «πραγματική Ν.Δ.», ως κιβωτός της συντηρητικής παράταξης και μέγεθος πολύ μεγαλύτερο από το «κόμμα Σαμαρά».
Μένει να δούμε αν ο οργανωτικός διαχωρισμός τους θα γίνει πριν ή μετά τις εκλογές. Να συνυπάρξουν αποκλείεται…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου