Ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη καταρρέει δημοσκοπικά και χάνει τη επαφή της με την κοινωνία, οι ηχηρές παρεμβάσεις των πρώην πρωθυπουργών αναδεικνύουν το ιδεολογικό αδιέξοδο του «εκσυγχρονιστικού» Μαξίμου
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη κρίση απαξίωσης από την ανάληψη της εξουσίας, βλέποντας τις διαρροές προς τα δεξιά και αριστερά να αγγίζουν το ασύλληπτο 10% σε σχέση με το 2023. Οι αλλεπάλληλες κρίσεις, η καλπάζουσα ακρίβεια, τα αλλεπάλληλα κυβερνητικά «φάλτσα» και η αλαζονική διαχείριση των θεσμών έχουν αποξενώσει τη Νέα Δημοκρατία από την ίδια της τη βάση. Το πρόσφατο προσκλητήριο συσπείρωσης του πρωθυπουργού για μια τρίτη τετραετία, συνοδευόμενο απόψεις περί «ταπεινότητας», αποτελεί μια απλή επικοινωνιακή επίφαση, καθώς η κοινωνία βιώνει καθημερινά την οικονομική ασφυξία και την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους.
Η στάση των πρώην πρωθυπουργών ως φωνή πολιτικής συνείδησης
Μέσα σε αυτό το τοξικό περιβάλλον πολιτικής απομόνωσης, οι δημόσιες τοποθετήσεις και η στάση των πρώην πρωθυπουργών, Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, λειτουργούν ως καθρέφτης της εσωτερικής αποσύνθεσης του κυβερνώντος κόμματος.
Η μεθοδική και τεκμηριωμένη κριτική του Κώστα Καραμανλή στα κρίσιμα γεωπολιτικά και εθνικά ζητήματα —ακόμη και με τον συμβολισμό των επιλογών του απέναντι στις μονομερείς εξωτερικές εξαρτήσεις του Μαξίμου—, σε συνδυασμό με την α αδυσώπητη και πατριωτική φωνή του Αντώνη Σαμαρά απέναντι στην απομάκρυνση της παράταξης από τις λαϊκές της ρίζες, αποδεικνύουν ότι οι δύο πρώην πρόεδροι είχαν έγκαιρα προειδοποιήσει. Η αποχή τους από τις κομματικές φιέστες της ηγεσίας δεν είναι απλώς συμβολική· είναι μια ηχηρή αποδοκιμασία μιας κυβέρνησης που πρόδωσε τις αρχές της παράταξης, μετατρέποντας τη Νέα Δημοκρατία σε έναν μηχανισμό εξουσίας αποκομμένο από τα προβλήματα του ελληνικού λαού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου