Πληροφορίες για εσωτερικές μετρήσεις που προκαλούν έντονο προβληματισμό στο πρωθυπουργικό επιτελείο, η παραδοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη για το όριο της πολιτικής του επιβίωσης και η παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη. Η μάχη της συσπείρωσης, η φθορά της επταετίας και η τρίτη πρωθυπουργική θητεία που εξελίσσεται στο μεγαλύτερο προσωπικό στοίχημα του σημερινού ενοίκου του Μαξίμου
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Θα σας πω σήμερα κάτι που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες του Μεγάρου Μαξίμου. Και επειδή γνωρίζω ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης διαβάζει με μεγάλη προσοχή τις δημοσκοπήσεις, πολύ μεγαλύτερη μάλιστα από εκείνη που ορισμένες φορές επιδεικνύουν οι συνεργάτες του, θα σας πρότεινα να κρατήσετε έναν αριθμό. Το 25%. Όχι το 30% που εμφανίζεται στις περισσότερες δημοσιευμένες εκτιμήσεις ψήφου. Ούτε τα ποσοστά που παρουσιάζονται στις κυβερνητικές συσκέψεις ως απόδειξη της ανθεκτικότητας της Νέας Δημοκρατίας. Αναφέρομαι στις πληροφορίες που κυκλοφορούν για τις κυλιόμενες μετρήσεις που φτάνουν στο πρωθυπουργικό γραφείο και εμφανίζουν τη ΝΔ κάτω από το 25% στην πρόθεση ψήφου. Και εκείνο που, όπως μου μεταφέρουν, προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία δεν είναι απλώς το ύψος των ποσοστών. Είναι η αίσθηση ότι η φθορά αποκτά χαρακτηριστικά μονιμότητας, παρά τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες, τις εξαγγελίες και τις συνεχείς προσπάθειες επικοινωνιακής ανάκαμψης.
Προσέξτε τώρα κάτι που προσωπικά θεωρώ πολύ σημαντικό. Στις 9 Οκτωβρίου, ο Μητσοτάκης αποφάσισε να κάνει μια παραδοχή που δεν περίμενα να ακούσω τόσο εύκολα από το στόμα του. Μιλώντας στον Άρη Πορτοσάλτε, στον ΣΚΑΪ, αναγνώρισε ότι ένα εκλογικό αποτέλεσμα της τάξης του 25% θα δικαιολογούσε την αμφισβήτησή του από τη Νέα Δημοκρατία. Και πρόσθεσε ότι οι αρχηγοί που δεν πηγαίνουν καλά πρέπει να κάνουν στην άκρη για να έρθει κάποιος άλλος. Ωραία πράγματα! Ο άνθρωπος που επί επτά χρόνια έχει οικοδομήσει το πολιτικό του αφήγημα γύρω από την προσωπική του κυριαρχία, την κυβερνητική σταθερότητα και την απουσία εναλλακτικής λύσης, άνοιξε ξαφνικά μόνος του τη συζήτηση για την αποχώρησή του. Και αναρωτιέμαι τι ακριβώς είχε προηγηθεί για να αποφασίσει να μιλήσει δημοσίως για ένα τόσο συγκεκριμένο ποσοστό. Διότι ο Μητσοτάκης δεν συνηθίζει να αφήνει τέτοιες κουβέντες στην τύχη τους.
Η Ντόρα, το 25% και η συζήτηση που έφτασε στην οικογένεια
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει όσα ακολούθησαν. Στις 20 Οκτωβρίου, η Ντόρα Μπακογιάννη αποφάσισε να επαναλάβει ουσιαστικά το ίδιο μήνυμα. Εάν η Νέα Δημοκρατία δεν συγκεντρώσει το 25%, είπε, ο πρωθυπουργός θα αναλάβει τις ευθύνες του. Και πρόσθεσε ότι δεν είναι άνθρωπος κολλημένος στην καρέκλα. Μάλιστα! Μέσα σε έντεκα ημέρες, δύο από τα σημαντικότερα πρόσωπα της σημερινής Νέας Δημοκρατίας είχαν τοποθετήσει δημοσίως το ίδιο ποσοστό στο κέντρο της συζήτησης για την επόμενη ημέρα.
Εγώ, πάντως, θα σταθώ στη χρονική ακολουθία. Πρώτα ο Κυριάκος, ύστερα η Ντόρα. Και στο ενδιάμεσο, οι πληροφορίες για κυλιόμενες μετρήσεις που προβληματίζουν το Μαξίμου. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιδιαίτερα ευφάνταστος για να αντιληφθεί ότι η τρίτη θητεία δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως αυτονόητη συνέχεια της σημερινής διακυβέρνησης. Έχει μετατραπεί σε προσωπικό πολιτικό στοίχημα του πρωθυπουργού.
Και επειδή η Ντόρα γνωρίζει πολύ καλά τους μηχανισμούς της εξουσίας και την ιστορία της παράταξης, η τοποθέτησή της αποκτά ξεχωριστή σημασία. Η συζήτηση για τη διαδοχή δεν περιορίζεται πλέον στους δυσαρεστημένους νεοδημοκράτες, στους καραμανλικούς ή στο περιβάλλον Σαμαρά. Έχει φτάσει στον στενότερο πολιτικό και οικογενειακό κύκλο του πρωθυπουργού.
Το 24,9% της Metron και η μάχη για τους χαμένους ψηφοφόρους
Κοιτάξτε τώρα και τα δημόσια στοιχεία. Στη δημοσκόπηση της Metron Analysis της 22ας Οκτωβρίου, η Νέα Δημοκρατία καταγράφεται στο 24,9% στην πρόθεση ψήφου, από 25,1% τον Σεπτέμβριο. Στην εκτίμηση ψήφου βρίσκεται στο 30%. Η GPO είχε καταγράψει 25,2% στην πρόθεση ψήφου, ενώ η τελευταία Interview, στις 29 Οκτωβρίου, έδωσε 27,4% στην πρόθεση και 30,1% στην εκτίμηση. Πρόκειται για διαφορετικές μετρήσεις, αλλά ο κοινός πολιτικός προβληματισμός είναι συγκεκριμένος. Η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη, όμως βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από την εκλογική επιρροή που είχε στις εθνικές εκλογές του 2023.
Και εδώ θα σας θυμίσω κάτι που αρκετοί στο Μαξίμου προτιμούν να προσπερνούν. Η ΝΔ του 40,56% τον Ιούνιο του 2023 δεν είναι η σημερινή ΝΔ. Στις ευρωεκλογές του 2024 έχασε σχεδόν ένα εκατομμύριο ψήφους σε σύγκριση με εκείνη την εθνική αναμέτρηση, μέσα σε συνθήκες βεβαίως πολύ χαμηλότερης συμμετοχής. Από τότε η ανάκτηση των παλαιών εκλογικών της δυνάμεων παραμένει μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις του κυβερνώντος κόμματος.
Και το δυσκολότερο για τον Μητσοτάκη είναι ότι η φθορά δεν εντοπίζεται σε ένα μόνο πολιτικό ακροατήριο. Υπάρχουν δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι της παραδοσιακής Δεξιάς, κεντρώοι που απογοητεύτηκαν από την οικονομική πολιτική και πολίτες που είχαν στηρίξει τη ΝΔ με το κριτήριο της αποτελεσματικότητας και της σταθερότητας. Αυτά τα διαφορετικά ακροατήρια δεν επιστρέφουν υποχρεωτικά με το ίδιο πολιτικό μήνυμα. Και εκεί ακριβώς δυσκολεύεται η κυβερνητική στρατηγική.
Ο Σαμαράς, οι δελφίνοι και το ερώτημα της τρίτης θητείας
Θα σας πω, όμως, τι θεωρώ ακόμη πιο ενδιαφέρον. Εάν ο Μητσοτάκης έχει αρχίσει να αντιμετωπίζει το 25% ως το όριο μιας μεγάλης προσωπικής εκλογικής ήττας, τότε η συζήτηση για την επόμενη ημέρα της Νέας Δημοκρατίας αποκτά πλέον διαφορετική δυναμική.
Ο Αντώνης Σαμαράς εξακολουθεί να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας νέας πολιτικής πρωτοβουλίας. Ο Κώστας Καραμανλής διατηρεί την αυτοτελή παρουσία του στην παραδοσιακή βάση της παράταξης. Οι υπουργοί που ενδιαφέρονται για τη μελλοντική διαμόρφωση των εσωκομματικών συσχετισμών γνωρίζουν πολύ καλά ότι η έκβαση των εκλογών θα επηρεάσει και τη δική τους πολιτική διαδρομή.
Και κάπου εδώ το πράγμα γίνεται περίπλοκο. Διότι ο σημερινός πρωθυπουργός ζητά τρίτη θητεία, αλλά έχει ήδη περιγράψει ο ίδιος τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θα μπορούσε να ανοίξει ζήτημα αντικατάστασής του. Ουσιαστικά έδωσε σε ολόκληρη τη Νέα Δημοκρατία έναν αριθμό γύρω από τον οποίο μπορεί να οργανωθεί η συζήτηση για το πολιτικό του μέλλον.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο εάν η ΝΔ θα καταφέρει να αυξήσει τη συσπείρωσή της. Είναι και εάν η επόμενη εκλογική αναμέτρηση θα επιβεβαιώσει την προσωπική κυριαρχία του Μητσοτάκη ή θα ανοίξει έναν εντελώς διαφορετικό κύκλο στην ιστορία της παράταξης.
Η τρίτη θητεία και το μεγαλύτερο στοίχημα του Μητσοτάκη
Και τώρα επιστρέφω σε εκείνο που σας είπα στην αρχή. Στις κυλιόμενες δημοσκοπήσεις και στις πληροφορίες για τη δυσφορία του πρωθυπουργικού επιτελείου.
Το πρόβλημα για τον Μητσοτάκη δεν είναι απλώς να περάσει ξανά το 25% στην πρόθεση ψήφου. Είναι να αποδείξει ότι υπάρχει ακόμη πολιτικό απόθεμα ικανό να οδηγήσει τη Νέα Δημοκρατία σε μια τρίτη κυβερνητική θητεία υπό την ηγεσία του.
Διότι μπορεί η ΝΔ να εξακολουθεί να προηγείται σημαντικά από τους αντιπάλους της, αλλά η πρωτιά δεν αρκεί αυτομάτως για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Και οι τελευταίες μετρήσεις αποτυπώνουν μια κοινωνία που αντιμετωπίζει την ακρίβεια ως μείζον πρόβλημα, αμφισβητεί πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής και δεν θεωρεί εξασφαλισμένη την αυτοδυναμία.
Εγώ, πάντως, θα κρατήσω τρία γεγονότα. Την αναφορά Μητσοτάκη στο 25%, την επανάληψή της από τη Ντόρα και τη δημοσκοπική απόσταση της σημερινής Νέας Δημοκρατίας από το 40,56% του 2023.
Και θα σας πω κάτι τελευταίο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να εξακολουθεί να σχεδιάζει την τρίτη του θητεία. Η συζήτηση, όμως, για το τι θα συμβεί εάν δεν την εξασφαλίσει έχει ήδη ξεκινήσει. Και μάλιστα με δική του πρωτοβουλία.
Γιατί, αγαπημένοι μου, πολλές φορές η πιο σημαντική στιγμή στην πολιτική διαδρομή ενός πρωθυπουργού δεν είναι όταν οι αντίπαλοί του αρχίζουν να συζητούν ποιος θα τον διαδεχθεί.
Είναι όταν αρχίζει να εξηγεί ο ίδιος υπό ποιες προϋποθέσεις θα πρέπει να φύγει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου