Σκάνδαλα με το τσουβάλι, μνήμη με το σταγονόμετρο

 
Το χειρότερο δεν είναι να αποκαλύπτονται πολλά σκάνδαλα. Το χειρότερο είναι να πάψει να μας εκπλήσσει η αποκάλυψή τους.
Ντάμα
 


 



Πόσα σκάνδαλα μπορεί να αντέξει μια χώρα; Και, κυρίως, πόσα μπορεί να θυμάται μια έρμη προλετάρια; Διότι στην Ελλάδα έχουμε φτάσει στο σημείο να χρειάζεται κανείς σημειωματάριο, ημερολόγιο και αρκετές ώρες από τον ελεύθερο χρόνο του για να παρακολουθήσει τις σκανδαλώδεις υποθέσεις που έχουν απασχολήσει τη δημόσια ζωή τα τελευταία 7,5 χρόνια. Και πάλι, δεν τα θυμάμαι όλα.

*** Είχα μια συζήτηση σήμερα με μία φίλη, εκλεκτό μέλος της μπουρζουαζίας και ψηφοφόρο του Μητσοτάκη, και της παρέθεσα, όσες θυμόμουν τέλος πάντων, τις δεκάδες υποθέσεις που έχουν προκαλέσει πολιτικές αντιπαραθέσεις, δημοσιογραφικές αποκαλύψεις (οι περισσότερες, εννοείται, από το Documento και το Documentonews.gr), εισαγγελικές έρευνες ή ακόμη και δικαστικές αποφάσεις. Εκεί που της ανέφερα τη μία υπόθεση, αυτομάτως μου ερχόταν μια άλλη στο μυαλό. Και μετά μια τρίτη, μια τέταρτη, μια πέμπτη. Στο τέλος έχασα και το μέτρημα. Εννοείται ότι η φίλη μου ότι τα είχε ξεχάσει όλα.





*** Υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, δημόσιες συμβάσεις, απευθείας αναθέσεις, καταγγελίες για διασπάθιση δημόσιου χρήματος. Υποθέσεις διαφορετικές μεταξύ τους, με διαφορετική βαρύτητα και διαφορετική εξέλιξη. Δεν είναι όλες ίδιες, ούτε μπορεί κάθε καταγγελία να θεωρείται απόδειξη ενοχής. Υπάρχει, όμως, ένα κοινό ερώτημα: Πόσες από αυτές έχουν απαντηθεί επαρκώς στη συνείδηση της κοινωνίας;






*** Για παράδειγμα, οι υποκλοπές. Τέσσερις άνθρωποι καταδικάστηκαν πρωτοδίκως για την υπόθεση του Predator. Η υπόθεση, ωστόσο, εξακολουθεί να έχει ανοιχτά δικαστικά μέτωπα. Ή τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με τις ποινικές διώξεις για παράνομες επιδοτήσεις και τις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που έφτασαν στη Βουλή. Δεν μιλάμε, δηλαδή, μόνο για πολιτικές καταγγελίες που εκτοξεύονται από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Μιλάμε και για υποθέσεις που έχουν απασχολήσει τη Δικαιοσύνη, ορισμένες μάλιστα με καταδικαστικές αποφάσεις.




*** Το πρόβλημα με τη διαρκή εναλλαγή αποκαλύψεων είναι ότι πλέον συνηθίζουμε. Αντιμετωπίζουμε κάθε νέα υπόθεση που ξεσπάσει σαν άλλο ένα επεισόδιο της αγαπημένης μας τηλεοπτικής σειράς (εξαιρετικός ο νέος κύκλος του «Lupin», παρεμπιπτόντως). Να εξοργιζόμαστε για δύο ημέρες, να συζητάμε για άλλες τρεις και την επόμενη εβδομάδα να ασχολούμαστε με κάτι καινούργιο. Όχι επειδή η προηγούμενη υπόθεση αποδείχθηκε ασήμαντη, αλλά επειδή η επόμενη έχει ήδη τραβήξει την προσοχή μας.




*** Κι εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα της πολιτικής ζωής. Η λογοδοσία δεν μπορεί να εξαρτάται από τη διάρκεια ζωής μιας είδησης. Μια υπόθεση δεν κλείνει επειδή έπαψε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Κλείνει όταν διερευνηθεί, όταν δοθούν απαντήσεις και όταν αποδοθούν οι ευθύνες που πράγματι προκύπτουν. Για το αν θα το δούμε ποτέ στην πράξη όλο αυτό, με κυβέρνηση Μητσοτάκη, με αυτή τη Δικαιοσύνη, την απάντηση την ξέρετε.

*** Και κάτι τελευταίο. Όταν χρειάζονται δεκάδες σελίδες για να καταγράψεις τις υποθέσεις που έχουν απασχολήσει τη δημόσια ζωή, το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσες είναι. Είναι πόσες από αυτές θυμόμαστε, πόσες παρακολουθούμε μέχρι τέλους και για πόσες απαιτούμε ακόμη απαντήσεις.

Το χειρότερο δεν είναι να αποκαλύπτονται πολλά σκάνδαλα. Το χειρότερο είναι να πάψει να μας εκπλήσσει η αποκάλυψή τους. Ε, κάπου εκεί είμαστε κι εμείς…

Η ΝΤΑΜΑ