Το Politico για «τα ερείπια του τραμπισμού» – «Μια εκλογική ταπείνωση καταστροφική για την Προεδρία του Τραμπ»

Ο Τραμπ έχασε πλέον το βασικό εργαλείο άσκησης εξουσίας που διέθετε: τον φόβο, σχολιάζει το Politico.
 
 
 


Την επόμενη ημέρα της συντριπτικής ήττας των Ρεπουμπλικανών και της πολιτικής του Ντόναλντ Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ αναλύει σε άρθρο του στο Politico ο Αλεξάντερ Μπερνς, ανώτερος εκτελεστικός διευθυντής σύνταξης του μέσου για τη Βόρεια Αμερική.

Ο Μπερνς, ο οποίος προηγουμένως διετέλεσε επικεφαλής ειδήσεων του Politico, καλύπτει εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία τις αμερικανικές εκλογές και τους συσχετισμούς πολιτικής ισχύος, ενώ έχει συνυπογράψει βιβλίο για τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Τζο Μπάιντεν που έγινε μπεστ σέλερ.
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.


Στην ανάλυσή του, με ιδιαίτερα αιχμηρή γλώσσα, υποστηρίζει ότι το εκλογικό αποτέλεσμα δεν συνιστά απλώς μια βαριά ήττα για τον Αμερικανό πρόεδρο, αλλά την κατάρρευση της ίδιας της αντίληψής του για την άσκηση της εξουσίας, καθώς η πολιτική ισχύς που αντλούσε από τον φόβο και την εικόνα του ανίκητου έχει δεχθεί καθοριστικό πλήγμα.
Η ανάλυση του Politico

Αυτός ο ήχος που ακούτε σήμερα το πρωί, σαν αέρας που φεύγει με ορμή και νερό που γουργουρίζει, είναι η εξουσία που αποστραγγίζεται από τον Λευκό Οίκο του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Τα αποτελέσματα των εκλογών του 2026 συνιστούν μια εκλογική ταπείνωση που δεν έχει προηγούμενο σε αυτόν τον αιώνα. Θα ήταν καταστροφικά για οποιονδήποτε πρόεδρο. Για τον Τραμπ είναι ακόμη χειρότερα.

Ο Τραμπ είναι μια μοναδική προσωπικότητα στην αμερικανική ιστορία, ένας ηγέτης που προσομοιάζει σε ισχυρό άνδρα, του οποίου το ιδιαίτερο μοντέλο προεδρικής εξουσίας απλώς δεν μπορεί να συνυπάρξει με το είδος της συντριβής που υπέστη το κόμμα του χθες το βράδυ.


► Αντιμέτωπος με το φάσμα της πολιτικής παράλυσης ο Τραμπ – Η επόμενη μέρα μετά το «μπλε τσουνάμι»

Η θεμελιώδης θεωρία του για την εξουσία έχει γκρεμιστεί. Η επιβίωση της προεδρίας του εξαρτάται πλέον από το αν θα προσαρμοστεί σε μια κατάσταση περιορισμένης ισχύος, κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ στο παρελθόν.

Το ουσιαστικό πρόβλημα για τον Τραμπ είναι ότι το αγαπημένο του εργαλείο διακυβέρνησης είναι ο φόβος. Η δεύτερη θητεία του υπήρξε μια άσκηση 22 μηνών στην προβολή μιας εικόνας άτρωτου και αμείλικτου ηγέτη, προτού θέσει ισχυρούς ανθρώπους και θεσμούς –ακόμη και ξένες χώρες– μπροστά σε μια επιλογή. Είτε να συνυπάρξουν ειρηνικά με τον Τραμπ με τους δικούς του όρους είτε να προετοιμαστούν να υποστούν τις συνέπειες.

Αυτή η πρόταση, που επιβλήθηκε στις μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου, στα πλουσιότερα πανεπιστήμια της Αμερικής και στους παλαιότερους συμμάχους της, λειτούργησε υπέρ του Τραμπ τις περισσότερες φορές. Αντιμέτωποι με έναν πρόεδρο που επέστρεψε στην εξουσία από την πολιτική εξορία, υποσχόμενος εκδίκηση και επιδεικνύοντας τη στήριξη περισσότερων Αμερικανών από όσους τον είχαν ψηφίσει ποτέ στο παρελθόν, πάρα πολλοί διευθύνοντες σύμβουλοι, διπλωμάτες, στρατηγοί και πρωθυπουργοί επέλεξαν να υποταχθούν.

Αυτή υπήρξε η καθοριστική δυναμική της πολιτικής των ελίτ σε αυτό το κεφάλαιο της Εποχής Τραμπ. Έτσι κατάφερε να αποσπάσει πλουσιοπάροχες δεσμεύσεις για επενδύσεις από ξένες χώρες και τεχνολογικούς κολοσσούς, να αποτρέψει την κριτική των επιχειρήσεων στην ατζέντα του και να συγκεντρώσει χρήματα για τη χρηματοδότηση μιας νέας αίθουσας χορού στον Λευκό Οίκο, να εμπνεύσει τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ να τον αποκαλέσει «μπαμπά» και να συγκεντρώσει στην ορκωμοσία του μια ολόκληρη σειρά δισεκατομμυριούχων με παγωμένα, σφιγμένα χαμόγελα.
AP

Αυτό τελείωσε τώρα.

Το εύρος και το μέγεθος της ήττας των Ρεπουμπλικανών έχει διαλύσει την αύρα του ανίκητου που χρειάζεται κάθε ισχυρός ηγέτης: την αίσθηση ότι, ανεξάρτητα από το τι κάνουν οι αντίπαλοί του και ανεξάρτητα από το τι αποφασίζουν τα δικαστήρια, στο τέλος της ημέρας εκείνος θα εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί, έχοντας στα χέρια του τον κρατικό μηχανισμό, και θα θυμάται τα ονόματα των φίλων και των εχθρών του.

Με τον πολιτικό του συνασπισμό διαλυμένο και τους Δημοκρατικούς να προελαύνουν ακόμη και στο Τέξας, στο Κάνσας και στη Νότια Καρολίνα, ο Τραμπ δεν μοιάζει πλέον τόσο ακλόνητος. Σε σύγκριση με αυτή τη μεταβολή, η απώλεια της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας είναι σχεδόν δευτερεύουσας σημασίας.

Ο Τραμπ εξακολουθεί να διαθέτει εκτεταμένες εξουσίες στην εξωτερική πολιτική, την εθνική ασφάλεια και την επιβολή της ομοσπονδιακής νομοθεσίας. Η σύγκρουση με τον Αμερικανό πρόεδρο, ακόμη και με έναν ιδιαίτερα αντιδημοφιλή πρόεδρο, δεν είναι μικρή υπόθεση. Τα εκτελεστικά του διατάγματα μπορούν ακόμη να ανατρέψουν τα δεδομένα για επιχειρήσεις και υπηρεσίες, ακόμη και αν τα δικαστήρια τελικά τα ακυρώσουν. Το νέο Κογκρέσο δεν μπορεί να κάνει πολλά για να εμποδίσει τον Τραμπ να διεξαγάγει πόλεμο, στο Ιράν ή στη Γροιλανδία ή οπουδήποτε αλλού.

Ωστόσο, για τους ηγέτες στην Ουάσιγκτον και πολύ πέρα από αυτήν, ο υπολογισμός των κινδύνων που συνεπάγεται η συναλλαγή με τον Τραμπ είναι πλέον διαφορετικός. Η ημερομηνία λήξης όλων των κινήτρων και των απειλών του Τραμπ διαγράφεται πιο έντονα από ποτέ, ενώ τα μειονεκτήματα της αποδοχής των κανόνων του έχουν γίνει απολύτως σαφή.


Ένας διευθύνων σύμβουλος ή πρόεδρος πανεπιστημίου που βρίσκεται υπό πίεση από τον Λευκό Οίκο πρέπει να αναρωτηθεί εκ νέου αν είναι πιο επικίνδυνο να έρθει σε σύγκρουση με τον πρόεδρο ή να προκαλέσει τον έλεγχο του Κογκρέσου που ελέγχεται από τους Δημοκρατικούς – και ίσως του υπουργείου Δικαιοσύνης του επόμενου προέδρου το 2029.

Ένας ξένος ηγέτης, τον οποίο ο Τραμπ πιέζει να κάνει παραχωρήσεις σε μια εμπορική συμφωνία, πρέπει τώρα να αναλογιστεί αν είναι σημαντικότερο να διατηρήσει φιλικές σχέσεις με τον Τραμπ ή να παραμείνει στην καλή πλευρά των Αμερικανών που έχουν απορρίψει τις πολιτικές του.

Ακόμη και πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, ο πρωθυπουργός του Καναδά, Μαρκ Κάρνεϊ, είχε πει στους συναδέλφους μου Νικ Τέιλορ-Βέισι και Ζόγια Σεφτάλοβιτς ότι θα προτιμούσε να περιμένει έναν νέο πρόεδρο παρά να συνάψει μια δυσμενή εμπορική συμφωνία με τον Τραμπ. Την περασμένη Παρασκευή, αντιμετώπισε με αδιαφορία τις απειλές του Τραμπ να τιμωρήσει τον Καναδά και την Ευρωπαϊκή Ένωση επειδή διαμορφώνουν μια στενότερη συνεργασία.AP Photo/Evan Vucci

«Αυτός ο δρόμος οδηγεί στην τρέλα», είπε ο Κάρνεϊ στο Politico.

Οι ομόλογοί του δεν μπορούν παρά να βρίσκουν αυτή τη λογική ακόμη πιο πειστική σήμερα.


Και ποιοι φαίνονται σοφότεροι σήμερα; Η παρέλαση των CEO που χαμογελούσαν πλατιά στην ορκωμοσία του Τραμπ και βοήθησαν να χρηματοδοτηθεί η αίθουσα χορού του ή ο Τζέιμι Ντάιμον της JPMorgan, ο οποίος είχε δηλώσει στο CNN, έναν ολόκληρο χρόνο πριν, ότι απέφευγε τις δωρεές που θα μπορούσαν να μοιάζουν με «εξαγορά κάποιας χάρης»;Τζέιμι Ντάιμον – AP

Η εταιρεία του, είχε πει τότε ο Ντάιμον, έπρεπε να εξετάσει «πώς θα χειριστεί (σ.σ. μια δωρεά) το επόμενο υπουργείο Δικαιοσύνης».

Ο Τραμπ έχει υποστεί ήττες και στο παρελθόν. Το 2018 έχασε τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και δύο χρόνια αργότερα έχασε την προεδρία και τη Γερουσία. Ωστόσο, σε καμία εκλογική αναμέτρηση πριν από αυτήν δεν είχε τεθεί υπό αμφισβήτηση η κυριαρχία του Τραμπ στην εκλογική βάση του MAGA και στην Αμερικανική ύπαιθρο. Καμία εκλογική αναμέτρηση μέχρι σήμερα δεν τον είχε αναγκάσει να αλλάξει τη βασική του προσέγγιση στην πολιτική.

Εναπόκειται στον Τραμπ να αποφασίσει αν θα δοκιμάσει κάτι διαφορετικό, στην ηλικία των 80 ετών και στα μέσα της τελευταίας του θητείας.

Είναι πλέον εκείνος που βρίσκεται αντιμέτωπος με μια επιλογή που προκαλεί φόβο: να αναμετρηθεί με την πολιτική πραγματικότητα του πρωινού της Τετάρτης ή να χάσει ό,τι έχει απομείνει από την προεδρία του.