Του Νίκου Κωτσικόπουλου
Έχετε παίξει ποτέ πόκα; Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου
επιδίδονται εδώ και δύο χρόνια σε ένα πολιτικό πόκερ το οποίο οδηγεί σε «μονοδρόμους».
Αν και το παιχνίδι αυτό έχει κοστίσει στην χώρα, η κυβέρνηση και ο Γιώργος Παπανδρέου, εξακολουθούν να παίζουν. Και να χάνουν…
Το νέο παιχνίδι λέγεται «διπλή μπλόφα με διπλό καπέλο». Αν η Βουλή ψηφίσει το
νέο μνημόνιο (και υπογραφεί και η νέα δανειακή σύμβαση), τι νόημα έχει μετά το
δημοψήφισμα; Όταν η χώρα ήδη θα έχει ξανά, δεσμευτεί σοβαρά; Πως θα σπάσει μετά τη
νέα σύμβαση και το μνημόνιο των διακρατικών δανειστών; Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου,
ισχυρίζεται ότι το αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα είναι τάχα δεσμευτικό; Το νέο μνημόνιο
μπορεί να είναι δεσμευτικό και η ευθύνη είναι πάντα στους βουλευτές και την κυβέρνηση.
Αν ο κόσμος ψηφίσει ΟΧΙ, θα το δεχτεί άραγε αυτό η κυβέρνηση έχοντας μάλιστα
δεσμεύσει προηγουμένως την χώρα και τους πολίτες στο δεύτερο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ και
ΠΟΛΥΕΤΕΣ μνημόνιο και τη δανειακή σύμβασή του; Έχοντας ακυρώσει με την μπλόφα και
δια των αγορών, την ισχύ της συμφωνίας;
Και τελικά, μιλάμε για ένα δημοψήφισμα, που μπορεί και να μην γίνει καν ή δεν θα μπορεί
να έχει δεσμευτική ισχύ; Γιατί βάσει του άρθρου 44 του Συντάγματος (Βαγγέλη στην ιδέα
έβαλες κι εσύ το χέρι σου;) απαιτούνται 180 βουλευτές για να γίνει το δημοψήφισμα, το
οποίο όμως και πάλι δεν μπορεί να αφορά σε δημοσιονομικό ζήτημα. Εκτός και να επιλεγεί
η οδός του κρίσιμου εθνικού θέματος, οπότε όμως τι νόημα έχει αν έχει ήδη ψηφιστεί ένα
νέο μνημόνιο;
Δυστυχώς κάθε ήττα σε αυτό τον τζόγο, ισοδυναμεί με μεγάλες απώλειες για τη χώρα και
τους πολίτες της, οι οποίοι δίκαια διαμαρτύρονται καθώς έχουν γνώση που καταλήγουν
όλες αυτές οι άτεχνες μπλόφες του επικίνδυνα άσχετου παίκτη. Αν οι μπλόφες αυτές
γίνονταν σε ένα φιλικό τραπέζι την Πρωτοχρονιά, οι κυρίες της παρέας και πρωτίστως η
σύζυγος, θα επενέβαιναν συστήνοντας στον αυτοκαταστροφικό παίκτη να αποχωρήσει πριν
αρπάξει την «παντοφλιά» ενώπιον όλων… Οι ίδιοι οι παίκτες, θα τον απομόνωναν ή θα
αποχωρούσαν, επιλέγοντας να μην κερδίσουν σε βαθμό που να καταστρέψουν τον μανιακό
και άσχετο ή να διαταράξουν φιλικές σχέσεις.
Αλλά δυστυχώς, δεν είμαστε σε φιλικό τραπέζι. Και οι συνέπειες δεν είναι προσωπικές για
τον παίκτη, είναι όμως καθολικές και συντριπτικές για όλους τους άλλους που εκπροσωπεί.
Έτσι ο «παίκτης» συνεχίζει να τζογάρει με τις τύχες των άλλων, και εξακολουθεί να ΜΗΝ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ το παιχνίδι. Αλλά αν δεν μαθαίνεις και δεν ξέρεις να παίζεις, τι το θέλεις το
έρμο; Βαλτός είσαι;
Μέχρι στιγμής οι μπλόφες της κυβέρνησης και του Γιώργου Παπανδρέου μας έχουν
στοιχίσει μεταξύ άλλων, μόνον τα εξής:
*Μία ουσιαστική χρεοκοπία με την διαμόρφωση πανάκριβων επιτοκίων εξ αιτίας
των οποίων η χώρα δεν μπορεί να δανειστεί. Ο μονόδρομος του Τιτανικού και
του «βουλιάζουμε»…
*Μία εισαγωγή σε καθεστώς επιτροπείας με την προσφυγή στο ΔΝΤ και στο σωσίβιο της
Ευρωπαϊκής Ένωσης… Ο μονόδρομος στον οποίο οδηγούσε ο προηγούμενος μονόδρομος,
όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, απειλούσε να βγάλει πιστόλι. Στην μπλόφα του η Μέρκελ,
είπε: «Τα βλέπω». Η συνέχεια γνωστή.
*Ένα μνημόνιο οικονομικού εξανδραποδισμού των πολιτών της χώρας… Ένα νέο χρέος
τζόγου, το οποίο καλούνται να πληρώσουν άλλοι. Μονόδρομος υποχρεωτικά λόγω
προηγούμενων μονοδρόμων…
*Μία δανειακή σύμβαση – πακέτο με το μνημόνιο, με την οποία εκχωρούνται
ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας ως εγγύηση του δανείου
των 110 δις ευρώ, με τα οποία χρεώθηκε η χώρα για να ξεχρεώσει!!!
*Ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και έναν εφαρμοστικός νόμος για το μεσοπρόθεσμο,
με το οποίο συστήνεται εταιρία ξεπουλήματος. Έτσι ώστε αν δεν προφθάσει η χώρα να
ξεπουλήσει και χρεοκοπήσει πριν και της μείνουν κάποια ασημικά, αυτά να πουληθούν
προκαταβολικά δια της εταιρίας.
*Ένα αποτυχημένο πρόγραμμα κουρέματος των ομολόγων με πρόβλεψη για νέα
υπερχρέωση δια νέου δανείου 109 δις ευρώ. Θα μας χρέωναν αλλά μέρος του δανείου, θα
αποτελούσε εγγύηση για να εξοφληθούν οι δανειστές. Προβλεπόταν και νέο φόρμουλα για
ξεπούλημα.
*Ένα πολυνομοσχέδιο κατεδάφισης των εισοδημάτων και δικαιωμάτων των πολιτών…
*Αμέτρητοι φόροι, μειώσεις εισοδημάτων, περικοπές αμοιβών και κοινωνικών μισθών και
δικαιωμάτων, απολύσεις, πρόκληση τεράστιας ανεργίας, φτώχειας και ανέχειας…
*Ένα νέο (και όπως φαίνεται ξανά αποτυχημένο) πρόγραμμα κουρέματος με το οποίο η
Ελλάδα θα χρεωνόταν με 130 δις ευρώ συν τους τόκους για να απαλλαχθεί από ένα χρέος
100 δις ευρώ. Η απαλλαγή των 100 δις ευρώ θα προκαλούσε νέο βάρος περίπου 30 δις
ευρώ μόνον για τις τράπεζες, χώρια τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τα άλλα τεράστια δεινά που
θα προκαλούσε. Αλλά ήταν μονόδρομος…
*Ένα νέο μνημόνιο και φυσικά μια νέα δανειακή σύμβαση η οποία θα εκχωρούσε ότι δεν
είχε εκχωρήσει ο προηγούμενος μονόδρομος. Και φυσικά επισημοποιούσε το καθεστώς
παράδοσης εθνικής κυριαρχίας- κάτι που άλλωστε διατράνωσε με κάθε τρόπο ο Γερμανός
υπουργός Σόιμπλε. Κι αυτό μονόδρομος…
Μετά από τόσους μονοδρόμους είμαστε κάπου εδώ, που ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος
δεν διαπραγματεύθηκε πουθενά σε κανένα σημείο αυτού του κατηφορικού και σκοτεινού
μονοπατιού, θυμήθηκε το πιστόλι. Αλλά προς τα πού το στρέφει;
Το παιχνίδι τελικά είναι διπλή μπλόφα με διπλό καπέλο. Αν η Βουλή ψηφίσει το νέο
μνημόνιο και υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση, τι νόημα έχει μετά το δημοψήφισμα;
Όταν η χώρα θα έχει ξανά δεσμευτεί σοβαρά; Πως θα σπάσει μετά την σύμβαση και το
μνημόνιο των διακρατικών δανειστών; Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου, ισχυρίζεται ότι το
δημοψήφισμα είναι τάχα δεσμευτικό; Το νέο μνημόνιο, ναι, μπορεί να είναι δεσμευτικό.Η
ευθύνη είναι και πάλι στους Βουλευτές και στην κυβέρνηση.
Αν ο κόσμος ψηφίσει ΟΧΙ, θα το δεχτεί αυτό η κυβέρνηση και μάλιστα έχοντας δεσμεύσει
προηγουμένως την χώρα και τους πολίτες στο δεύτερο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ και ΠΟΛΥΕΤΕΣ μνημόνιο
και τη δανειακή σύμβασή του;
Η επιχειρεί ο πρωθυπουργός να καταργήσει ταυτόχρονα την ισχύ της απόφασης της
Συνόδου Κορυφής, την ώρα που τρομοκρατεί τους φοβισμένους και πρωτίστως τους
βουλευτές του, να ψηφίσουν το νέο μνημόνιό της, με το εφεύρημα του δημοψηφίσματος
με το οποίο ο λαός θα ανασκευάσει τάχα, την δέσμευση που προκάλεσε η Βουλή;
Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει στρέψει το πιστόλι στους βουλευτές του και στο πιο
φοβισμένο τμήμα του λαού. Επιχειρεί να τους δεσμεύσει να ψηφίσουν ένα μνημόνιο
και μία δανειακή σύμβαση που δεν θα έχει πλέον ισχύ στις αγορές, οι οποίες ήδη το
αποδομούν. Και γι αυτό έχουν ευθύνη τόσο οι ηγεσίες της ΕΕ και ειδικά της Γερμανίας, όσο
και η ελληνική κυβέρνηση, η οποία ποτέ δεν διαπραγματεύθηκε. Όλα τα άλλα είναι διπλά
καπέλα, όπως αυτά στα χρέη της Ελλάδας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου