«Κινδυνεύουμε να γίνουμε απάνθρωποι λόγω της κρίσης» λέει ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης

Είναι χαμογελαστός, γλυκός, ευγενικός. Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Μετά τη συνέντευξη, μας συνοδεύει στην εξώπορτα και μας αποχαιρετά. Μερικά δευτερόλεπτα μετά, ξανανοίγει. «Παιδιά, καλό δρόμο» μας λέει. Όσο και αν φοβάται ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που εγκυμονεί η οικονομική κρίση είναι να γίνουμε απάνθρωποι, ο ίδιος δεν πρόκειται να μείνει ποτέ απαθής.


«Αυτό που βάζω μέσα μου σαν αντιβίωση σε αυτή την χρηματιστηριακή ίωση που μας έχει πιάσει είναι ότι δεν αναζητώ χρηματιστηριακούς όρους για να γίνω ευτυχισμένος, ακολουθώ πιο εσωτερικούς δρόμους που με καλύπτουν πολύ περισσότερο» λέει σε συνέντευξή του στο in.gr, με αφορμή την έξοδο στις αίθουσες της «Νήσου 2».

Πώς σας επηρεάζει η οικονομική κρίση και πώς βλέπετε να επηρεάζει τους συμπολίτες μας;

-Φυσικά, με έχει επηρεάσει. Το μόνο που βάζω μέσα μου σαν αντιβίωση σε αυτή την χρηματιστηριακή ίωση που μας έχει πιάσει –γίναμε όλοι οικονομολόγοι- είναι ότι δεν αναζητώ χρηματιστηριακούς όρους για να γίνω ευτυχισμένος, ακολουθώ πιο εσωτερικούς δρόμους που με καλύπτουν πολύ περισσότερο. Αυτό είναι το μόνο μου καταφύγιο για να αντιμετωπίσω την κρίση. Το επικίνδυνο δεν είναι να μην έχουμε λεφτά στην τσέπη, ο Έλληνας έχει συνηθίσει να μην έχει και λεφτά στην τσέπη. Το επικίνδυνο είναι να επιδράσει η κρίση στη συνείδησή μας και να γίνουμε απάνθρωποι, να μην μας νοιάζει ο συνάνθρωπος μας. Σήμερα συμβαίνουν πράγματα στο κέντρο, οι άνθρωποι κοιμούνται έξω στους δρόμους, δεν έχουν να φάνε και εμείς περνάμε από δίπλα και είμαστε απαθείς. Αυτοί είναι οι «μοντέρνοι πειραματιστές», όπως τους λέω, που στοχεύουν στη συνείδηση μας και θέλουν να μας κάνουν απάνθρωπους, να μη με νοιάζει τίποτα και κανένας, να μας κάνουν να κλειστούμε σπίτια μας, να με νοιάζει μόνο η γυναίκα μου και εγώ και οι άλλοι ας πάνε να καούνε. Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Αυτά όλα μου δημιουργούν μια αγωνιστικότητα. Δεν είμαι αποκοιμισμένος, μου αρέσει να αγωνίζομαι για κάποια πράγματα και κυρίως για τη δουλειά μου. Ναι, υπάρχει κρίση, αλλά δεν θα κάνω πίσω σε τίποτα. Θα προσπαθήσω όσο μπορώ να δημιουργώ. Αλλιώς χωρίς δημιουργία δεν μπορώ να ζήσω.

Πείτε μας ένα «όνειρο» που έχετε για το μέλλον και επανέρχεται συχνότερα από όλα.

-Να σας απαντήσω κάπως ποιητικά. Να σταματήσω να νοσταλγώ και να μπορώ να βλέπω καθημερινά τα μάτια μικρών παιδιών. Γιατί είναι χαρούμενα και γιατί διαβάζουν την πραγματικότητα μέσα από μια άλλη οπτική. Αυτό.