Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς
(από τη "Δημοκρατία")
Ειλκρινά με έχει μπερδέψει πολύ η αντιπολιτευτική τακτική της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί υιοθετεί ή απορρίπτει αλά καρτ στοιχεία από την συνταγή των δανειστών με αποτέλεσμα να μην προκύπτει πουθενά η δική της εθνική γραμμή για το πρόβλημα της χώρας....
Στο ζήτημα του χρέους για παράδειγμα, δεν έχω καταλάβει ποια είναι η θέση του Κυριάκου. Είναι βιώσιμο, όπως έλεγε ο Σαμαράς και ο Σόιμπλε; Δεν είναι βιώσιμο, οπότε έχει δίκιο το ΔΝΤ που προτείνει δραστικότερα μέτρα ελάφρυνσης του;
Από την άλλη πλευρά, η ΝΔ απορρίπτει αναφανδόν κάθε φορολογική επιβάρυνση. Ωραία. Κι εμείς μαζί της είμαστε. Αλλά το «όχι άλλοι φόροι», σκέτο-νέτο στους δανειστές, δεν περνάει. Επομένως τι εναλλακτική λύση προτείνει; Αυτή που άφησε να εννοηθεί ο Λετονός αντιπρόεδρος της Επιτροπής, όταν δήλωσε ότι η ελληνική κυβέρνηση «προτίμησε τους φόρους»; Δηλαδή περιστολή δαπανών μέσω κουρέματος των κύριων συντάξεων, μαζικών απολύσεων στο δημόσιο τομέα, συρρίκνωσης του προυπολογισμού για την κοινωνική πρόνοια και κάθετης μείωσης των κονδυλίων για την άμυνα της πατρίδας;
Είναι κι αυτό μία άποψη. Ας βγει όμως να τη πει ο Κυριάκος και όχι να κρύβεται πίσω από την εύκολη κριτική για την «φορομπηχτική λαίλαπα» της κυβέρνησης Τσίπρα.
Στον αντίποδα των…αρνήσεων η ΝΔ επιχείρησε αρχικά να φλερτάρει με την υπερψήφιση των ρυθμίσεων για τα κόκκινα δάνεια καθώς και του Υπερταμείου εκποίησης της κρατικής ακίνητης περιουσίας. Χωρίς να έχει δει καν τα τελικά κείμενα.
Τελικά σταθμίζοντας το πολιτικό κόστος, τις αντιδράσεις στη κοινοβουλευτική ομάδα και την πρωτοσέλιδη…προειδοποίηση της Δημοκρατίας, η αξιωματική αντιπολίτευση χθές ανέκρουσε πρύμναν. Θα ψηφίσει όμως την επονείδιστη ρύθμιση για την ΑΑΔΕ, που παραδίδει την φορολογική στρατηγική, τις ελεγκτικές αρχές και τον μηχανισμό είσπραξης εσόδων σε ξένο…εμπειρογνώμονα! Λες και δεν ξέρει από την περίοδο της διακυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, που μπορεί να οδηγήσει μια τέτοιου είδους «αυτονόμηση», με κορυφαίο παράδειγμα την περίπτωση του ανεκδιήγητου Θεοχάρη.
Λίγο αστεία και ανακόλουθα ακούγονται λοιπόν όλα αυτά για ένα κόμμα εξουσίας, που φαίνεται να μην έχει το θάρρος της γνώμης του. Αγεται και φέρεται με γνώμονα τις ισορροπίες μέσα και έξω, με το μυαλό κολημμένο στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Κάτι μάλλον αταίριαστο για την εικόνα ενός νέου ηγέτη, άφθαρτου και ασυμβίβαστου που τάχα δεν λογαριάζει το πολιτικό κόστος…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου