Είναι τόσο κωμικές και παρωχημένες, οι διαδηλώσεις, οι συγκεντρώσεις και οι κορώνες των πολιτικών κομμάτων και των συνδικαλιστών για την εργατική πρωτομαγιά. Ένα σύμβολο δυστυχώς στις ημέρες μας, χωρίς καμμία ουσία...
και περιεχόμενο. Οι στόχοι, οι ιδέες, τα οράματα νεκρά, σε μια γωνία πεταμένα, αναμένουν την απόφαση της Ιεράς Συνόδου, το πράσινο φως για την καύση των "νεκρών"
Είναι τόσο γελοίες αυτές οι εκδηλώσεις, άνευ περιεχομένου και άνευ ελπίδας.
Ο κόσμος έχει αλλάξει, παραμένει σκληρός και θα έπρεπε μαζί με τα ανοικτά μουσεία, να υπάρχει και μια ημέρα εορτασμού, με πάνινες κούκλες και σφυροδρέπανα, να πηγαίνουν τσάμπα τα παιδιά να διδάσκονται.
Γιατί επί της ουσίας, όλες αυτές οι θηριώδεις μπαρούφες των πολιτικών κομμάτων, εκτός από το ότι προκαλούν τάση προς εμετό, διαμορφώνουν κι ένα παρακμιακό σκηνικό, μέσα σε μια παρακμάζουσα κοινωνία...
Η σκληρότητα του νεοφιλελευθερισμού, της καταναγκαστικής εργασίας, των τριακοσίων ευρώ μισθού της έλλειψης της ελάχιστης σιγουριάς για το αύριο, όλα αυτά μαζί, ζουν και βασιλεύουν, γιατί υπάρχουν ανόητοι, που πιστεύουν ακόμα σε αξίες της περασμένης εικοσαετίας. Δεν υπάρχουν αυτές οι αξίες, ούτε επανέρχονται. Αντί αυτό να αποτελέσει την αφετηρία ενός νέου οράματος, που θα δώσει ελπίδα στους εργαζόμενους και κυρίως στους...άνεργους, σε μια ομαδική παράκρουση, διάφοροι ηλίθιοι ταΐζουν τον λαό με εργατικά δικαιώματα, διαιωνίζοντας την δικτατορία των ισχυρών, έναντι των ασθενέστερων. Είναι τόσο ηλίθιες στις ημέρες μας αυτές οι ιδέες και τα οράματα, που κάποιοι πίστεψαν κάποτε, ότι είναι διαχρονικά, αλλά η εποχή μας τους έκανε delete και δεν εμπεριέχονται πλέον ούτε στο σκληρό δίσκο της κοινωνίας, ώστε είναι σαν να ποτίζουν τον λαό με ηρωίνη.
Έτσι τον καθησυχάζουν, ότι θα' ρθουν καλύτερες ημέρες με τις ίδιες ιδέες και τα συνδικάτα να διαπραγματεύονται, εάν θα εργασθούν αυτό το Σαββατοκύριακο ή το άλλο.
Ο κόσμος δυστυχώς άλλαξε και θέλει νέες διεξόδους, νέα οράματα, νέους στόχους, που να είναι δυναμικοί, να περιθωριοποιούν τόσο τις βλακώδεις αντιλήψεις των εργατικών σωματείων της δεκαετίας του πενήντα, όσο και την σκληρότητα της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας. Μέχρι να γίνει αυτό, θα ανεμίζουμε μαζί με τους πολιτικούς, τα συνδικάτα και άλλους συγγενείς πλαστικές σημαίες για να γελούν οι πραγματικοί κρατούντες....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου