Ουδέποτε στη μεταπολιτευτική περίοδο έλαχε στη χώρα κυβέρνηση σε τέτοια διπλωματική απομόνωση, σε μια κρισιμότατη μάλιστα φάση μεγάλων διεθνών ανακατατάξεων, συμπεριλαμβανομένης της γειτονιάς μας, και ταυτόχρονα να συγκεντρώνει τέτοια αποδοκιμασία από την κοινωνία.
Μόνο μία φορά, μέχρι τώρα, η σύγχρονη ιστορία έχει γράψει ελληνική κυβέρνηση απομονωμένη πλήρως από τους συμμάχους, αποδοκιμαζόμενη απολύτως από τους πολιτικούς αντιπάλους της και υπεύθυνη για έναν βαθύτατο κοινωνικό και πολιτικό διχασμό. Ηταν αυτή του 1920, μετά την εκλογική ήττα του Ελευθέριου Βενιζέλου, με επικεφαλής αρχικά τον Δ. Ράλλη (ο οποίος και με νόθο δημοψήφισμα επανέφερε τον Κωνσταντίνο Α' στον θρόνο) και ακολούθως, το 1921, τον Δ. Γούναρη. Εναν χρόνο αργότερα η χώρα θρηνούσε στα αποκαΐδια της Μικράς Ασίας και πάσχιζε να χτίσει από την αρχή ένα κράτος ερείπιο.
Δεν είναι καλύτερα τα πράγματα τώρα, τηρουμένων όλων των αναλογιών. Η Αθήνα είναι για πρώτη φορά μετά έναν αιώνα αποκλεισμένη από φυσικούς συμμάχους (ή «προστάτες») και παραδοσιακούς φίλους λόγω δικών της διπλωματικών και αμυντικών επινοήσεων, για να πετύχει τάχα μου το μέγιστο των ωφελημάτων από έναν πόλεμο, τον ρωσο-ουκρανικό, στον οποίο δεν είχε κανέναν λόγο και κανένα συμφέρον να εμπλακεί. Με τον οποιοδήποτε τρόπο. Μην πει κανείς ότι η στάση της πήγαζε από συμμαχικές υποχρεώσεις. Και ο Ερντογάν στην ίδια συμμαχία ανήκει, αλλά ο Μητσοτάκης είναι που τον άφησε να κάνει μόνος του διπλωματικό παιχνίδι με τα εμπλεκόμενα μέρη και ταυτοχρόνως να του δίνει αέρα διεκδικήσεων στο Αιγαίο, στην Κύπρο και γενικότερα στη ΝΑ Μεσόγειο.
Θλιβερό κατόρθωμα του πρωθυπουργού είναι και η πλήρης διάρρηξη των σχέσεων με τη Ρωσία. Κανείς δεν του το ζήτησε. Κι όμως το έκανε. Αθήνα και Μόσχα πάντα, ακόμα και στις πιο δύσκολες, τις πιο «κρύες» μέρες του Ψυχρού Πολέμου, κρατούσαν αξιοπρεπείς διπλωματικές σχέσεις. Ο αείμνηστος παρτιζάνος Μανώλης Γλέζος μου είχε πει κάποτε πως εκπρόσωπος της σοβιετικής τότε κυβέρνησης του εξέφρασε την ακλόνητη εκτίμηση της χώρας του προς την Ελλάδα, για το γεγονός ότι δεν είχε πολεμήσει ούτε ένας Ελληνας στρατιώτης στο ρωσικό μέτωπο στις τάξεις των Γερμανών. Αυτή η σχέση παρέμενε για δεκαετίες. Τώρα ισχύει;
Πρωτοφανής είναι η απομόνωσή της και σε κοινωνικό επίπεδο. Η υπόθεση των Τεμπών έχει μετατραπεί σε ηφαίστειο που βράζει καθώς το μόνο στο οποίο διαπρέπει εδώ και δύο χρόνια είναι οι διαβεβαιώσεις για ένα «τυχαίο ατύχημα», συνεπικουρούμενη από ενέργειες και παραλείψεις της διορισμένης από την ίδια Δικαιοσύνης. Οπως έγινε και με τις υποκλοπές. Μόνο που τώρα η υπόθεση δεν αφορά μόνο πολιτικούς αντιπάλους ή ενοχλητικούς δημοσιογράφους αλλά την καθημερινότητα καθενός μας. «Πολιτικό χαρτί» γερό κάποτε, ο ίδιος ο πρωθυπουργός αναλάμβανε προσωπικά την επικοινωνιακή διαχείριση κάθε κρίσης. Τώρα όποτε μιλάει, εκπέμπει ενοχές και διάθεση συγκαλύψεων μεγεθύνοντας την οργή της κοινωνίας.
Ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος, αν και το 1261 στέφθηκε υπό τις ευνοϊκότερες προϋποθέσεις, κατάφερε να γίνει ο πλέον μισητός αυτοκράτορας του Βυζαντίου: αγνοώντας τα αντιλατινικά αισθήματα της κοινωνίας μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, υποτάχθηκε στον πάπα στο όνομα της αντιμετώπισης του τουρκικού κινδύνου (τον οποίο ουδέποτε απέτρεψε), προχώρησε στην ετεροβαρή ένωση των δύο Εκκλησιών και εξεδίωξε κάθε αντιφρονούντα. Το μόνο που κατάφερε ήταν να μείνει περιφρονημένος ως «λατινόφρων».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου