Το παραμύθι του «μέσου μισθού» των 1.516 ευρώ που κανείς δεν βλέπει – Οι φθηνές δικαιολογίες της κυβέρνησης για την λιτότητα

 



 



Η υπουργός Εργασίας, Νίκη Κεραμέως επιχείρησε να βαφτίσει το κρέας ψάρι, παρουσιάζοντας μια μοναδική σύμβαση ως «άνοιξη» για τους μισθούς, ενώ την ίδια στιγμή έκλεισε την πόρτα σε κάθε ουσιαστική ενίσχυση του εισοδήματος πριν το 2027

Με το γνώριμο ύφος της κυβερνητικής αισιοδοξίας, η Νίκη Κεραμέως εμφανίστηκε στον ΣΚΑΪ για να πανηγυρίσει για την πρώτη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας στον κλάδο των ζαχαρωδών προϊόντων, δύο μόλις εβδομάδες μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου. Η υπουργός παρουσίασε την αύξηση για 6.000 εργαζόμενους ως «ανάσα» και «εργαλείο προοπτικής», την ώρα που εκατομμύρια άλλοι εργαζόμενοι βουλιάζουν στην ακρίβεια.
 









Παρά τις προσπάθειες να εμφανίσει το νέο θεσμικό πλαίσιο ως «απάντηση» στη διεύρυνση του διαθέσιμου εισοδήματος, η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση παραπέμπει τον κατώτατο μισθό των 950 ευρώ στο μακρινό 2027. Η Κεραμέως έσπευσε μάλιστα να διαψεύσει κάθε σενάριο για ταχύτερη αύξηση, ξεκαθαρίζοντας ότι οι εργαζόμενοι θα πρέπει να κάνουν υπομονή για άλλες δύο διετίες, εντός πάντα των «δημοσιονομικών δυνατοτήτων» – της γνωστής, δηλαδή, δικαιολογίας για τη λιτότητα.
Μέσος μισθός στα χαρτιά και Rebrain Greece με φόντο τη Μέση Ανατολή

Η υπουργός δεν δίστασε να δηλώσει ότι ο στόχος για μέσο μισθό άνω των 1.500 ευρώ (στα 1.516 ευρώ σήμερα για πλήρη απασχόληση) έχει ήδη επιτευχθεί, την ώρα που η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων παραμένει από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη. Για την κ. Κεραμέως, ο μισθός ορίζεται από την «προσφορά και τη ζήτηση», μια κυνική παραδοχή ότι το κράτος νίπτει τας χείρας του και αφήνει τους εργαζόμενους στο έλεος της αγοράς.

Την ίδια στιγμή, το υπουργείο συνεχίζει τις εκδρομές στο εξωτερικό με το «Rebrain Greece», ετοιμάζοντας νέα εκδήλωση στο Λονδίνο στις 9 Μαΐου. Είναι τουλάχιστον ειρωνικό να καλούνται οι νέοι του εξωτερικού να επιστρέψουν, όταν η ίδια η υπουργός ομολογεί ότι η πρώτη αγωνία των πολιτών είναι «πώς θα βγάλουν τον μήνα».

Κλείνοντας, η κ. Κεραμέως βρήκε την ευκαιρία να συνδέσει τα εργασιακά με τη γεωπολιτική κρίση στη Μέση Ανατολή, δικαιολογώντας τις υπέρογκες δαπάνες για αμυντικούς εξοπλισμούς. Με μια δόση κινδυνολογίας, κάλεσε τους πολίτες να σκεφτούν τι θα γινόταν αν η χώρα ήταν «απομονωμένη», υπονοώντας ότι οι φρεγάτες και τα Rafale είναι πιο σημαντικά από το διαθέσιμο εισόδημα που η ίδια παραδέχεται ότι λείπει από τα νοικοκυριά.