Η ανάλυση της πραγματικότητας στο Ιράν μετά τα αμερικανο-ισραηλινά πλήγματα – Γιατί τα σχέδια για «επιβεβλημένη» αλλαγή ηγεσίας λειτουργούν ως μπούμερανγκ για το Ισραήλ και τη Δύση – Η ιρανική κοινωνία απέναντι στην εξωτερική πίεση
Periodista
Η ιδέα ότι μια στρατιωτική επιχείρηση από το εξωτερικό μπορεί να προκαλέσει την οριστική πτώση του καθεστώτος στην Τεχεράνη αποτελεί μια βαθιά παρεξήγηση της ιρανικής πολιτικής πραγματικότητας. Παρά το γεγονός ότι οι αμερικανο-ισραηλινές δυνάμεις στόχευσαν την ανώτατη ηγεσία, το κρατικό οικοδόμημα στο Ιράν διαθέτει ισχυρούς μηχανισμούς επιβίωσης που καθιστούν κάθε σενάριο άμεσης κατάρρευσης εξαιρετικά απίθανο. Οι διαδηλώσεις που προηγήθηκαν του πολέμου, αν και ερμηνεύτηκαν από τη Δύση ως προάγγελος λαϊκής εξέγερσης, στην πραγματικότητα δεν κατάφεραν ποτέ να πείσουν την πλειοψηφία της ιρανικής κοινωνίας να συμπλεύσει με ξένες επιδιώξεις. Η εξωτερική πίεση και οι βομβαρδισμοί, αντί να αποτελέσουν καταλύτη για αλλαγή, τείνουν να συσπειρώνουν τον πληθυσμό γύρω από την εθνική κυριαρχία.
Advertisement
Το αδιέξοδο των «εισαγόμενων» ηγετών
Τα σχέδια για την επιβολή προσώπων από το παρελθόν, όπως ο γιος του τελευταίου Σάχη, δεν έχουν καμία απολύτως πιθανότητα επιτυχίας στο σημερινό Ιράν. Η προσπάθεια σύνδεσης της σύγχρονης ιρανικής πραγματικότητας με την εποχή της μοναρχίας μέσω εξόριστων προσωπικοτήτων στερείται λαϊκής νομιμοποίησης. Για το μεγαλύτερο μέρος του ιρανικού λαού, τέτοιες επιλογές φαντάζουν ξένες, ακόμη και εχθρικές, καθώς συνδέονται άμεσα με τα συμφέροντα των δυνάμεων που εξαπέλυσαν την επίθεση στη χώρα τους. Η ιστορία έχει δείξει πως οποιαδήποτε ηγεσία προσπαθεί να επιβληθεί με τις «πλάτες» του εξωτερικού, είναι καταδικασμένη να αποτύχει και να περιθωριοποιηθεί στη συνείδηση των πολιτών.
Η επίθεση ως μπούμερανγκ για το Ισραήλ
Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι πολύ πιθανό να γυρίσει μπούμερανγκ για τους ίδιους τους εμπνευστές της. Η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών αποδεικνύει ότι η βίαιη παρέμβαση στο Ιράν λειτουργεί ως ο καλύτερος «αιμοδότης» για το εθνικιστικό αίσθημα της χώρας. Αντί για την αποδυνάμωση του καθεστώτος, η επιθετική αυτή πολιτική ενισχύει τα αντανακλαστικά της ριζοσπαστικοποίησης. Το Ισραήλ, επιδιώκοντας να εξουδετερώσει μια απειλή, ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπο με ένα Ιράν πολύ πιο αποφασισμένο και ενωμένο υπό το βάρος του εξωτερικού κινδύνου, καθιστώντας τον πόλεμο μια διαδικασία χωρίς ορίζοντα νίκης για την πλευρά που την ξεκίνησε.
Η ανθεκτικότητα του συστήματος
Η δομή της εξουσίας στο Ιράν, παρά το πλήγμα στον θάνατο του Χαμενεΐ, παραμένει λειτουργική μέσω των συλλογικών οργάνων μετάβασης. Η κοινωνία, παρότι πιέζεται οικονομικά και κοινωνικά, αντιμετωπίζει τη δυτική επίθεση όχι ως απελευθέρωση, αλλά ως μια πράξη επιθετικότητας που απειλεί την ίδια την υπόσταση του έθνους. Σε αυτό το πλαίσιο, η επιδίωξη για αλλαγή καθεστώτος μέσω αεροπορικών επιδρομών αποκαλύπτεται ως μια επικίνδυνη στρατηγική αυταπάτη, που αφήνει το Ιράν αλώβητο στα θεμέλιά του, την ίδια ώρα που η Μέση Ανατολή βυθίζεται σε έναν πόλεμο που θα κοστίσει ακριβά σε όλους τους εμπλεκόμενους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου