Επικίνδυνες ατραποί για τη χώρα: Η «επιχείρηση απόδρασης» του Μητσοτάκη μπροστά στη γεωπολιτική καταιγίδα

 


 



Με φόντο την ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, ο Πρωθυπουργός επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, ενώ η Ελλάδα εμπλέκεται όλο και πιο βαθιά σε μια σύρραξη χωρίς ορατό τέλος

Γράφει η Αίθρα Χόφμαν

Σε μια ομιλία που προκάλεσε περισσότερα ερωτηματικά από όσα απάντησε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε από το βήμα της Βουλή να περιγράψει το «πολεμικό σκηνικό» στη Μέση Ανατολή. Χρησιμοποιώντας τον όρο «διεθνής αβεβαιότητα» ως μανδύα, ο Πρωθυπουργός επιχείρησε να μεταθέσει την ευθύνη της κλιμάκωσης σε εξωγενείς παράγοντες, την ώρα που η χώρα βρίσκεται με το ένα πόδι μέσα στη δίνη μιας περιφερειακής πυρκαγιάς. Η προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να παρουσιάσει μια εικόνα «διπλωματικής ετοιμότητας» φαντάζει τουλάχιστον αμήχανη μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα: η Ελλάδα, αντί να αποτελεί πυλώνα σταθερότητας, μετατρέπεται σε ενεργό δρώντα σε μια σύγκρουση που η ίδια δεν μπορεί να ελέγξει. 

Η εμπλοκή στην Κύπρο: Παιχνίδι με τη φωτιά

Η αποστολή των φρεγατών «Κίμων» και «Ψαρά», συνοδευόμενη από τέσσερα F-16 Viper, στην Κύπρο, είναι η πιο «τολμηρή» –ή μήπως απερίσκεπτη;– κίνηση του Πρωθυπουργού. Αν και ο ίδιος βαφτίζει την αποστολή «αμυντική και ειρηνική», στην πραγματικότητα πρόκειται για μια κλιμάκωση που στοχεύει να μετατρέψει την Ελλάδα σε άμεσο εγγυητή των δυτικών συμφερόντων στην εμπόλεμη ζώνη. Ο κ. Μητσοτάκης επιλέγει να θέσει τις Ένοπλες Δυνάμεις στο επίκεντρο μιας σύγκρουσης όπου το Ιράν έχει διαμηνύσει πως κάθε εμπλεκόμενος θα θεωρηθεί στόχος, εκθέτοντας τη χώρα σε άμεσους κινδύνους που οι πολίτες δεν έχουν κληθεί να αξιολογήσουν.
Η «αποστολή επαναπατρισμού» ως επικοινωνιακό πυροτέχνημα

Την ώρα που οι Έλληνες πολίτες στις χώρες του Κόλπου παραμένουν εγκλωβισμένοι, ο Πρωθυπουργός περιορίζεται σε υποσχέσεις για «οργανωμένη επιστροφή» μόλις… ανοίξουν οι εναέριοι χώροι. Η εικόνα της κυβέρνησης που «μεριμνά», ενώ η χώρα βρίσκεται σε «διπλωματική ετοιμότητα», θυμίζει έντονα τις κλασικές τακτικές του Μαξίμου: επικοινωνιακή διαχείριση της αγωνίας, την ώρα που το ειδικό σχέδιο παραμένει θεωρητικό και η ασφάλεια των πτήσεων παραμένει μια αβέβαιη παράμετρος. Η επίκληση της «υπομονής» των πολιτών είναι η εύκολη λύση για ένα κράτος που δείχνει να αιφνιδιάστηκε από τα γεγονότα που η ίδια η Δύση –της οποίας η κυβέρνηση είναι πιστός ακόλουθος– πυροδότησε.
Το φάντασμα των μεταναστευτικών ροών

Η αναφορά του Πρωθυπουργού στις «ροές αμάχων» και το «σενάριο του υπουργείου Μετανάστευσης» προδίδει τον πραγματικό εφιάλτη που κρύβεται πίσω από την «αποστολή ισχύος». Ο κ. Μητσοτάκης γνωρίζει πολύ καλά ότι η ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή δεν θα μείνει στα πεδία των μαχών. Αν η σύρραξη γενικευτεί, η Ελλάδα είναι ο πρώτος σταθμός για τις μετακινήσεις πληθυσμών που θα ακολουθήσουν. Η προσπάθεια να «ξεφορτωθεί» το βάρος της πρόβλεψης σε μελλοντικά σενάρια είναι η κλασική τακτική της κυβέρνησης να κρύβει κάτω από το χαλί το κόστος της εξωτερικής της πολιτικής, μέχρι τη στιγμή που το πρόβλημα θα χτυπήσει την πόρτα μας.
Η σύνοψη της αδιέξοδης πολιτικής

Στο τέλος της ημέρας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν προσέφερε κανένα στρατηγικό σχέδιο αποφυγής της κρίσης. Αντιθέτως, επιβεβαίωσε την πλήρη ευθυγράμμιση με το δυτικό μπλοκ, ανεξαρτήτως του κόστους για την εθνική ασφάλεια. Η «διπλωματική εμβέλεια» για την οποία καμαρώνει ο Πρωθυπουργός δεν είναι τίποτα άλλο από την πλήρη ταύτιση με επιλογές που έχουν απομονώσει το Ιράν και έχουν φέρει την περιοχή μας ένα βήμα πριν το χάος. Η Ελλάδα «είναι παρούσα», όπως δηλώνει, αλλά το ερώτημα είναι: παρούσα για ποιον, με τι κόστος και με ποιο αντάλλαγμα για τον οικουμενικό ελληνισμό που υποτίθεται ότι υπηρετεί;