Θ. Πλεύρης: Ένας υπουργός που πάσχει από το σύνδρομο της «εμφυλιολαγνείας» Έχει λόγο ο Μητσοτάκης να συντηρεί την «εμφυλιολαγνεία» στην κυβέρνησή του;

 
 
Γράφει οΓιώργος Λακόπουλος 


Την άνοιξη του 1981 ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος έλεγε σε συνέντευξη στον Λευτέρη Παπαδόπουλο, για «Τα Νέα»: «Δεν είναι δυνατόν το κράτος, να μην έχει αναγνωρίσει το ΕΑΜ, την πλατύτερη και ισχυρότερη αντιστασιακή οργάνωση, που είχε τα περισσότερα θύματα. Εαμίτες έδειχναν οι κουκουλοφόροι στους Γερμανούς. Εαμίτες πλήρωναν με αίμα τις εφόδους στη Γκεστάπο στις συνοικίες…»
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.

Στις αρχές Μαρτίου 2006 -μετά από 45 χρόνια- , ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σχολιάζοντας τις φωτογραφίες του αρχείου Χόιερ –από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή ανάρτησε: «Είχα την τιμή να δω από τους πρώτους τον πολύτιμο αυτόν θησαυρό και ένιωσα συγκίνηση, ρίγος αλλά και υπερηφάνεια».


Λίγες μέρες αργότερα ένας υπουργός του, ντυμένος αστυνόμος Β΄ της εμφυλιακής περιόδου τον αναίρεσε σε μια κομματική συγκέντρωση στο Κιλκίς: «Δεν πρέπει ούτε να σεβόμαστε ούτε να τιμούμε τους αγώνες της Αριστεράς. Οι αγώνες της ήταν πάντοτε σε βάρος του έθνους, ήταν αντίθετες με το καλό της πατρίδας».

Δεν ανέδειξε πολιτικές διάφορες -στιγμάτισε ως αντεθνική την πολιτική ταυτότητα της Αριστεράς- συλλήβδην. Επανέφερε νέο… «ιδιώνυμο» και τη φαιά ρητορική για ανθέλληνες κομμουνιστές,

Εαμοβούλγαρους και άλλους εχθρούς της πατρίδος, που σφάζουν εθνικόφρονες με κονσερβοκούτια κ.α.

Ελλάδα 2026! Την επομένη ο Πρωθυπουργός, δεν τον έδιωξε από τη κυβέρνησή του -ούτε καν τον αποδοκίμασε ο εκπρόσωπός του. Έτσι κρέμασε στο δικό του πέτο, ένα αρνητικό παράσημο.


Διάολε μέσα… Δεν νοείται κυβερνητικός αξιωματούχος -με το πολιτικό παρελθόν του Πλεύρη μάλιστα- να στιγματίζει διαχρονικά την Αριστερά, ως παράταξη.

Εκτός της αποστροφής που προκαλεί, εκθέτει τη ΝΔ που από την ίδρυσή της γύρισε την πλάτη στη μίσος και το διχασμό, τουλάχιστον για ορόσημα όπως είναι η Εθνική Αντίσταση, ή το Πολυτεχνείο.

Εκ των πραγμάτων ο Πλευρης τη συνδέει με τις χειρότερες στιγμές του εθνικού βίου –όταν η Δεξιά τροφοδοτούσε τους Ναζί με συνεργάτες-, ή μετά τον πόλεμο τους έδινε συγχωροχάρτια και τους ενσωμάτωνε στις γραμμές της.

Ο Τάσσος Παππάς έγραψε στην ΕφΣυν: «Αυτή η Αριστερά που δεν πρέπει να σεβόμαστε και να τιμούμε, κατά τον αξιότιμο υπουργό, την περίοδο της Κατοχής ήταν παρούσα, είχε πολλά θύματα. Ενώ η παράταξη του σε όλες τις εκδοχές της, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ήταν απούσα, έκατσε στ’ αυγά της για να μην ενοχλήσει τους Ναζί. Μπόλικα στελέχη της συνεργάστηκαν με τους κατακτητές είτε στήνοντας τις ένοπλες συμμορίες των ταγματασφαλιτών είτε φορώντας κουκούλες και κάρφωναν στα μπλόκα τους αγωνιστές. Πολλά απ’ αυτά τα καθάρματα έγιναν αφεντικά και κυβέρνησαν τη χώρα».

Δεν πρόκειται για τυπική δημοσιογραφική προσέγγιση. Σπουδαίοι ιστορικοί φώτισαν αυτή την ανατριχιαστική δράση, που ανέπτυξαν σε βάρος των Ελλήνων οι συνεργάτες των Γερμανών και όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν μεταπολεμικά, αλλά βρήκαν κάλυψη και αξιώματα. Όχι στην Αριστερά – στη Δεξιά.


Ο Δημήτρης Κουσουρής με το βιβλίο του «Δίκες των Δωσίλογων 1944-1949» -εκδόσεις Πόλις- ανέδειξε τη μεθοδευμένη μετακατοχική ατιμωρησία των συνένοχων της γερμανικής βαρβαρότητας.

Ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης με το μπεστ-σέλερ «Οι δωσίλογοι» -που βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια-, τεκμηριώνει τον αδίστακτο δωσιλογισμό, που εξελίχθηκαν σε «ελληνική κατοχή» από συνεργάτες των Γερμανών- και τις μεταπολεμικές μαζικές αθωώσεις συνεργατών τους.

Ο Πλεύρης, αν μη τι άλλο βιάζει τα γεγονότα, την αλήθεια και την ιστορική έρευνα. Έχει λόγο ο Μητσοτάκης να συντηρεί την «εμφυλιολαγνεία» στην κυβέρνησή του;