Η ιστορία δείχνει ότι οι κυβερνήσεις των υποκλοπών δεν πέφτουν από την αντιπολίτευση, πέφτουν από το ίδιο τους το βάρος.
Απόστολος Αποστόλου
Documento Creative, Unsplash«Παρακολουθούν τις σκέψεις σας γιατί εκείνες θα γίνουν τα λόγια σας.
Παρακολουθούν τα λόγια σας επειδή εκείνα θα γίνουν οι ενέργειες σας.
Παρακολουθούν τις ενέργειες σας γιατί εκείνες θα γίνουν οι συνήθειες σας.
Παρακολουθούν τις συνήθειες σας επειδή εκείνες θα γίνουν οι χαρακτήρες σας.
Παρακολουθούν τον χαρακτήρα σας γιατί εκείνος θα επηρεάσει το πεπρωμένο σας!»
(Σουάμι Σιβανάντα)
«Πιστεύω ότι αποτελεί έγκλημα για ιδιώτες να παρεμβαίνουν σε επικοινωνίες. Αλλά είναι ακόμα πιο σοβαρό έγκλημα να οργανώνεται μια συνωμοτική εγκληματική πράξη για να στείλει αθώους ανθρώπους στη φυλακή προκειμένου να καλυφθούν πολιτικές αρχές. Ο Νίξον έχασε την προεδρία του στην υπόθεση Watergate επειδή προσπάθησε να συγκαλύψει μια επιχείρηση υποκλοπών. Παρέμεινα σιωπηλός κατά τη διάρκεια της δίκης, αλλά δεν θα γίνω αποδιοπομπαίος τράγος. Θα παρουσιάσω την υπόθεσή μου ενώπιον εθνικών, περιφερειακών και διεθνών θεσμών, συμπεριλαμβανομένης της αίτησης για παρέμβαση του Ειδικού Εισηγητή του ΟΗΕ για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης». Δήλωσε ο Ταλ Ντίλιαν ιδιοκτήτη της εταιρείας Intellexa.
Η φράση «δεν θα γίνω αποδιοπομπαίος τράγος» του Ταλ Ντίλιαν, ειπωμένη στην εκπομπή Mega Stories, δεν είναι απλώς μια προσωπική άμυνα. Είναι μια ρωγμή. Κι όταν ανοίγουν ρωγμές σε οικοδομήματα που χτίστηκαν με τσιμέντο σιωπής, συνήθως δεν πέφτει μόνο ο σοβάς· πέφτουν και τα μυστικά.
Ο πρώην στρατιωτικός και νυν έμπορος «ψηφιακών εργαλείων», (αλήθεια τι κομψή λέξη για τα σύγχρονα αυτιά των υποκλοπών) ιδιοκτήτης της Intellexa, δεν μάσησε τα λόγια του. Μίλησε για εγκλήματα, για συνωμοσίες, για προσπάθειες να φορτωθούν ευθύνες σε «βολικούς». Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε δηλώσεις και υπαινιγμούς, ξεπρόβαλε το γνώριμο φάντασμα που αποκαλείται ελληνικό Watergate. Μόνο που εδώ δεν έχουμε ούτε την κομψότητα της παραίτησης ούτε τη στοιχειώδη ντροπή. Εδώ έχουμε μόνο την αδέξια τέχνη της συγκάλυψης.
Ο Ρίτσαρντ Νίξον, που επικαλέστηκε ο Ντίλιαν, πλήρωσε όχι τόσο για τις υποκλοπές όσο για τη συγκάλυψη τους. Στην υπόθεση Watergate, το σύστημα κουτσό, στραβό, αλλά εν τέλει ζωντανό αντέδρασε. Εδώ; Εδώ το σύστημα μοιάζει να έχει πάρει άδεια, ή ακόμη χειρότερα, να κάνει υπερωρίες ώστε να μπερδέψει τα ίχνη.
Γιατί στην ελληνική εκδοχή, η ιστορία δεν γράφεται με διαρροές, αλλά με «διαρροές κατ’ επιλογήν». Δεν αποκαλύπτονται στοιχεία, γιατί ξεφλουδίζονται προσεκτικά, σαν κρεμμύδι που δεν πρέπει να σε κάνει να δακρύσεις. Κι όμως, κάποιος τράβηξε το νήμα. Κάποιο «ξέφτι» για να το πούμε λαϊκά χάλασε την πλέξη. Και τώρα το πουλόβερ αρχίζει να ξηλώνεται, όχι γιατί το θέλουν, αλλά γιατί δεν μπορούν να το σταματήσουν.
Ο Ντίλιαν λέει ότι σιώπησε. Ότι περίμενε. Ότι τώρα θα μιλήσει σε εθνικούς και διεθνείς θεσμούς, ακόμα και στον Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών. Ωραία. Ας μιλήσει. Αλλά το ερώτημα δεν είναι τι θα πει εκείνος. Το ερώτημα είναι τι δεν λένε εδώ. Ποιοι ήξεραν; Ποιοι κάλυπταν; Ποιοι έπαιζαν το παιχνίδι της «νόμιμης επισύνδεσης» με την άνεση του ανθρώπου που ξέρει ότι κανείς δεν θα τον ενοχλήσει;
Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, τα σκάνδαλα υποκλοπών δεν είναι ποτέ τεχνολογικά, είναι πολιτικά. Τα λογισμικά δεν έχουν ιδεολογία, οι χρήστες τους όμως έχουν. Και όταν ένα κράτος μπλέκει με τέτοιες πρακτικές, δεν φταίει το εργαλείο, φταίει το χέρι που το κρατά και το μυαλό που το κατευθύνει.
Κι εδώ φτάνουμε στο πιο σκαμπρόζικο σημείο της υπόθεσης, η κυβέρνηση εμφανίζεται σαν τον μαθητή που πιάστηκε να αντιγράφει και διαμαρτύρεται για την αυστηρότητα του καθηγητή. «Δεν ξέραμε», «δεν είδαμε», «δεν ακούσαμε». Μια τριλογία άγνοιας που την βάζει πάντα η κυβέρνηση και θα έκανε ακόμα και τον πιο αφελή θεατή να γελάσει, ή να εξοργιστεί. Και αυτό γιατί η άγνοια, όταν κυβερνά, δεν εκφράζει αθωότητα, εκφράζει συνενοχή.
Και τώρα; Τώρα που τα στόματα ανοίγουν, που οι «αθώοι» δηλώνουν ότι δεν θα παίξουν τον ρόλο του εξιλαστήριου θύματος, τι μένει; Μένει η κοινωνία. Οι πολίτες που βρέθηκαν στο στόχαστρο, είτε για λόγους «εθνικής ασφάλειας» είτε ακόμη, ακόμη για λόγους περιέργειας, θα προστατεύσουν τη δημοκρατία; Ή θα την αφήσουν να γίνει ακόμα ένα αρχείο που χάθηκε, μια υπόθεση που ξεχάστηκε, ένα σκάνδαλο που «κουράστηκε»;
Η ιστορία δείχνει ότι οι κυβερνήσεις των υποκλοπών δεν πέφτουν από την αντιπολίτευση, πέφτουν από το ίδιο τους το βάρος. Από τα ψέματα που μπλέκονται μεταξύ τους, από τις σκιές που γίνονται πιο βαριές από το φως που έπεσε σε κάποια τυχαία στιγμή και έδειξε τις σκιές. Και τότε, ξαφνικά, όλοι θυμούνται. Όλοι ήξεραν. Όλοι διαφωνούσαν. Κανείς δεν φταίει.
Μόνο που αυτή τη φορά υπάρχει μια διαφορά. Υπάρχει ένας άνθρωπος που λέει ότι δεν θα σωπάσει άλλο, και αν όντως μιλήσει, δεν θα ξετυλιχτεί απλώς ένα κουβάρι, θα αποκαλυφθεί ολόκληρος ο αργαλειός.
Και τότε θα δούμε ποιοι ύφαιναν και για ποιον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου