Η κυβέρνηση Μητσοτάκη στήνει το σκηνικό για την τρίτη θητεία, επιστρατεύοντας τη Συνταγματική Αναθεώρηση και μια νέα «Έκθεση Πισσαρίδη» – Πώς ο Κωστής Χατζηδάκης βαφτίζει την κατάλυση της μονιμότητας στο Δημόσιο και την άλωση του άρθρου 16 ως «επανεκκίνηση του πολιτικού συστήματος» – Το «τυράκι» της ευθύνης υπουργών και η φάκα του ελέγχου της Δικαιοσύνης – Γιατί το Μαξίμου σπεύδει να υποθηκεύσει τη δεκαετία 2028-2034, την ώρα που η κοινωνία βογκάει από την ακρίβεια και τα σκάνδαλα.
Με μια κίνηση που μυρίζει επικοινωνιακό αντιπερισπασμό και θεσμική αυθαιρεσία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανοίγει τον δρόμο για τη Συνταγματική Αναθεώρηση εντός του Μαΐου 2026. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Κωστής Χατζηδάκης, από το βήμα των Δελφών, παρουσίασε τις αλλαγές στον Καταστατικό Χάρτη της χώρας ως «ευκαιρία επανεκκίνησης», κρύβοντας όμως επιμελώς τις πραγματικές προθέσεις. Η στόχευση στο άρθρο 103 για τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, με πρόσχημα την αξιολόγηση, αποτελεί μια ευθεία επίθεση στα εργασιακά κεκτημένα, την ώρα που η κυβέρνηση επιδιώκει να ελέγξει πλήρως την επιλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Το «τυράκι» της αλλαγής του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών δεν είναι παρά ένα προπέτασμα καπνού για να περάσει η συνταγματική κατοχύρωση των ιδιωτικών πανεπιστημίων (άρθρο 16), ικανοποιώντας συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα.
«Έκθεση Πισσαρίδη 2»: Το νέο μνημόνιο με περιτύλιγμα ΟΟΣΑ
Παράλληλα με το θεσμικό «πείραγμα», ο Χατζηδάκης ανακοίνωσε τη συνεργασία με τον ΟΟΣΑ για τη νέα οικονομική στρατηγική της περιόδου 2028-2034. Η λεγόμενη «Έκθεση Πισσαρίδη Νο 2» παρουσιάζεται ως το εργαλείο για την Ελλάδα του 2030, όμως στην πραγματικότητα αποτελεί έναν οδικό χάρτη περαιτέρω νεοφιλελεύθερων παρεμβάσεων. Η «δίκαιη διάχυση του πλούτου» ακούγεται ως ανέκδοτο από μια κυβέρνηση που έχει εκτινάξει το χρέος στα 423 δισ. ευρώ και έχει λεηλατήσει τα ασφαλιστικά ταμεία. Με πρόσχημα την τεχνητή νοημοσύνη και την κλιματική αλλαγή, το Μαξίμου ετοιμάζει ένα νέο πακέτο «μεταρρυθμίσεων» που θα δεσμεύσει τη χώρα για την επόμενη δεκαετία, εξυπηρετώντας τις «βέλτιστες διεθνείς πρακτικές» που συνήθως μεταφράζονται σε λιτότητα για τους πολλούς και κέρδη για τους λίγους.
Η «φυγή προς τα εμπρός» ενός στριμωγμένου συστήματος
Η σπουδή της κυβέρνησης να μεταφέρει τη συζήτηση στο 2030 δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για μια απέλπιδα προσπάθεια να ξεφύγει από την καθημερινή φθορά και το «τσουνάμι» των δικογραφιών που έρχονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Το αφήγημα περί «εκσυγχρονισμού» και «ψηφιακής Ελλάδας» καταρρέει μπροστά στην πραγματικότητα της ακρίβειας και της κοινωνικής εξαθλίωσης. Το Μαξίμου κατηγορεί την αντιπολίτευση για «λεφτόδεντρα», την ώρα που το ίδιο σπέρνει «υποσχεσιοδέντρα» για το 2034, υποθηκεύοντας το μέλλον της χώρας. Η Συνταγματική Αναθεώρηση και ο σχεδιασμός Πισσαρίδη είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: η προσπάθεια ενός καθεστώτος να επιβιώσει, αλλάζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού προτού ο λαός τους δείξει την έξοδο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου