Προσυνεδριακό σόου αυτοθαυμασμού και προκλητικής άρνησης της πραγματικότητας – Πώς ο Πρωθυπουργός «βάφτισε» το διαλυμένο ΕΣΥ ως success story, αγνοώντας τις κραυγές των ασθενών – Το επιτελικό κράτος των «απευθείας αναθέσεων» και η θεωρία των «μικρών επαναστάσεων» την ώρα που η κοινωνία λυγίζει από την ακρίβεια – Γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένει να βλέπει «τεχνοκρατικά θαύματα» εκεί που οι πολίτες βλέπουν θεσμική αποσάθρωση και τοξικότητα
Σε ένα παραλήρημα επικοινωνιακής ωραιοποίησης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε σήμερα, Τρίτη 28 Απριλίου 2026, από το Ναύπλιο, να παρουσιάσει μια Ελλάδα που υπάρχει μόνο στα non-paper του Μαξίμου. Ο Πρωθυπουργός, μιλώντας για τον ψηφιακό μετασχηματισμό, έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει το κράτος «απρόσωπο» και «αντικειμενικό», την ίδια ώρα που οι πολίτες βιώνουν την απόλυτη αναξιοκρατία και την ψηφιακή γραφειοκρατία. Με μια δόση πατερναλισμού, κάλεσε τους Έλληνες να αναλογιστούν πού ήταν το κράτος πριν το 2019, λες και η ιστορία της χώρας ξεκίνησε με την έλευσή του στην εξουσία. Η αναφορά του στην τεχνητή νοημοσύνη ως εργαλείο για τις δημόσιες συμβάσεις ηχεί περισσότερο ως απειλή για νέες, αυτοματοποιημένες μεθοδεύσεις, παρά ως εγγύηση διαφάνειας.
Πρόκληση για το ΕΣΥ: Οι ασθενείς «ευτυχισμένοι», τα ΜΜΕ «φταίνε»
Η πλέον εξοργιστική στιγμή της παρουσίας του ήταν η τοποθέτησή του για το ΕΣΥ. Ο κ. Μητσοτάκης, κλείνοντας προκλητικά τα μάτια στις εικόνες κατάρρευσης των νοσοκομείων, στις ελλείψεις φαρμάκων και στις ατέλειωτες λίστες αναμονής, ισχυρίστηκε ότι οι ασθενείς έχουν… διαφορετική εικόνα από αυτή που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ. Με μια πρωτοφανή προσπάθεια μετατόπισης της ευθύνης, επιχείρησε να ακυρώσει τις καθημερινές καταγγελίες γιατρών και πολιτών, βαφτίζοντας το «βραχιολάκι» προτεραιοποίησης ως επανάσταση, την ώρα που οι βασικές υποδομές υγείας ρημάζουν. Για τον Πρωθυπουργό, η υγεία είναι απλώς ένας αριθμός στη στοχοθεσία του επιτελικού κράτους, και όχι η αγωνία του πολίτη που δεν βρίσκει κρεβάτι σε ΜΕΘ.
Οικονομικό «θαύμα» πάνω στα ερείπια της κοινωνίας
Συνεχίζοντας το κρεσέντο του, ο κ. Μητσοτάκης μίλησε για «περιορισμό της φοροδιαφυγής» και «ταχύτερη μείωση χρέους στον κόσμο», προκαλώντας τη λογική των νοικοκυριών που δεν μπορούν να βγάλουν τον μήνα. Ενώ ο ίδιος πανηγυρίζει για τα πλεονάσματα και την επιχειρηματικότητα, η πραγματικότητα της υπερφορολόγησης και των χαμηλών μισθών παραμένει η σκληρή καθημερινότητα. Η αναφορά του στην ψηφιακή κάρτα εργασίας ως «φιλοεργατική μεταρρύθμιση» της ΝΔ είναι ο ορισμός του πολιτικού εμπαιγμού, καθώς την ίδια στιγμή η αγορά εργασίας έχει μετατραπεί σε ζούγκλα απλήρωτων υπερωριών.
Το επιτελικό κράτος ως «καμπανάκι» ελέγχου
Κλείνοντας, ο Πρωθυπουργός προσπάθησε να αποενεχοποιήσει το επιτελικό κράτος, το οποίο χαρακτήρισε απλώς έναν «τρόπο διοίκησης». Ωστόσο, η παραδοχή του ότι το κέντρο διακυβέρνησης παρεμβαίνει για να «βαρέσει καμπανάκι» αποκαλύπτει τη δομή ενός συστήματος που δεν εμπιστεύεται κανέναν θεσμό και θέλει να ελέγχει τα πάντα από το Μαξίμου. Με το βλέμμα στις επόμενες εκλογές, ο κ. Μητσοτάκης εμφανίστηκε ως ο απόλυτος ηγεμόνας που «λύνει τις διαφωνίες εντός των τειχών», περιφρονώντας την τοξικότητα που ο ίδιος και η πολιτική του έχουν καλλιεργήσει. Για τον Μητσοτάκη, η πολιτική δεν είναι διάλογος, είναι μια «σύνθετη άσκηση» τεχνοκρατών που εκτελείται ερήμην της κοινωνικής ανάγκης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου