Ο Γρηγόρης Δημητριάδης που λέει ότι έγινε «θυσία για την πατρίδα» και μια συνέντευξη που σήκωσε αντιπολιτευτική θύελλα
Η κοινή γνώμη μένει να αναρωτιέται, ποιος τελικά απειλούσε ποιον, αφού μέσα σε τόσες «θυσίες», εκείνη που κινδυνεύει τελικά να θυσιαστεί, είναι η ίδια η αλήθεια
Όσο κι αν η κυβέρνηση επιθυμεί την υποβάθμιση των υποκλοπών, το ζήτημα επιστρέφει επίμονα για να την τραυματίζει, αυτή τη φορά με ένα πλήγμα που προέρχεται από τη σάρκα εκ της σαρκός της στο επίμαχο θέμα. Η συνέντευξη του Γρηγόρη Δημητριάδη λειτούργησε περισσότερο ως θρυαλλίδα νέων ερωτημάτων παρά ως η τελική απάντηση που ενδεχομένως αναζητούσε το Μέγαρο Μαξίμου.
Ο πρώην γενικός γραμματέας του Πρωθυπουργού, στην πρώτη του δημόσια τοποθέτηση, μετά την παραίτησή του το 2022, επέλεξε να ενδυθεί τον μανδύα του «στρατιώτη», που θυσιάστηκε για να προστατεύσει την ΕΥΠ, την παράταξη και την πατρίδα, μια εβδομάδα πριν από το τακτικό συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Ωστόσο, αυτή η ρητορική περί πολιτικής αυτοθυσίας γεννά μια απορία: Γιατί χρειαζόταν «προστασία» ο Πρωθυπουργός και οι μυστικές υπηρεσίες, για μια υπόθεση που το επίσημο αφήγημα επιμένει να χρεώνει αποκλειστικά σε «ιδιώτες»;
Η παραδοχή του κ. Δημητριάδη ότι «το πήρε πάνω του», έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τη μέχρι τώρα νομική του στάση, τις αγωγές και τα εξώδικα, όπου αρνείται κάθε εμπλοκή με το Predator. Αν η πατρίδα κινδύνευσε, από τι ακριβώς απειλήθηκε; Η αναφορά του στην προστασία των μυστικών υπηρεσιών παραπέμπει εμμέσως σε σκοτεινά σενάρια κατασκοπείας, στοιχείο που γεννά ακόμη περισσότερα ερωτηματικά για την προηγούμενη άρνηση της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, η οποία έκρινε ότι δε συντρέχει περίπτωση ανάσυρσης της υπόθεσης από το αρχείο, ώστε να ερευνηθεί το ενδεχόμενο διενέργειας κατασκοπείας εις βάρος της χώρας.
Σε ένα περιβάλλον όπου οι θεσμοί δοκιμάζονται καθημερινά, η επίκληση της «θυσίας» δεν αρκεί για να κλείσει μια ανοιχτή πληγή στον πυρήνα της λειτουργίας της δημοκρατίας. Η αυτοπεποίθηση με την οποία ο κ. Δημητριάδης επέλεξε να υποβαθμίσει τις τεκμηριωμένες νομικές ενστάσεις για την αρχειοθέτηση της υπόθεσης, αντιπαραβάλλοντας, με απαξιωτικό τρόπο, το κύρος του Αρείου Πάγου, απέναντι στην απόφαση ενός «μονομελούς» οργάνου, αποκαλύπτει μια βαθύτερη νοοτροπία. Μια νοοτροπία που δείχνει να ιεραρχεί το πρόσκαιρο πολιτικό συμφέρον πάνω από τις θεμελιώδεις εγγυήσεις του κράτους δικαίου.
Αν οι ισχυρισμοί του ευσταθούν, τότε ανοίγει διάπλατα το παράθυρο να συνεχιστεί η έρευνα, καθώς η επίκληση της «προστασίας της πατρίδας» δεν μπορεί να λειτουργεί ως πέπλο πάνω από μια υπόθεση, που εξακολουθεί να σκιάζει βαριά την πολιτική ζωή του τόπου. Παρά τον καταιγισμό λέξεων και τις αιχμηρές αναφορές κατά των αντιπάλων του, οι ουσιαστικές απαντήσεις παραμένουν στο σκοτάδι. Έτσι, η κοινή γνώμη μένει να αναρωτιέται, ποιος τελικά απειλούσε ποιον, αφού μέσα σε τόσες «θυσίες», εκείνη που κινδυνεύει τελικά να θυσιαστεί, είναι η ίδια η αλήθεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου