Αν αρχικά κατηγορηθούν 11+2 πρόσωπα και τελικά ασκηθεί ποινική δίωξη σε τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, τότε η είδηση δεν είναι οι τέσσερις διώξεις.
Ντάμα
Η κυβέρνηση ανακάλυψε ένα νέο είδος πολιτικής αριθμητικής. Αν αρχικά κατηγορηθούν 11+2 πρόσωπα και τελικά ασκηθεί ποινική δίωξη σε τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, τότε η είδηση δεν είναι οι τέσσερις διώξεις. Η είδηση είναι ότι η αντιπολίτευση οφείλει… συγγνώμη για τους υπόλοιπους εννέα (7+2), των οποίων η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο. Πρόκειται για έναν εντυπωσιακό – και μάλλον πρωτότυπο – τρόπο να μετατρέπεις μια δυσάρεστη εξέλιξη σε επικοινωνιακή επιτυχία. Το αν πέτυχε, μπορείτε να το διαπιστώσετε μόνοι σας διαβάζοντας τα σχόλια κάτω από τις σχετικές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
* Προφανώς, κάθε άνθρωπος δικαιούται το τεκμήριο της αθωότητας. Το ίδιο, όμως, ισχύει και για την κοινή λογική. Γιατί όταν τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας διώκονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για την ίδια υπόθεση, δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη καθημερινότητα της πολιτικής ζωής. Δεν είναι μια εξέλιξη που συμβαίνει κάθε εβδομάδα, ούτε κάτι που όλες οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν ως μέρος της ρουτίνας τους.
* Όλο αυτό λέγεται επικοινωνιακή υπεραναπλήρωση, αλλά όπως προανέφερα, η προσπάθεια δεν πήγε και πολύ καλά. Στο Μαξίμου, πάλι, φαντάζομαι θα πανηγυρίζουν από χθες. «Ρε πώς τους τη φέραμε έτσι;» φαντάζομαι θα λένε σήμερα, στον πρωινό καφέ;
* Ο Νίκος Θεοδωρόπουλος που το δικαστήριο έκρινε ένοχο για παράβαση της νομοθεσίας περί προστασίας προσωπικών δεδομένων – και αθώο για το αδίκημα παραβίασης υπηρεσιακού απορρήτου – για την υπόθεση με τα email των αποδήμων, κατήγγειλε αστυνομική βία εις βάρος του στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος». Του στέλνω τη συμπάθειά μου και να του υπενθυμίσω μια δική του φράση: «Στις Δημοκρατίες η Αστυνομία έχει το μονοπώλιο της βίας».
* Πάμε και σε κάτι άλλο, που θέλω να το βγάλω από μέσα μου, η γυναίκα. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προχώρησε σε ανάρτηση για την επέτειο της δολοφονίας του Θάνου Αξαρλιάν, του 20χρονου φοιτητή που έχασε τη ζωή του στις 14 Ιουλίου 1992 από ρουκέτα της «17 Νοέμβρη», κατά την απόπειρα δολοφονίας του τότε υπουργού Οικονομικών, Γιάννη Παλαιοκρασσά. Φέτος, όμως, η παρέμβασή του αποκτούσε πρόσθετο πολιτικό βάρος, καθώς συνέπεσε με τις συλλήψεις υπόπτων για την τριπλή επίθεση με γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη, από την οποία έχασε τη ζωή της Βάγια Νέστορα, αλλά και με τις εξελίξεις στην υπόθεση του εμπρησμού της Marfin, που είχε στοιχίσει τη ζωή σε τρεις ανθρώπους το 2010.
* Και επειδή στις ετήσιες αναρτήσεις του επικαλείται τη Δημοκρατία – και επειδή θέλω να πιστεύω ότι ούτε ως πρωθυπουργός ούτε παλαιότερα ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εργαλειοποιεί τον θάνατο ενός νεαρού φοιτητή για μικροπολιτικούς λόγους – έχω μερικές απορίες. Έχει κάνει ποτέ αντίστοιχη επετειακή ανάρτηση για τον Νίκο Τεμπονέρα; Για τον Σαχζάτ Λουκμάν; Για τον Παύλο Φύσσα; Ειλικρινά, δεν θυμάμαι.
* Η Δημοκρατία, όμως, δεν έχει αγαπημένα θύματα. Δεν υπάρχει βαθμολογία πόνου ανάλογα με το ποιος πάτησε τη σκανδάλη, ποιος πέταξε τη ρουκέτα, ποιος κρατούσε το λοστό ή ποιος έριξε τη μολότοφ. Αν υπάρχει τέτοια διάκριση, τότε δεν μιλάμε για ιστορική μνήμη. Μιλάμε για επιλεκτική μνήμη, με πολιτικό υπόβαθρο. Και η επιλεκτική μνήμη είναι χρήσιμη στην πολιτική επικοινωνία. Όχι στη Δημοκρατία, την οποία ο ίδιος μάλιστα επικαλείται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου