Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται ήδη οριακά πάνω από το κρίσιμο εκλογικό όριο και το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού δεν έχει ακόμη μπει κανονικά στις μετρήσεις
Αν ο Αντώνης Σαμαράς κόψει τις μονάδες που φοβούνται στο κυβερνητικό στρατόπεδο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο το μπόνους των εδρών αλλά και τον δρόμο προς μία τρίτη κυβερνητική θητεία
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Στο Μέγαρο Μαξίμου υπάρχει πλέον ένας αριθμός που κοιτάζουν περισσότερο από όλους τους άλλους. Δεν είναι το 30%, δεν είναι η αυτοδυναμία και δεν είναι η διαφορά από τον δεύτερο. Είναι το 25%. Γιατί εκεί βρίσκεται σήμερα το πραγματικό πολιτικό όριο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η τελευταία δημοσκόπηση της Prorata καταγράφει τη Νέα Δημοκρατία στο 25,5% στην πρόθεση ψήφου, δηλαδή μόλις μισή μονάδα πάνω από τον πήχη που ενεργοποιεί το μπόνους των 20 εδρών για το πρώτο κόμμα. Και όλα αυτά πριν ο Αντώνης Σαμαράς ανακοινώσει επισήμως το νέο του κόμμα και πριν μετρηθεί ως κανονική εκλογική επιλογή δίπλα στα υπόλοιπα κόμματα. Στην ίδια έρευνα, πάντως, το 9% δηλώνει ότι θα ήταν πολύ ή αρκετά πιθανό να ψηφίσει έναν πολιτικό φορέα υπό τον πρώην πρωθυπουργό. Δεν σημαίνει ότι ο Σαμαράς θα πάρει 9% στις κάλπες. Σημαίνει όμως ότι υπάρχει μία δεξαμενή την οποία στο Μαξίμου είναι αδύνατον πλέον να αγνοήσουν. Και το πρόβλημα είναι ότι ο Σαμαράς δεν χρειάζεται να σαρώσει. Αρκεί να κόψει από τη Νέα Δημοκρατία τις μονάδες που θα τη ρίξουν κάτω από το 25%.
Εκεί αλλάζουν όλα. Με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, εφόσον το πρώτο κόμμα συγκεντρώσει τουλάχιστον 25%, λαμβάνει μπόνους 20 εδρών, το οποίο αυξάνεται σταδιακά όσο μεγαλώνει το ποσοστό του. Κάτω από το 25%, όμως, αυτό το μπόνους εξαφανίζεται. Και για μία Νέα Δημοκρατία που ήδη κινείται δημοσκοπικά γύρω από αυτό το όριο, μία οργανωμένη κάθοδος Σαμαρά δεν είναι απλώς άλλος ένας πονοκέφαλος στα δεξιά της. Μπορεί να εξελιχθεί σε υπαρξιακό πολιτικό πρόβλημα για τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Γιατί αν η ΝΔ περάσει κάτω από το 25%, το ερώτημα της επόμενης ημέρας δεν θα είναι πλέον αν ο σημερινός πρωθυπουργός μπορεί να πετύχει αυτοδυναμία. Αυτό θα έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί τη βασική συζήτηση. Το πραγματικό ερώτημα θα είναι με ποιον τρόπο μπορεί να εξασφαλίσει τρίτη κυβερνητική θητεία και αν θα υπάρχουν überhaupt οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί που θα του επιτρέπουν να παραμείνει στο Μέγαρο Μαξίμου.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος που φέρνει ο Αντώνης Σαμαράς. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να διεκδικήσει την πρώτη θέση. Δεν χρειάζεται καν να πλησιάσει τη Νέα Δημοκρατία. Του αρκεί να αφαιρέσει ένα κρίσιμο κομμάτι από την παραδοσιακή γαλάζια βάση, να κατεβάσει το κυβερνών κόμμα κάτω από το εκλογικά καθοριστικό 25% και να αλλάξει εντελώς τους συσχετισμούς της επόμενης ημέρας. Η προετοιμασία του νέου φορέα βρίσκεται, σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσιεύονται, σε προχωρημένο στάδιο, με ψηφοδέλτια που έχουν σχεδόν διαμορφωθεί και στελέχη προερχόμενα σε μεγάλο βαθμό από τον ευρύτερο χώρο της Νέας Δημοκρατίας. Ο ίδιος ο Σαμαράς έχει ουσιαστικά προαναγγείλει ότι έχει λάβει τις αποφάσεις του και ότι θα τις ανακοινώσει όταν κρίνει ότι πρέπει. Το γεγονός ότι το πολιτικό του εγχείρημα αντλεί κατ’ εξοχήν από τον χώρο της σημερινής κυβερνητικής παράταξης είναι αυτό που μετατρέπει μία νέα κομματική κάθοδο σε πολύ μεγαλύτερη απειλή για τον Μητσοτάκη από όσο θα ήταν ένα ακόμη κόμμα στα δεξιά.
Γι’ αυτό και στο κυβερνητικό στρατόπεδο η στάση απέναντι στον Σαμαρά έχει εξελιχθεί σε άσκηση χωρίς καλή λύση. Αν τον υποτιμήσουν και τελικά αποκτήσει δυναμική, μπορεί να αντιληφθούν αργά ότι έχασαν κρίσιμους ψηφοφόρους. Αν επιλέξουν ολομέτωπη σύγκρουση, τον μετατρέπουν σε κεντρικό αντίπαλο και συσπειρώνουν γύρω του όσους ήδη θεωρούν ότι η σημερινή Νέα Δημοκρατία έχει απομακρυνθεί από την παραδοσιακή της φυσιογνωμία. Αν μετακινηθούν πολιτικά προς τις θέσεις του, παραδέχονται στην πράξη ότι εκείνος καθορίζει την ατζέντα. Και την ίδια στιγμή ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει ότι το πρόβλημα δεν σταματά στην κάλπη. Εάν η Νέα Δημοκρατία καταγράψει μία καθαρή εκλογική υποχώρηση και δεν υπάρχει σαφής δρόμος για σχηματισμό κυβέρνησης υπό τον ίδιο, τότε η συζήτηση θα μεταφερθεί πολύ γρήγορα από την κυβερνητική αριθμητική στην ηγεσία της παράταξης.
Αυτό είναι το σημείο που κάνει τον Σαμαρά πραγματικά επικίνδυνο για το Μαξίμου. Όχι το αν θα γράψει 7%, 8% ή 9%. Αλλά το αν το ποσοστό του θα είναι αρκετό για να ρίξει τη Νέα Δημοκρατία κάτω από το 25% και να δημιουργήσει ένα εκλογικό αποτέλεσμα στο οποίο ο Μητσοτάκης θα είναι μεν πρώτος, αλλά χωρίς προφανή δρόμο προς νέα κυβέρνηση. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον θα αρχίσουν αναπόφευκτα να μετρούνται διαφορετικά οι βουλευτές, οι παλιοί πρωθυπουργοί, οι εσωκομματικές ομάδες, οι καραμανλικοί, οι σαμαρικοί και όσοι σήμερα δεν έχουν κανέναν λόγο να ανοίξουν θέμα ηγεσίας. Άλλωστε στα μεγάλα κόμματα εξουσίας τα θέματα ηγεσίας σπάνια ανοίγουν πριν από μία ήττα. Ανοίγουν το επόμενο πρωί.
Γι’ αυτό, λοιπόν, μην κοιτάτε τόσο την απόσταση της Νέας Δημοκρατίας από τη δεύτερη ΕΛΑΣ. Μην κοιτάτε ακόμη ούτε πόσο ακριβώς θα πάρει ο Σαμαράς. Κοιτάξτε το 25%. Η ΝΔ βρίσκεται σήμερα στο 25,5% στην τελευταία μέτρηση της Prorata και ο Σαμαράς δεν έχει ακόμη εμφανιστεί στις κάλπες ως οργανωμένο κόμμα. Αν μετά την είσοδό του το ποσοστό της κυβερνητικής παράταξης περάσει κάτω από εκείνη τη γραμμή, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για μία δημοσκοπική απώλεια του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Θα μιλάμε για την πρώτη πραγματική απειλή στην τρίτη θητεία του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου