Η ελληνική κοινωνία έθρεψε "κακομαθημένα παιδιά"

"Στην Ελλάδα το κύμα κατάθλιψης που μαστίζει τους ανθρώπους, οφείλεται, κατά την άποψή μου, στην απότομη αλλαγή από το "έχω άπειρες ευκαιρίες" στο "δεν έχω εναλλακτική" και κατά συνέπεια "δεν έχω ελπίδα", που αποτελεί βασικό παράγοντα κινδύνου για ψυχική ασθένεια", λέει η κ. Αιμιλία Μαρκουίζου-Γκίκα, ψυχολόγος - οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, σε συνέντευξή της στο αθηναϊκό πρακτορείο. “Στην ικανότητα αποδοχής της απώλειας, όμως, βρίσκεται η βασική αρχή της ενηλικίωσης του ατόμου”, συμπληρώνει.


Προσθέτει δε ότι "πάντα θεωρούσα πολύ υγιές το να μένω αδέκαρος", έλεγε ο Όρσον Ουέλς, αλλά αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος που αφορά ανθρώπους που έχουν αναπτύξει εσωτερικό σημείο ελέγχου, δηλαδή που αναλαμβάνουν την ευθύνη να οδηγήσουν τον εαυτό και τη ζωή τους παρά τις αντιξοότητες και τις εξωτερικές κρίσεις. Το πρόβλημα είναι για όλους εκείνους που έχουν εξωτερικό σημείο ελέγχου και τείνουν να αποδίδουν την ευθύνη για τη ζωή τους σε εξωτερικούς παράγοντες.

Από την πλευρά της η κ. Τράγου, στη συνέντευξή της, τονίζει ότι "δυστυχώς, ένα πολιτικό-πολιτιστικό-κοινωνικό σύστημα, κομματικό και πελατειακό, όπως αυτό της Ελλάδας, έθισε την πλειοψηφία των Ελλήνων στο να βασίζονται σε τρίτους, πολιτικούς, φίλους, συγγενείς, προκειμένου να κάνουν κάτι στη ζωή τους. Τους εκπαίδευσε, δηλαδή, στο να απαξιώνουν τα δικά τους ταλέντα, αξίες, ικανότητες, επιθυμία για γνώση και βελτίωση του εαυτού τους”.

“Παρήγαγε άτομα που φιλοσοφία και στάση ζωής τους έγινε το βόλεμα”, συμπληρώνει.

Η κ. Τράγου αναφέρει ότι ένα περιβάλλον, όπου η επιτυχία δεν είναι κατορθωτή, γιατί το ίδιο το περιβάλλον το απαγορεύει, δημιουργεί άτομα με έλλειψη πίστης και εμπιστοσύνης στις ικανότητες και τις δυνάμεις τους, κατάσταση η οποία θεωρείται από πολλούς ειδικούς ως πρόδρομος ψυχοπαθολογίας.



“Είναι γεγονός πως η ελληνική κοινωνία έθρεψε "κακομαθημένα παιδιά", τα οποία σήμερα καλούνται να ενηλικιωθούν κατανοώντας ότι η ζωή δεν είναι μόνο υλιστικές παροχές, αλλά ενέχει και μία επίπονη και επώδυνη διαδικασία ωρίμανσης”, αναφέρει και συμπληρώνει: “Μόνο περνώντας μέσα από τον πόνο και όχι αποφεύγοντάς τον, μπορεί να επιβιώσει κανείς”.

“Η απόφαση ότι μπορεί κανείς να ξεπεράσει την κρίση και ότι ο πόνος αυτός δεν θα είναι για πάντα είναι βασικής σημασίας. Η σκέψη ότι και σε άλλες απώλειες της ζωής υπήρξε τελικά διέξοδος, η αξιολόγηση και η δημιουργική αξιοποίηση των πόρων και των εφοδίων με διαφορετικό τρόπο, είναι "εργαλεία" αντίστασης με τη δύναμη που ο καθένας έχει μέσα του”, τονίζει η κ. Μαρκουίζου - Γκίκα.