Άρθρο του Ν. Κακλαμάνη, βουλευτή Α’ Αθηνών
Το ξημέρωμα της 24ης Ιουλίου 1974, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προσγειώνεται με το γαλλικό προεδρικό αεροσκάφος στην ελεύθερη Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Την ίδια στιγμή “προσγειώθηκε” σε μια νέα απαιτητική, απογοητευτική πραγματικότητα, την οποία πάλεψε με θάρρος και όραμα…
Στις 4 Οκτωβρίου του ίδιου έτους ιδρύει τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη, διακηρύσσοντας ότι “μια καινούργια πολιτική ζωή είναι αναγκαία για την επιβίωση, την πρόοδο και την ευτυχία της Ελλάδος. Έχει για βάση την πείρα του παρελθόντος και σαν όραμα ένα καλύτερο και ασφαλέστερο μέλλον”.
Ο Καραμανλής πίστεψε και επένδυσε σε μια πραγματικότητα η οποία θα ταύτιζε “το Έθνος με τον Λαό, την Πατρίδα με τους Ανθρώπους της, την Πολιτεία με τους Πολίτες της, την Εθνική Ανεξαρτησία με την Λαϊκή Κυριαρχία, την Πρόοδο με το Κοινό Αγαθό, την Πολιτική Ελευθερία με την Έννομη Τάξη και την Κοινωνική Δικαιοσύνη”.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο μεγάλος ηγέτης αφιέρωσε τη ζωή του στην πραγμάτωση των αρχών που διακήρυξε επίσημα το 1974.
Αποκατέστησε τη Δημοκρατία στον κοινωνικό ιστό, με σεβασμό στον άνθρωπο και τις ελευθερίες του. Ενδυνάμωσε την ελευθερία λόγου και έκφρασης, με την ψήφιση ενός σύγχρονου Συντάγματος το ’75, με τη νομιμοποίηση όλων των πολιτικών δυνάμεων του τόπου όπως το ΚΚΕ (που παρέμενε εκτός νόμου από το ’47), καθώς και με την καθιέρωση της δημοτικής, ως επίσημης γλώσσας μας.
Αποκατέστησε τη Δημοκρατία για τον εργαζόμενο πολίτη, πετυχαίνοντας αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματός του κατά 50%. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εθνικοποίησε μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, όπως η Ολυμπιακή και η Εμπορική, και όπου αντικειμενικά ήταν αναγκαίο, ενώ πέτυχε αξιοσημείωτη αύξηση των παραγωγικών θέσεων.
Αποκατέστησε τη Δημοκρατία των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, με την κατασκευή, επέκταση και λειτουργία αμέτρητων νέων βιομηχανικών μονάδων: από τα φωσφορικά λιπάσματα της Καβάλας, τα εργοστάσια ζάχαρης, την παραγωγή σιδηροχρωμίου στον Βόλο, με τα πετρέλαια Πρίνου – Θάσου, με τρεις νέες μονάδες ηλεκτροπαραγωγής στην Πτολεμαϊδα, με τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια Σφηκιάς Ασωμάτων, τα ορυχεία στο Αμύνταιο, τις γεωτρήσεις σε συνεργασία με το ΙΓΜΕ (χρωμίτες Κοζάνης, ουρανιούχα κοιτάσματα Σερρών, τύρφης Έδεσσας, λιγνίτης Αχέρωντα), με την ηλεκτρική διασύνδεση με τη Γιουγκοσλαβία και προς τη Βουλγαρία το ’79.
Αποκατέστησε τη Δημοκρατία στους φυσικούς πόρους και το περιβάλλον, όταν από πολύ νωρίς -ήδη από το 1979 – έδωσε έμφαση στο φυσικό αέριο και υπέγραψε συμφωνία με τον Ρώσο Πρωθυπουργό Κοσύγκιν. Αλλά και με εξίσου σημαντικό έργο στους τομείς των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ηλιακής και αιολικής, με φωτοβολταϊκά συστήματα και αιολικά πάρκα που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα ήδη από το 1980!
Αποκατέστησε τη Δημοκρατία στην εξωτερική πολιτική, με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, με την έξοδο από το στρατωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, μετά τον Αττίλα 2 και με τα διπλωματικά ανοίγματα προς τις γειτονικές κομμουνιστικές χώρες.
Αποκατέστησε τη Δημοκρατία στη δημιουργικότητα και τον πολιτισμό γιατί πίστευε ότι η “πνευματική κληρονομιά, η ακτινοβολία του Ελληνισμού, αλλά και η ζωντάνια του λαού της μπορεί να συμβάλει πολιτικά, ηθικά και πολιτιστικά στην πραγματοποίηση της ιδέας μιας ενωμένης Ευρώπης”. Πιστοί του φίλοι και συμπαραστάτες υπήρξαν μεγάλες μορφές της Τέχνης και της Διανόησης, κατά τα χρόνια εκείνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα πιστής φιλίας ήταν και η σχέση του με τον Μάνο Χατζιδάκι τον οποίο εμπιστεύτηκε να τον δικαιώσει τελικά με το Γ’ Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, που επί σειρά ετών αποτέλεσε θεσμό και φυτώριο της νεότερης μουσικής Ελλάδας…
Όλα αυτά, μπορεί σήμερα να φαντάζουν λεπτομέρειες, αλλά είναι εκείνα που στην πράξη αποκατέστησαν τη Δημοκρατία και δυνάμωσαν την Εθνική Ενότητα. Κι αυτό γιατί ο ηγέτης είχε την τόλμη να ενώσει δυνάμεις, φωνές και ιδέες, για την πρόοδο και την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού.
Φέτος λοιπόν, συμπληρώνονται 40 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας σε τούτο τον τόπο. Αλλά κανείς δε γιορτάζει… Γιατί περάσαμε πλέον από την αποκατάσταση στην “εγκατάσταση” ενός κράτους δημίων που επιβουλεύεται τη ζωή, το βιος και το μέλλον μας. Ενός κράτους που αντί να μεγαλώνει και να δυναμώνει, σκύβει το κεφάλι και ξεπουλά τα πάντα. Ακόμα και το νερό… τον ήλιο… ίσως στο μέλλον και τον αέρα που ακόμα αναπνέουμε ελεύθερα… Για μένα, αυτό το ξεπούλημα αποτελεί την πιο βάναυση προσβολή στη μνήμη και το έργο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, μπροστά στα μάτια ενός ολόκληρου λαού.
Όσο έχω δυνάμεις, τις δικές μου και τις δικές σας μαζί, θα το παλεύω από όποιο μετερίζι κι αν βρεθώ. Αυτό έκανα και αυτό θα συνεχίσω να κάνω και στο μέλλον. Όμως για να έχει αποτέλεσμα μια συλλογική προσπάθεια, επιβάλλεται Εθνική Ενότητα και συνείδηση του τι μας συμβαίνει. Αν ξεκινήσουμε από αυτά τα δεδομένα, τότε ήδη έχουμε φτάσει στα μισά του αγώνα μας: για να περάσουμε από τη δημιοκρατία της τρόικας, σε μια νέα αποκατάσταση της Δημοκρατίας μας.
Αυτή πρέπει να είναι η προσπάθεια της παράταξης μας, αυτός πρέπει να είναι ο στόχος του Α. Σαμαρά”
Posted by olympia spyr
Στις 4 Οκτωβρίου του ίδιου έτους ιδρύει τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη, διακηρύσσοντας ότι “μια καινούργια πολιτική ζωή είναι αναγκαία για την επιβίωση, την πρόοδο και την ευτυχία της Ελλάδος. Έχει για βάση την πείρα του παρελθόντος και σαν όραμα ένα καλύτερο και ασφαλέστερο μέλλον”.
Ο Καραμανλής πίστεψε και επένδυσε σε μια πραγματικότητα η οποία θα ταύτιζε “το Έθνος με τον Λαό, την Πατρίδα με τους Ανθρώπους της, την Πολιτεία με τους Πολίτες της, την Εθνική Ανεξαρτησία με την Λαϊκή Κυριαρχία, την Πρόοδο με το Κοινό Αγαθό, την Πολιτική Ελευθερία με την Έννομη Τάξη και την Κοινωνική Δικαιοσύνη”.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο μεγάλος ηγέτης αφιέρωσε τη ζωή του στην πραγμάτωση των αρχών που διακήρυξε επίσημα το 1974.
Αποκατέστησε τη Δημοκρατία στον κοινωνικό ιστό, με σεβασμό στον άνθρωπο και τις ελευθερίες του. Ενδυνάμωσε την ελευθερία λόγου και έκφρασης, με την ψήφιση ενός σύγχρονου Συντάγματος το ’75, με τη νομιμοποίηση όλων των πολιτικών δυνάμεων του τόπου όπως το ΚΚΕ (που παρέμενε εκτός νόμου από το ’47), καθώς και με την καθιέρωση της δημοτικής, ως επίσημης γλώσσας μας.
Αποκατέστησε τη Δημοκρατία για τον εργαζόμενο πολίτη, πετυχαίνοντας αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματός του κατά 50%. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εθνικοποίησε μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, όπως η Ολυμπιακή και η Εμπορική, και όπου αντικειμενικά ήταν αναγκαίο, ενώ πέτυχε αξιοσημείωτη αύξηση των παραγωγικών θέσεων.
Αποκατέστησε τη Δημοκρατία των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, με την κατασκευή, επέκταση και λειτουργία αμέτρητων νέων βιομηχανικών μονάδων: από τα φωσφορικά λιπάσματα της Καβάλας, τα εργοστάσια ζάχαρης, την παραγωγή σιδηροχρωμίου στον Βόλο, με τα πετρέλαια Πρίνου – Θάσου, με τρεις νέες μονάδες ηλεκτροπαραγωγής στην Πτολεμαϊδα, με τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια Σφηκιάς Ασωμάτων, τα ορυχεία στο Αμύνταιο, τις γεωτρήσεις σε συνεργασία με το ΙΓΜΕ (χρωμίτες Κοζάνης, ουρανιούχα κοιτάσματα Σερρών, τύρφης Έδεσσας, λιγνίτης Αχέρωντα), με την ηλεκτρική διασύνδεση με τη Γιουγκοσλαβία και προς τη Βουλγαρία το ’79.
Αποκατέστησε τη Δημοκρατία στους φυσικούς πόρους και το περιβάλλον, όταν από πολύ νωρίς -ήδη από το 1979 – έδωσε έμφαση στο φυσικό αέριο και υπέγραψε συμφωνία με τον Ρώσο Πρωθυπουργό Κοσύγκιν. Αλλά και με εξίσου σημαντικό έργο στους τομείς των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ηλιακής και αιολικής, με φωτοβολταϊκά συστήματα και αιολικά πάρκα που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα ήδη από το 1980!
Αποκατέστησε τη Δημοκρατία στην εξωτερική πολιτική, με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, με την έξοδο από το στρατωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, μετά τον Αττίλα 2 και με τα διπλωματικά ανοίγματα προς τις γειτονικές κομμουνιστικές χώρες.
Αποκατέστησε τη Δημοκρατία στη δημιουργικότητα και τον πολιτισμό γιατί πίστευε ότι η “πνευματική κληρονομιά, η ακτινοβολία του Ελληνισμού, αλλά και η ζωντάνια του λαού της μπορεί να συμβάλει πολιτικά, ηθικά και πολιτιστικά στην πραγματοποίηση της ιδέας μιας ενωμένης Ευρώπης”. Πιστοί του φίλοι και συμπαραστάτες υπήρξαν μεγάλες μορφές της Τέχνης και της Διανόησης, κατά τα χρόνια εκείνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα πιστής φιλίας ήταν και η σχέση του με τον Μάνο Χατζιδάκι τον οποίο εμπιστεύτηκε να τον δικαιώσει τελικά με το Γ’ Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, που επί σειρά ετών αποτέλεσε θεσμό και φυτώριο της νεότερης μουσικής Ελλάδας…
Όλα αυτά, μπορεί σήμερα να φαντάζουν λεπτομέρειες, αλλά είναι εκείνα που στην πράξη αποκατέστησαν τη Δημοκρατία και δυνάμωσαν την Εθνική Ενότητα. Κι αυτό γιατί ο ηγέτης είχε την τόλμη να ενώσει δυνάμεις, φωνές και ιδέες, για την πρόοδο και την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού.
Φέτος λοιπόν, συμπληρώνονται 40 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας σε τούτο τον τόπο. Αλλά κανείς δε γιορτάζει… Γιατί περάσαμε πλέον από την αποκατάσταση στην “εγκατάσταση” ενός κράτους δημίων που επιβουλεύεται τη ζωή, το βιος και το μέλλον μας. Ενός κράτους που αντί να μεγαλώνει και να δυναμώνει, σκύβει το κεφάλι και ξεπουλά τα πάντα. Ακόμα και το νερό… τον ήλιο… ίσως στο μέλλον και τον αέρα που ακόμα αναπνέουμε ελεύθερα… Για μένα, αυτό το ξεπούλημα αποτελεί την πιο βάναυση προσβολή στη μνήμη και το έργο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, μπροστά στα μάτια ενός ολόκληρου λαού.
Όσο έχω δυνάμεις, τις δικές μου και τις δικές σας μαζί, θα το παλεύω από όποιο μετερίζι κι αν βρεθώ. Αυτό έκανα και αυτό θα συνεχίσω να κάνω και στο μέλλον. Όμως για να έχει αποτέλεσμα μια συλλογική προσπάθεια, επιβάλλεται Εθνική Ενότητα και συνείδηση του τι μας συμβαίνει. Αν ξεκινήσουμε από αυτά τα δεδομένα, τότε ήδη έχουμε φτάσει στα μισά του αγώνα μας: για να περάσουμε από τη δημιοκρατία της τρόικας, σε μια νέα αποκατάσταση της Δημοκρατίας μας.
Αυτή πρέπει να είναι η προσπάθεια της παράταξης μας, αυτός πρέπει να είναι ο στόχος του Α. Σαμαρά”
Posted by olympia spyr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου