Σε πλησίασα δειλά και με δυσκολία, σου είπα; <Είστε η Αρλέτα. Είμαι ο γιός του Νίκου....>... Σηκώθηκες κοιτώντας με στα μάτια...με χάιδεψες στο μάγουλο, δειλά και συγκινημένη μου είιπες;<Ίδιος είσαι... Όπως εκείνος, τότε στο Μεταξουργείο... Ο φίλος μας, ο γείτονας, ο Νικολάκης μας... Αγαπημένος ...Ζει; Τι κάανει;>...Δυστυχώς πεθαίνει, έχει καρκίνο σου ψιθύρισα...
Αγόρι μου, θα ερχόμουν να τον δω...Αλλά, δεν θέλω...Θέλω να τον θυμάμαι στο Μεταξουργείο, γελαστό να μας κάνει τα κόλπα του... Να έρχεται και να σχολιάζει τους πίνακες στο σπιτι και να μας κοροιδεύει...<πιάνετε ένα πινέλο και νομίζετε οτι γινόσαστε ζωγράφοι> μας έλεγε...Τι όμορφος άνδρας και καλό παιδί, ήταν...Να μου τον φιλήσεις>....Του έδωσα, φιλιά...
Ήταν πολλά χρόνια, πριν στο ΑGORA, μόλις είχε ξεκινήσει το ραδιόφωνο του Αντέννα. Κάθησες στο καφέ του σταθμού, με κοίταζες καθώς έφευγα κι ακόμα οι μουσικές σου που άκουγε ο πατέρας, στ' αυτιά μου...
<Εχθέες αργά στο μπαρ το ναυάγιο βρέθηκα να τα πίνω με έναν άγιο, καθότανε στο διπλανό σκαμπό και κοινωνούσε με ουίσκυ και νερό>...
Καλό ταξίδι, φίλη του πατέρα....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου