Τώρα κλαις, γιατί κλαις;...

 

του Γιάννη Τριάντη...

Ενώ υπήρξε θεραπαινίς των ΗΠΑ η Ευρώπη, βλέπει τώρα με δέος τις ανατρεπτικές επιλογές του Τραμπ – πρωτίστως την θεαματική προσέγγιση με την Ρωσία – και αμήχανη αδυνατεί να διαχειριστεί τις ιλιγγιώδεις εξελίξεις. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής.

Ας αφήσουμε κατά μέρος την προκλητική-μνημειώδη κατά πολλούς- ομιλία του Τζέι Ντι Βάνς στο Μόναχο...

Η παρέμβαση αυτή(μαθήματα δημοκρατίας στην μητέρα του Διαφωτισμού, των δικαιωμάτων, της ελευθερίας και του δημοκρατικού ιδεώδους)αξίζει ιδιαίτερης ανάλυσης. Θα την επιχειρήσουμε εν ευθέτω χρόνω.

Επάνοδος στα της αιφνιδιασμένης Ευρώπης με αφορμή το Ουκρανικό και τις πρωτοφανείς εξελίξεις (προσέγγιση ΗΠΑ-Ρωσίας, αγνόηση της Ευρώπης, στυμμένη λεμονόκουπα ο Ζελένσκι κλπ).

Όταν οι βαθυστόχαστοι Αμερικανοί του Μπάιντεν συνέλαβαν και κατέστρωσαν το σχέδιο της «διπλής ανάσχεσης» (φθορά της Ρωσίας και απερίσπαστη η Δύση, κυρίως η Αμερική, στον αγώνα εναντίον του βασικού εχθρού, της Κίνας), οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπερθεμάτισαν.

Όμως οι φαεινές ιδέες των Αμερικανών εγκεφάλων δεν αποδείχτηκαν απλώς σκύβαλα. Επέφεραν τα αντίθετα αποτελέσματα! Έγιναν αυτεπίστροφο:

Πρώτον, ούτε ο Πούτιν ανετράπη, όπως ευελπιστούσαν, ούτε γονάτισε οικονομικά η Ρωσία. Αντιθέτως -και παρά τις κυρώσεις- σημείωσε αξιοσημείωτες επιδόσεις αυξάνοντας την παραγωγικότητα(κυρίως στα εξοπλιστικά) και εξάγοντας σε νέες αγορές φυσικό αέριο και πετρέλαιο.

Δεύτερον, αντί να απομονωθεί η Ρωσία, εξομάλυνε τις παγωμένες σχέσεις με την Κίνα, αναπτύσσοντας ένα σημαντικό οικονομικό δούναι και λαβείν. Ταυτόχρονα, κατέστη γεγονός η δημιουργία ενός νέου πανίσχυρου πόλου, βασισμένου στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης(εφεξής Σύμφωνο της Σαγκάης) στον οποίο άρχισαν να συνυπάρχουν ακόμη και παραδοσιακοί αντίπαλοι(π.χ. Ινδία με Πακιστάν και Κίνα)...

Διαβάστε περισσότερα εδώ